Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

κεφάλαιο 41-σπασμωδικές κινήσεις

Η Βαλέρια ξύπνησε απότομα από έναν ήχο μέσα στο δωμάτιο του πανδοχείου. Δεν ήταν τίποτα όμως. Είχε αφήσει ένα παράθυρο ανοιχτό και ο αέρας το έκανε να κοπανάει δυνατά. Το έκλεισε και χώθηκε κάτω από το πάπλωμα, καλύπτοντας και το κεφάλι της. Έτσι έκανε τον τελευταίο καιρό, μέχρι που ένιωθε να σκάει και έβγαζε έξω το κεφάλι της μόνο για να πάρει ανάσες. Και μετά πάλι από κάτω. Το δωμάτιο ήταν μικρό αλλά ζεστό. Είχε ελάχιστα έπιπλα αλλά δε χρειαζόταν περισσότερα. Άλλωστε έλειπες πολλές ώρες κάνοντας βόλτες και διαβάζοντας σε κάποιο πάρκο. Η μόνη της ασχολία μέσα στο δωμάτιο ήταν να μπαίνει λιγάκι στο ίντερνετ και να δίνει νομικές συμβουλές σε μια ιστοσελίδα που απευθυνόταν σε αδύναμες κοινωνικές ομάδες που χρειάζονταν καθοδήγηση σχετικά με τα δικαιώματά τους.

Τις τελευταίες μέρες είχαν αλλάξει τόσα πολλά στη ζωή της… Μία θύελλα εξελίξεων με πρωταγωνίστρια την ίδια. Μισούσε τα πάντα. Μισούσε τους γονείς της. Η μητέρα της ήταν μια γυναίκα που η ανωριμότητά της και η ματαιοδοξία της την έκαναν να πληγώσει τον άντρα και μετά το παιδί της. Ο πατέρας της ήταν ένας άβουλος άνθρωπος που αντί να δείξει πόσο πληγώθηκε, κρυβόταν πίσω από το δάχτυλό του και η μόνη του αντίδραση ήταν να φτιάχνει πισίνες σε μια ηλίθια προσπάθεια να αποδείξει στον «δίπλα» ότι η γυναίκα του περνούσε καλά και ότι ήταν και αυτός άξιος. Τι βλακείες, θεέ μου.

Μισούσε τον Κέρβερο. Της ερχόταν αηδία κάθε φορά που τον έβλεπε. Είχε μάλλον συσσωρεύσει κακία μέσα της και δεν άντεξε. Είχε επιστρέψει μετά το συμβάν στη δουλειά και ρίχτηκε με τα μούτρα σε μια δύσκολη υπόθεση για να μη σκέφτεται. Εκείνος όμως συνέχιζε να τη βομβαρδίζει με άπρεπα σχόλια. Όταν ένα πρωί τη ρώτησε αν είναι καλά και άπλωσε το χέρι του με κατεύθυνση τα μαλλιά της η Βαλέρια ένιωσε την επιθυμία να κάνει εμετό. Αντ’ αυτού, σηκώθηκε όρθια, του είπε με έναν ουδέτερο τόνο ότι δεν αντέχει να δουλεύει άλλο σε ένα περιβάλλον όπου δεν τη σέβονται και δεν την εκτιμούν και έφυγε. Έτσι απλά. Έφυγε. Ήξερε ότι ήταν μια μικρή επαγγελματική αυτοκτονία και ότι αν ήθελε ο Κέρβερος μπορούσε να την δυσφημίσει στους νομικούς κύκλους αλλά δεν την ένοιαζε. Δεν την ένοιαζε τίποτα. Μισούσε τους πάντες και τα πάντα. Εκείνη τη μέρα γύρισε σπίτι της, μάζεψε μερικά ρούχα σε ένα σακίδιο και έφυγε. Γέμισε με βενζίνη το αμάξι της και βγήκε στον αυτοκινητόδρομο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Δεν μπορούσε να μένει άλλο στο Λονδίνο. Την αηδίαζε η πόλη. Ασφυκτιούσε.

Είχε λίγα λεφτά στην άκρη μετά την μεταφορά του ποσού στους γονείς της αλλά την έφταναν για μερικές βδομάδες σε ένα πανδοχείο. Και έτσι έκανε. Κατέλυσε σε ένα ζεστό οίκημα στην εξοχή λίγο πιο έξω από το Γιορκ και άρχισε να σκέφτεται το επόμενο βήμα της. Η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο ήταν η Λάουρα. Στους γονείς της είχε στείλει ένα μήνυμα ότι δε θέλει να την ενοχλήσουν για λίγο καιρό μέχρι να ηρεμήσει. Εκείνοι έδειξαν να καταλαβαίνουν αλλά η Βαλέρια δεν νοιαζόταν και πολύ για το πώς ένιωθαν εκείνοι. Σε αυτή τη φάση το μόνο που την ένοιαζε ήταν ο εαυτός της. Και το να μην τρελαθεί.

Μιλούσε κάθε βράδυ με τη Λάουρα, η οποία προσπαθούσε να την ηρεμήσει. Ήταν όμως τόσο θυμωμένη η Βαλέρια, τόσο εξοντωμένη ψυχολογικά, που τις τελευταίες μέρες η φίλη της είχε παραιτηθεί και συζητούσαν μόνο περί ανέμων και υδάτων.

Ο Ιαν… Η Βαλέρια έκλεισε τα μάτια καθώς η σκέψη του πέρασε από το μυαλό της φευγαλέα. Είχε αρχίσει να αναπτύσσει άμυνες. Κάθε φορά που εκείνος τρύπωνε στο μυαλό της άρχισε να σκέφτεται αμέσως κάτι άσχετο. Μετρούσε μέχρι το είκοσι στα γαλλικά ή έλεγε κάποιο παιδικό τραγουδάκι από μέσα της. Της ήταν δύσκολο να ξεχάσει αλλά θα τα κατάφερνε. Ήταν δυνατή.

Εκείνος δεν τη διευκόλυνε. Την κυνήγησε με το αμάξι όταν το έσκασε εκείνο το βράδυ από το σπίτι της για να τον αποφύγει. Μετά πήγε σπίτι της, την παρακάλεσε, την βομβάρδισε με κλήσεις, επισκέψεις, παρακλήσεις, απειλές, φωνές. Δεν την έπεισε. Κανείς δεν μπορούσε να την πείσει. Ούτε ο Θεός ο ίδιος. Δεν μπορούσε. Απλά δεν μπορούσε. Δεν άντεχε να κάνει αυτή την εξέταση. Ήθελε να σταματήσει να σκέφτεται και να θυμάται. Ήταν ανόσιο. Ήταν ένα τεράστιο έγκλημα, μια αμαρτία ανείπωτη. Μια υπόθεση που θα έκανε τον κόσμο να φρίξει.

Πήρε μια βαθιά ανάσα. Έπρεπε να βρει κάποιον να μιλήσει. Έναν ψυχοθεραπευτή. Κάτι τέτοιο ίσως τη βοηθούσε. Δεν άντεχε στην ιδέα ότι το σώμα της ήταν τόσο βρώμικο. Ήθελε να βγει από μέσα και να πετάξει. Να ζήσει χωρίς τις αναμνήσεις του Ιαν πάνω της. Να βάλει τέλος σε όλο αυτό το μαρτύριο. Να μπορέσει να ανακουφιστεί σταδιακά και να καταφέρει να κοιμηθεί πάνω από 2-3 ώρες συνεχόμενα. Αλλιώς θα τρελαινόταν. Ήταν αναπόφευκτο. Η υπόθεση αυτή ήταν το εισιτήριό της για το ψυχιατρείο. Ο Ιαν επέμενε για την εξέταση αλλά έτσι ήταν πάντα αυτός. Αισιόδοξος σε σημείο βλακείας. Αλλά εκείνη προτιμούσε να μην μάθει ποτέ, να υπάρχει μέσα της έστω και ένα ψήγμα αμφιβολίας παρά να σιγουρευτεί. Παρά να σιγουρευτεί ότι ήταν η πιο αηδιαστική γυναίκα στον κόσμο.





9 σχόλια:

  1. Τα νεύρα μου. Ας της πάρει λίγες τρίχες ο άλλος από κάπου για να γίνει η εξέταση. Αν γίνεται με αυτόν τον τρόπο βέβαια. Και να μην κρύβεται. ότι έγινε έγινε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εντάξει αυτό που έπαθε ηταν φρίκο αλλα με το να το σκάει δεν ΕινΑι λύση :@ ας έκανε την εξετάσει κ μετά ας το έσκαγε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ είμαι έτσι σαν άνθρωπος! Στενοχωριέμαι προκαταβολικά. Είναι φοβερά ψυχοφθόρο και προσπαθώ να το αλλάξω αργά και σταθερά...

      Διαγραφή
    2. Ξερω πως είναι ήμουν κ εγω ετσι κ ευτυχώς άλλαξα

      Διαγραφή
  3. Μπορεί να μην είναι σωστό,αλλά νομίζω είναι δίκαιο να το πω..Έχω διαβάσει πολλά sites,είτε ανακαλύπτοντας τα μέσα απο το δικό σου,είτε τυχαία και κανένα δε με ικανοποιεί όσο αυτό.Σωστή ροή σκέψης,σωστή σύνταξη που δεν μπερδεύει,σωστή ορθογραφία,σωστά νοήματα σε καθε κεφάλαιο ώστε να καταλαβαινεις την ιστορια χωρίς να μπερδεύεσαι,γενικά τελεια...Και πρεπει να παραδεχτώ οτι τις καλύτερες εντυπώσεις,διαβάζοντας σε εδώ και ένα χρόνο,παναγία μου πώς πέρασε,την πιο γλυκιά ανάμνηση,την εχω από τον καθηγητή και την φοιτητρια!Άμεσες εξελίξεις,συνεχόμενο πάθος κι ένταση και ένας χαρακτήρας αβασταχτα ερωτικός!Για τα δικά μου γούστα πάντα!Καλή συνέχεια,ακούραστη να εισαι και πάντα εμπνευσμένη!Καλή χρονια κι ο,τι επιθυμείς!Μιμή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ, Μιμή μου! Κι εμένα μου άρεσε πολύ ο δρ Πιρς! Ειδικά το σημείο που εκείνη κοιτάει τον πίνακά της κι εκείνος της λέει "πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να αποχωρίζεσαι κάτι δικό σου" ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων...αχχχχ

      Διαγραφή
  4. Α,και φυσικα Όντι και Έρικ!Ζηλιες,πάθη,εξελίξεις,γενικά χαμός...!!!Ξανά Μιμή

    ΑπάντησηΔιαγραφή