Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 48-Μπαζίλ, Μορόκο, Λόντον του Ιμπίζα...Βρείτε τη συνέχεια!!

«Δεν το πιστεύω ότι με έπεισες» είπε η Βαλέρια μερικές μέρες μετά ενώ το αεροπλάνο προσγειωνόταν στο Φεζ. Η πόλη από πάνω έμοιαζε σαν παραμύθι και η Βαλέρια χαμογέλασε πλατιά. Τις χρειαζόταν αυτές τις διακοπές.
«Σε έπεισα γιατί η προσφορά ήταν ακαταμάχητη» είπε η Λάουρα και χάζεψε το περιοδικό που κρατούσε στα χέρια της. Θα έμεναν πέντε μέρες στο Μαρόκο και θα γυρνούσαν στο Λονδίνο Κυριακή βράδυ. Η Βαλέρια δεν είχε δυσκολευτεί να πάρει τρεις μέρες άδεια και το γεγονός της είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση. Αυτά δε γίνονταν ποτέ με τον Κέρβερο.
«Τελικά είχες δίκιο σε όλα» είπε η Βαλέρια ανυπομονώντας να ηρεμήσει λιγάκι στην εξωτική χώρα. Πραγματικά είχε κάθε καλή πρόθεση να τα αφήσει όλα πίσω της.
«Πάντα έχω δίκιο» είπε η Λάουρα με απόλυτη αυτοπεποίθηση.
«Σύμφωνα με το ίντερνετ θα έχει 30 βαθμούς αυτές τις μέρες. Θα κάνουμε και μπάνιο!» ενθουσιάστηκε η Βαλέρια.
«Και μπάνιο θα κάνουμε, και σπα θα κάνουμε, και θα φάμε και θα πιούμε και θα φλερτάρουμε» είπε η Λάουρα.
«Εγώ βγαίνω με τον Τζέρεμι, δεν μπορώ…»
«Σιγά τον μεγάλο έρωτα» ειρωνεύτηκε ανοιχτά η Λάουρα και η Βαλέρια αντέδρασε αμέσως.
«Γιατί το λες αυτό; Είναι νωρίς και μπορεί να…»
«Τι μπορεί;» ξέφυγε ένα γελάκι από την Λάουρα. «Να τον αγαπήσεις πιο πολύ; Αποκλείεται».
«Μην το λες αυτό, Λάουρα. Και είπαμε να μην μιλήσουμε για τον Ιαν καθόλου» σούφρωσε τα χείλη της.
«Εσύ το είπες. Εγώ δεν συμφώνησα ποτέ. Άλλωστε αυτό το υπέροχο ταξίδι είναι μια ευγενική χορηγία του ομίλου Ιαν Κάρτερ. Δε γίνεται να το αγνοήσουμε το θέμα» γέλασε η Λάουρα.
«Το δώρο ήταν για όποιον κέρδιζε, όχι για μας προσωπικά».
«Ναι, όντως, αλλά κοίτα να δεις τι χιούμορ που έχει η μοίρα» είπε η Λάουρα και μετά ακούστηκε η φωνή του πιλότου που τους προετοίμαζε για την προσγείωση.

Βγήκαν στο ζεστό αέρα της πανέμορφης πόλης και επιβιβάστηκαν σε ένα ταξί που περίμενε έξω από το πολυτελές αεροδρόμιο. Σε μισή περίπου ώρα το ταξί σταμάτησε έξω από το ξενοδοχείο τους. Η Βαλέρια βγήκε από το αμάξι και κοίταξε μπροστά της το επιβλητικό κτίριο. Της κόπηκε για λίγο η ανάσα και η Λάουρα αναγκάστηκε να βγάλει μόνη της τις βαλίτσες από το πορτ μπαγκάζ.
«Αυτός είναι ο Ιαν» μονολόγησε μεγαλόφωνα. «Μεγαλειώδης σε όλα του».
«Πράγματι» σφύριξε επιδοκιμαστικά η Λάουρα. «Δεν νομίζω ότι έχω ξαναδεί ποτέ κάτι τόσο εντυπωσιακό».

Το κτίριο που θα ήταν το ξενοδοχείο τους για τις επόμενες μέρες ήταν χτισμένο όπως κάθε «ριάντ». Ήταν ψηλό σαν κάστρο και στη μέση υπήρχε μια εσωτερική αυλή. Οι γκρουμ τούς ενημέρωσαν ότι στο ξενοδοχείο υπήρχε σπα και πισίνα και είχαν τη δυνατότητα χωρίς χρέωση να λάβουν μέρος σε οποιαδήποτε οργανωμένη εκδρομή ήθελαν. Πριν μπουν ακόμα στο δωμάτιό τους δήλωσαν συμμετοχή για μια εκδρομή στην Καζαμπλάνκα με μίνι πούλμαν. Η απόσταση ήταν κάπου 200 χιλιόμετρα και ίσως δεν ήταν πολύ συνετό να το κάνουν σε μία μέρα αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουν την ευκαιρία να δουν αυτή την ξακουστή πόλη.

Στο δωμάτιο τις περίμενε ένα καλάθι με φρούτα και δύο ποτήρια σαμπάνια με φρέσκες φράουλες μέσα. Η Λάουρα έβγαλε αμέσως τα ρούχα της και φόρεσε ένα σορτς και ένα φανελάκι. Ανυπομονούσε να βγει στην πισίνα και να απολαύσει τον ήλιο. Η Βαλέρια χάζεψε λιγάκι τον πλούσιο διάκοσμο, τα χρυσά στοιχεία σε συνδυασμό με πλούσια βυσσινί σεντόνια και σκούρα μπλε έπιπλα. Το ανατολίτικο στιλ ανέκαθεν την εντυπωσίαζε.
«Μήπως να πάμε καλύτερα στην πόλη να δούμε τα αξιοθέατα πρώτα;» πρότεινε η Βαλέρια.
«Η φωνή της λογικής. Άντε πάμε» είπε η Λάουρα και ανασήκωσε τους ώμους.
«Σπα κάνουμε και το βράδυ» γέλασε η Βαλέρια με τη φίλη της, η οποία ήταν ικανή να περάσει πέντε μέρες μέσα στο ξενοδοχείο ταλαιπωρώντας τους γκρουμ με τις απαιτήσεις της.

Τα θερμά χρώματα στα σπίτια, το άγονο τοπίο, ο καταγάλανος ουρανός και τα γνήσια χαμόγελα των Μαροκινών τις έκαναν να χάσουν την αίσθηση του χρόνου όταν έφτασαν στην πόλη. Μόνο όταν είχε βραδιάσει κάπως και το στομάχι τους άρχισε να γουργουρίζει δυνατά κατάλαβαν ότι έπρεπε να φάνε κάτι και να γυρίσουν.
«Μπορούμε να φάμε και στο ξενοδοχείο. Ο άρχοντας Ιαν έχει συμπεριλάβει ΚΑΙ γεύματα» είπε η Λάουρα ενώ κοιτούσαν τον κατάλογο ενός παραδοσιακού εστιατορίου με ανατολίτικες γεύσεις.
«Μπορείς να σταματήσεις τη διαφήμιση;» είπε αυστηρά η Βαλέρια αλλά δεν είχε θυμώσει. Η αλήθεια ήταν ότι πραγματικά ήταν γενναιόδωρος σε όλα του και αυτό το θαύμαζε σε εκείνον. Πόσο λυπόταν που τα πράγματα είχαν εξελιχθεί τόσο άσχημα…Τώρα θα μπορούσε να είναι μαζί του, να περπατάνε μαζί στο δρόμο χέρι χέρι.

Σταμάτα, μάλωσε τον εαυτό της και κούνησε το κεφάλι της λες και έτσι θα έδιωχνε τις σκέψεις που μπήκαν απότομα στο μυαλό της.
«Ας φάμε εδώ, φαίνεται όμορφο μέρος» πρότεινε η Βαλέρια. «Λάουρα;» είπε μετά από λίγο όταν κάθισαν να φάνε, ανάμεσα σε πολλούς τουρίστες και νέα ζευγάρια, πράγμα που τις έκανε να νιώθουν ασφαλείς.
«Τι είναι;» ρώτησε η φίλη της χωρίς να την κοιτάει, μιας και χάζευε τον περίπλοκο κατάλογο.
«Του είπες ότι θα έρθουμε;» τη ρώτησε τελικά. Η Λάουρα δε σάλεψε.
«Προσωπικά όχι. Μίλησα με ένα ταξιδιωτικό γραφείο. Πιστεύω ότι αν θέλει να το μάθει, θα…»
«Δεν έχει σημασία. Είναι βλακεία μου και που ρώτησα» είπε ντροπαλά και πήρε κι αυτή στα χέρια της τον κατάλογο.
«Βαλέρια, άφησέ τον» είπε η Λάουρα και η Βαλέρια κατάλαβε από τον τόνο της φίλης της ότι σοβαρολογούσε.
«Δεν καταλαβαίνω…»ψέλλισε για να μην δείξει πόσο αναστατώθηκε.
«Σίγουρα δεν σε έχει ξεπεράσει τελείως αν κρίνω από τη συμπεριφορά του στον χορό. Αλλά προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του και, ειλικρινά, δεν του αξίζει να γυρίσεις πίσω σε αυτόν» της είπε σκληρά. Η Βαλέρια ένιωσε τα μάτια της να τσούζουν από δάκρυα αλλά δεν έκλαψε. Η φίλη της μιλούσε πάντα σκληρά, αλλά έλεγε αλήθειες.
«Δεν είχα σκοπό» είπε η Βαλέρια ξεψυχισμένη και τη στιγμή που το έλεγε ένιωσε πραγματικά ηλίθια.

http://www.i-escape.com/riad-fes/overview

3 σχόλια: