Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

κεφάλαιο 50-https://www.youtube.com/watch?v=PfsTmwQBuU8 (με αγάπη από το αγόρι μου!)

Η μέρα που η Βαλέρια σηκώθηκε από το κρεβάτι και ντύθηκε για να πάει να κάνει την εξέταση που τη βασάνιζε τόσο καιρό ήταν βροχερή. Διάλεξε ένα πρόχειρο φόρεμα γιατί ήξερε ότι αμέσως μετά την αιμοληψία θα γυρνούσε σπίτι και θα σωριαζόταν στον καναπέ.  Η μέρα ήταν Παρασκευή και μέχρι τη Δευτέρα θα είχε κάπως συνέλθει. Τουλάχιστον έτσι ήλπιζε.

Ο πατέρας της τη συνάντησε έξω από το διαγνωστικό κέντρο το οποίο η Βαλέρια είχε διαλέξει γιατί ήταν κοντά στο σπίτι της και ήξερε πολλά για την εγκυρότητά του. Ήταν το διαγνωστικό κέντρο που χρησιμοποιούσαν όταν δούλευε στον Κέρβερο και χρειάζονταν κάποιο τεστ πατρότητας ή κάτι παρόμοιο. Ο πατέρας της φαινόταν κι εκείνος καταπονημένος, λες και είχε γεράσει ξαφνικά. Η Βαλέρια ένιωσε ενοχές αλλά δεν μπορούσε να του πει τίποτα χωρίς να τον προσβάλει.
«Σε ευχαριστώ τόσο που ήρθες» του είπε μόνο και όλα τα συναισθήματα που έκρυβε τόσο καιρό μέσα της ξέσπασαν με τη μορφή δακρύων. Ο πατέρας της την έπιασε σταθερά από τον ώμο και την ανάγκασε να τον κοιτάξει.
«Για εμένα δε θα αλλάξει τίποτα. Με ακούς;» της είπε αυστηρά κοιτώντας τη με έναν τρόπο που δεν της άφηνε περιθώριο να αμφιβάλει. Η Βαλέρια έγνεψε δακρυσμένη και του χαμογέλασε δειλά. «Αλλά αυτό που θα μάθεις από αυτή την εξέταση, μπορεί να σε κάνει δυστυχισμένη, παιδί μου. Μπορείς να το αντέξεις;» τη ρώτησε και έσμιξε τα φρύδια του. Αμφέβαλλε.
«Μπορεί και να γίνω ευτυχισμένη. Δεν ξέρεις…» του είπε.
«Θα ανακουφιστείς, αλλά δεν ξέρω… Μπορείς να το πιάσεις από εκεί που το άφησες; Μην σκέφτεσαι έτσι και απογοητευτείς, παιδί μου».
«Όχι, όχι, πατέρα, δεν κατάλαβες» αντέδρασε η Βαλέρια ενώ τον οδηγούσε στο πολυτελές εσωτερικό του κέντρου για να προφυλαχτούν από την ανελέητη βροχή. «Εγώ και εκείνος…ο Ιαν…δεν υπάρχει πια ελπίδα. Μου το έχει ξεκαθαρίσει. Αλλά αν μάθω ότι δεν…θα χαρώ πολύ» του είπε κομπιάζοντας. Εκείνος έγνεψε αλλά δεν απάντησε τίποτα. Ήταν σχεδόν απελευθερωτικό να μιλάει ανοιχτά για τον Ιαν με τον πατέρα της. Έδωσαν τα στοιχεία τους στη γραμματεία και εκείνη τους είπε ότι θα τους φώναζαν σε δέκα λεπτά για την εξέταση.
«Ένα μπουκαλάκι αίμα και μερικές μέρες» μονολόγησε η Βαλέρια, επαναλαμβάνοντας τα λόγια της φίλης της. Η Λάουρα είχε μάθει πριν από λίγες μέρες για την απόφαση της Βαλέρια και έδειξε ενθουσιασμένη. Της είπε ότι πολύ το άργησε και ότι καιρός ήταν να βάλει μυαλό και ένα σωρό πράγματα που θα μπορούσες να τα ερμηνεύσεις ως ενθαρρυντικά, αν και ήταν λιγάκι…άπρεπα.
«Μερικές μέρες που δεν ξέρω πώς θα περάσουν» μονολόγησε και ο πατέρας της αλλά μετά χτύπησε με την παλάμη του το μέτωπό του και γέλασε. «Αλλά εμένα τι με νοιάζει;» είπε και την κοίταξε. «Αφού είπαμε ότι ό,τι και να δείξει η εξέταση εγώ δε θα μάθω τίποτα. Εμένα είσαι το παιδί μου. Και εσύ τσιμουδιά, εντάξει; Όταν μάθεις, τσιμουδιά!»
«Έγινε, μπαμπά» του είπε η Βαλέρια και τον τσίμπησε στον ώμο.
«Αυτή είναι η πιο όμορφη λέξη στον κόσμο» της είπε συγκινημένος και την αγκάλιασε. Η Βαλέρια σκέφτηκε ότι αν αγαπούσε μία φορά τον πατέρα της για όσα της είχε προσφέρει μέχρι εκείνη τη μέρα, μέσα στην απρόσωπη αίθουσα αναμονής αυτού του επιβλητικού κέντρου, τον αγάπησε εκατό. Γιατί ξαφνικά ξεκαθάρισε μέσα της ότι ο άντρας μπροστά της είχε ζήσει τόσα χρόνια μέσα σε ένα ψέμα και το είχε σηκώσει στις πλάτες του για να είναι ευτυχισμένες οι γυναίκες της ζωής του. Του άξιζε ο σεβασμός και η αγάπη της για αυτό που έκανε τόσα χρόνια αλλά και σήμερα.
«Δεσποινίς Αρτσερ και κύριε Αρτσερ, είστε έτοιμοι;» ακούστηκε η γλυκιά φωνή μιας κοπέλας και αμέσως γύρισαν προς το μέρος της. Ήταν μια στρουμπουλή μελαχρινή που χαμογελούσε πλατιά. Η Βαλέρια αναρωτήθηκε πόσα πράγματα είχαν δει αυτά τα μάτια. Πόσες υποθέσεις καχυποψίας, συζυγικής απιστίας, απογοήτευσης.
Πόσο ήθελε να είναι κόρη του πατέρα της…πόσο ήθελε να μην είναι αδερφή του Ιαν. Ήξερε ότι ήταν δύσκολο αυτό που ευχόταν. Η μητέρα της είχε αφήσει υπόνοιες ότι ο πατέρας της δεν μπορούσε να κάνει παιδιά και είναι περίεργο το ότι έμειναν σε ένα παιδί και δεν έκαναν και ένα δεύτερο. Ο πατέρας της τη λάτρευε αλλά ήθελε πάντα και ένα γιο. Ήταν τρελή που το πάλευε, το ήξερε. Ήταν λίγες οι πιθανότητες αλλά έπρεπε να μάθει.

Τους οδήγησαν σε διαφορετικά δωμάτια. Το δικό της ήταν ολόλευκο, σαν τρελοκομείο. Η Βαλέρια μόρφασε όταν η βελόνα εισχώρησε στη φλέβα της. Κοιτούσε το σκούρο αίμα να γεμίζει αργά το φιαλίδιο και σκεφτόταν ότι τα πράγματα είχαν πάρει πια το δρόμο τους. Δεν μπορούσε να κάνει πίσω.

Η κοπέλα κόλλησε ένα τσιρότο στο χέρι της και της ζήτησε να το πιέζει για να μην μελανιάσει. Η Βαλέρια έκανε αυτό που τη συμβούλεψε. Η κοπέλα δεν έδειχνε διατεθειμένη να κάνει ανάλαφρη συζήτηση. Ίσως ήταν και λογικό, σκέφτηκε η Βαλέρια. Ήταν η φύση αυτών των εξετάσεων τόσο ιδιαίτερη που μάλλον δε χωρούσαν επιπόλαια σχόλια για τον καιρό ή τα νέα.

Σε δέκα περίπου λεπτά βρέθηκε στο γραφείο ενός γιατρού πλάι στον πατέρα της. Ήταν ένας άντρας γκριζομάλλης, με λεπτά χείλη και ρυτίδες.
«Τα αποτελέσματα θα είναι έτοιμα σε πέντε εργάσιμες μέρες» είπε ψυχρά, λες και ανακοίνωνε μια θανατική καταδίκη.
«Και τι ποσοστό εγκυρότητας έχουν;» ρώτησε η Βαλέρια.
«Πάνω από 99%, δεσποινίς μου» απάντησε ο γιατρός αμέσως. «Στην δική σας περίπτωση ήταν η καλύτερη επιλογή να εξεταστείτε με τον πατέρα. Η εξέταση μεταξύ πιθανών αδελφιών είναι πολύ περίπλοκη αν δεν υπάρχει δείγμα και από ένα κοινό ή πιθανολογουμένως κοινό γονιό» συμπλήρωσε. Η Βαλέρια κοκκίνισε. Είχε ξεχάσει ότι ο γιατρός…ήξερε. Μαζί είχαν μιλήσει στο τηλέφωνο και τα είχαν κανονίσει όλα. Ο πατέρας της δεν έδειξε να νιώθει άβολα.
«Θα περάσουμε σε πέντε μέρες» είπε και έδωσε το χέρι του στον γιατρό. Η Βαλέρια έκανε το ίδιο.

Όταν βγήκαν από το κέντρο, η βροχή είχε σταματήσει και ο ήλιος έλαμπε. Ήταν σχεδόν αστείο.
«Θέλει το κοριτσάκι μου να το πάω για παγωτό;» της είπε τρυφερά ο πατέρας της και η Βαλέρια σκέφτηκε ότι είχε χάσει πολλά από αυτή την περιπέτεια αλλά είχε βγει και κάτι καλό. Είχε την ευκαιρία να περάσει χρόνο με τον πατέρα της, να σβήσει τις πληγές το παρελθόντος και να αποκαταστήσει τη σχέση της μαζί του.




2 σχόλια: