Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 37- με ψηφίσατε καλέ;

«Με ποιο δικαίωμα;» φώναξε για εκατοστή φορά η Βαλέρια ενώ βημάτιζε νευρικά στο σαλόνι του Ιαν. Εκείνη τη στιγμή ήθελε απλά να τον σκοτώσει. Είχε ξεχάσει πόσο πολύ τον αγαπούσε και πόσα είχαν περάσει οι δυο τους. Ήθελε απλά να του δώσει να καταλάβει ότι αυτό που έκανε ήταν εξωφρενικό.
«Θέλω να ηρεμήσει η ψυχή μου, Βαλέρια. Να ζήσουμε σαν άνθρωποι, διάολε!» ανέβασε κι εκείνος τον τόνο της φωνής του παρόλο που παρέμενε ακίνητος, καθισμένος στον ολόμαυρο καναπέ. Είχε στα χέρια του μια κούπα με τσάι αλλά δεν έπινε.
Είχαν γυρίσει πριν από δυο βδομάδες από την Πορτογαλία, όπου ομολογουμένως είχαν περάσει και οι δύο τις πιο όμορφες μέρες της ζωής τους και ο Ιαν αμέσως της ζήτησε να μιλήσουν στους γονείς τους. Η Βαλέρια προσπάθησε να το τρενάρει, βρίσκοντας δικαιολογίες και προσχώματα, αλλά η επιμονή του είχε φέρει την κατάσταση στο απροχώρητο.
«Πώς τόλμησες να με παρακάμψεις;» τον ρώτησε τεντώνοντας το δάχτυλο προς το μέρος του. Εκείνος έτριψε αδιάφορα το πηγούνι του και χαμογέλασε σατανικά. Το διασκέδαζε. Η Βαλέρια ήταν έξαλλη.
«Αν το άφηνα σε σένα δε θα γινόταν ποτέ» την ειρωνεύτηκε ανοιχτά.
«Θα γινόταν ίσως σε ποιο κατάλληλη περίοδο».
«Και τι έχει η περίοδος;» ρώτησε εκείνος, διατηρώντας το ειρωνικό του ύφος. Την εξόργιζε. «Μήπως έχει πολλή υγρασία και σε έχουν πιάσει τα ρευματικά σου;»
«Δε σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι! Ειδικά μετά από αυτό που έκανες!» του φώναξε και συνέχισε να βηματίζει. Κοίταξε το ρολόι της. Ήταν περασμένες δέκα και αντί να χαλαρώνουν παρέα, εκείνοι τσακώνονταν. Αν αυτό δεν ήταν δείγμα ανθυγιεινής σχέσης τότε τι ήταν;
«Και τι έκανα δηλαδή; Επειδή πήρα την κατάσταση στα χέρια μου; Θα προτιμούσες να κάνω ό,τι μου λες;»
«Θα προτιμούσα να με υπολογίζεις!»
«Σε υπολογίζω αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μπει τέλος σε αυτή την υπόθεση»
«Σιγά την υπόθεση, Ιαν! Αυτή σου η εμμονή να το μάθουν οι γονείς μας με βγάζει από τα ρούχα μου».
«Ντρέπεσαι για εμάς;» την κεραυνοβόλησε με ένα βλέμμα που πέταγε φαρμάκι. Τον είχε πληγώσει και το έβλεπε αλλά κι αυτός είχε κάνει κάτι πραγματικά απαίσιο.
«Όχι βέβαια! Αλλά ντρέπομαι για αυτό που έκανες!»
«Αφού εσύ δεν έχεις τα κότσια να αντιμετωπίσεις τους γονείς σου, θα τους αντιμετωπίσω εγώ!» της είπε.
«Μα είναι δυνατόν να τους τηλεφωνήσεις και να τους ανακοινώσεις έτσι απλά ότι θα πας το επόμενο Σαββατοκύριακο για να μιλήσετε;» τον ρώτησε μπερδεμένη. Το μεσημέρι είχε λάβει ένα τηλεφώνημα στη δουλειά από την πανικόβλητη μητέρα της και μόνο έτσι έμαθε την αλήθεια. Ο Ιαν είχε πάρει την πρωτοβουλία και είχε πει στους γονείς της ότι θα τους επισκεπτόταν το Σαββατοκύριακο για να «συζητήσουν κάτι σημαντικό». Δεν έδωσε περισσότερες πληροφορίες και έτσι τώρα είχε να απαντήσει στις απορίες των γονιών της σχετικά με το τι ήθελε ο Ιαν και πού βρήκε το τηλέφωνό τους και αν ήξερε αυτή κάτι και αν μιλούσαν ξανά και αν και αν και αν.
«Ήθελα να επιταχύνω την κατάσταση».
«Οι γονείς μου δεν είναι παιδιά για να παίζεις μαζί τους. Δεν μπορεί να τους τηλεφωνείς έτσι απλά, να ρίχνεις μια βόμβα και να τους αφήνεις να βράζουν στο ζουμί τους».
«Ποια βόμβα πέταξα; Να μιλήσουμε θέλω».
«Μα είσαι ο γιος των εχθρών. Ακούγεται αστείο, το ξέρω, αλλά αυτό είσαι. Σου έχουν μιλήσει λιγότερο από πέντε φορές και δε σε έχουν δει ποτέ μετά το…»
«Πες το» την προκάλεσε και την κοίταξε νευρικά.
«Μετά από το περιστατικό» του είπε εκείνη ήρεμα. Δεν ήξερε πώς αλλιώς να το περιγράψει.
«Και τι θες να κάνω; Να περιμένω εσένα να τους μιλήσεις; Περίμενα τόσο καιρό αλλά δεν είδα να κάνεις τίποτα».
«Θες να πάρω κι εγώ τους δικούς σου;» τον ειρωνεύτηκε κι αυτή τώρα κι εκείνος προς έκπληξή της γέλασε.
«Ωραία ιδέα, αλλά σε πρόλαβα».
«Τι; Τους πήρες και αυτούς;»
«Φυσικά. Σκέφτομαι να τους πω ότι θέλω να μιλήσω και στους τέσσερις μαζί» της είπε ήρεμα, γνωρίζοντας ότι πέταξε μια χειροβομβίδα στο σαλόνι.
«Πλάκα έχεις, Ιαν».
«Πλάκα δεν ξέρω, κότσια όμως σίγουρα ναι».
«Θα το φας το κεφάλι σου. Δε θα μας καταλάβουν».
«Θα τους τα εξηγήσω καλά»
«Στους γονείς σου κάνε ό,τι θες. Στους γονείς μου θα μιλήσω εγώ» είπε εκείνη ξαφνικά και ο Ιαν την κοίταξε μπερδεμένος. Δεν την πίστευε. «Αν δουν εσένα, θα δημιουργηθεί ένταση από την αρχή».
«Φοβάμαι ότι θα σε προσβάλουν και δε θα είμαι εκεί να σε στηρίξω» της είπε εκείνος και είχε δίκιο, παραδέχτηκε η Βαλέρια.
«Μπορώ να τους αντιμετωπίσω» του είπε όσο πιο πειστικά μπορούσε αν και μέσα της έτρεμε. Τη φοβόταν τη στιγμή που έπρεπε να τους μιλήσει.
«Τότε, χάσαμε πολύτιμο χρόνο» είπε εκείνος, χωρίς να κρύβει το χαμόγελο που άνθισε στα γεμάτα χείλη του του. Την είχε αποστομώσει.
Η Βαλέρια σωριάστηκε σε μια αφράτη πολυθρόνα και έκλεισε τα μάτια της.
«Ανεξάρτητα με το Βατερλώ που θα γίνει το Σαββατοκύριακο, θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο να μιλήσεις με τους γονείς μου χωρίς να με ρωτήσεις» του είπε για πολλοστή φορά. Θα την καταλάβαινε ποτέ;
«Μα αύριο μεθαύριο θα γίνουμε οικογένεια» της είπε και την πλησίασε πονηρά. Την αγκάλιασε και την έσφιξε πάνω του παρόλο που η Βαλέρια παρέμενε άκαμπτη.
«Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, Ιαν» του είπε πικρά. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είχε κακό προαίσθημα, αλλά τώρα δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Χαλάρωσε κάπως στην αγκαλιά του και τον άφησε να της χαϊδέψει τα μαλλιά.
«Κι όμως αλλάζουν» είπε εκείνος σιγανά και τη φίλησε τρυφερά.


1 σχόλιο:

  1. γρηγορα το επομενο θελω να δω την συναντηση !!!!!! ηταν λαθος αυτο που εκανε ο ιαν αλλα δεν νομιζω οτι θα ειχε και ποτε το κουραγιο να το πει μονη της
    Βεβαια σε ψηθισα ηταν απο της καλυτερες ιστοριες που διαβασα

    ΑπάντησηΔιαγραφή