Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

κεφάλαιο 52-facsimile

«Ιλέιν» είπε η Βαλέρια και μετά έβηξε από αμηχανία. Η κοπέλα στην άλλη άκρη της γραμμής χαιρόταν όταν την άκουγε κάποτε. Σήμερα όμως χρειάστηκε να περιμένει μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να αναγνωρίσει τη φωνή της.
«Μάλιστα, δεσποινίς Αρτσερ» είπε η κοπέλα ευγενικά, όπως πάντα, αλλά διατηρώντας μια ψυχρότητα που σε τίποτα δε θύμιζε τις παλιές εποχές. Και αυτό το «δεσποινίς Αρτσερ» την πέτυχε στην καρδιά. Μα καλά, τι είχε κάνει; Είχε στείλει μέιλ με θέμα «Κανόνες Επικοινωνίας με Βαλέρια Αρτσερ, Κωδικό Όνομα: Ψυχρός Πόλεμος»; Οι σκέψεις αυτές την έκαναν να χαμογελάσει και να χαλαρώσει κάπως. Δεν την ένοιαζε η γνώμη της Ιλέιν, ούτε η γνώμη κανενός. Είχε μια αποστολή να εκτελέσει και αυτό θα έκανε.
«Τηλεφώνησα μέσα αλλά για κάποιο λόγο η γραμμή έφτασε σε σένα» είπε στην κοπέλα ήρεμα, ενώ με το μυαλό της προσπαθούσε να θυμηθεί τα χαρακτηριστικά της εντυπωσιακής νεαρής, με τα κατάμαυρα μαλλιά τραβηγμένα πάντα σε έναν αυστηρό κότσο, τα επαγγελματικά ρούχα αλλά και το λαμπερό, πανέξυπνο βλέμμα.
«Ναι, ο κύριος Κάρτερ είναι πολύ απασχολημένος και μου προώθησε τη γραμμή» είπε κοφτά η Ιλέιν. Μάλιστα, σκέφτηκε η Βαλέρια. Είχε μάλλον προωθήσει τη γραμμή επειδή δεν ήθελε να της μιλήσει ή ακόμα χειρότερα είχε δώσει εντολές να μην δέχεται από εκείνη τηλεφωνήματα.
«Είναι σημαντικό να μιλήσω στον ίδιο και καθώς έχει αλλάξει νούμερο κινητού σκέφτηκα ότι είναι καλύτερο να τον πάρω στο γραφείο του» είπε η Βαλέρια, γνωρίζοντας ότι ουσιαστικά δεν πρόσθετε κάτι σημαντικό στη συζήτηση με αυτό που είχε πει. Ένιωθε φοβερά άβολα που ζητιάνευε μερικά δευτερόλεπτα από το χρόνο του. Και πόσο είχαν αλλάξει τα πράγματα… Πριν από μερικούς μήνες πάγωνε τα πάντα για να της μιλήσει, η Ιλέιν συζητούσε μαζί της πολύ ζεστά και όλοι ήταν χαρούμενοι όταν την έβλεπαν στην εταιρεία.
«Λυπάμαι αλλά έχει μια σημαντική συνάντηση» είπε η Ιλέιν και η Βαλέρια ξεφύσησε ανυπόμονα. Το καταλάβαμε αυτό. Ο Ιαν ήταν απασχολημένος και δεν μπορούσε να της μιλήσει. Ουάο.
«Καλώς, Ιλέιν» είπε ξαφνικά η Βαλέρια, μιλώντας πιο αυστηρά. Τι διάολο; Θα τη φόβιζε η Ιλέιν; Εδώ είχε να κάνει κάτι σημαντικό. Και δεν θα έμπαινε κανείς εμπόδιο. Ούτε ο εγωισμός ο δικός της, ούτε του Ιαν, ούτε η αφοσίωση της Ιλέιν. «Απλώς πες του ότι του περνάω ένα σημαντικό έγγραφο στο φαξ του και ότι πρέπει να το δει αυτός και μόνον αυτός μέσα στα επόμενα 30 δευτερόλεπτα» είπε και χωρίς να περιμένει να ακούσει ολοκληρωμένη την πρόταση της Ιλέιν η οποία άρχισε να λέει κάτι του τύπου «μα δεν καταλαβαίνετε…»

Η Βαλέρια τοποθέτησε το χαρτί με τα αποτελέσματα στην υποδοχή του φαξ και πληκτρολόγησε το νούμερο του Ιαν. Το είχε μάθει απέξω τόσες φορές που το είχε διαβάσει. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα είχε πάρει απάντηση ότι το μήνυμα είχε παραδοθεί. Το ήξερε ότι ήταν πολύ εμπιστευτικό έγγραφο για να σταλθεί με φαξ αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Είχε προσπαθήσει να τον πάρει στο κινητό και δεν λειτουργούσε και στο γραφείο δεν απαντούσε. Ίσως έπρεπε να του το στείλει συστημένο αλλά ήθελε με κάποιον τρόπο να ξέρει πότε θα το διαβάσει, να μην της μείνουν αμφιβολίες για το πότε θα το λάβει και πότε θα το διαβάσει. Ενώ τώρα ήξερε. Το είχε λάβει. Και μετρούσε ανάποδα τα λεπτά μέχρι να την καλέσει.

Δεν είχε ιδέα τι θα της έλεγε, ούτε τι θα του απαντούσε κι εκείνη. Απλώς ήξερε ότι είχε ανάγκη να του μιλήσει. Να μοιραστεί μαζί του τη χαρά της. Κι εκείνος θα χαιρόταν σίγουρα. Η σχέση τους είχε τελειώσει αλλά ίσως υπήρχε κάποια ελπίδα να διατηρήσουν κάποιες επαφές. Ίσως μετά από λίγο καιρό θα μπορούσαν να γίνουν ξανά φίλοι, αν δηλαδή σταματούσε ποτέ να τον βλέπει όσο ακαταμάχητο τον έβλεπε.

Η ηλίθια η καρδιά της είχε συνεχίσει από εκεί που έμεινε όταν έμαθε το νέο από τη μητέρα της. Σαν να μην είχε περάσει λεπτό από τότε που τον αγαπούσε με όλο της το είναι. Απλώς ήταν γελοίο πια ακόμα και να το παραδέχεται στον εαυτό της. Ηλπιζε μόνο να την πάρει τηλέφωνο και να της πει σοκαρισμένος ότι το ήξερε μέσα του, ότι είχε δίκιο, ότι ήταν χαζή και όλα αυτά που όφειλε να ακούσει. Εκείνη θα προσπαθούσε να υπερασπίσει τον εαυτό της, εκείνος θα έκανε λίγο τον δύσκολο και μετά από καιρό ίσως κατάφερναν να συναντηθούν, να πουν δυο κουβέντες. Αυτό έφτανε. Δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή της χωρίς τον Ιαν, τώρα που ήξερε ότι δεν είχαν κάνει τίποτα κακό.

Μερικά λεπτά. Αυτό χρειαζόταν. Ήταν σίγουρη ότι πριν οι δείκτες του ρολογιού της μετακινηθούν πολύ, ο Ιαν θα έκανε την κίνησή του...

3 σχόλια:

  1. Το σημερινο ειναι αποτομα κομμενο...εκτος καιαν τελειωνει με:"την κινηση του..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μακάρι αλλΑ δεν νομίζω οτι θα κανέι τίποτα των εχει πληγώσει πολυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή