Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 64-στήθος ή μπούτι;

«Είσαι άνετα;» ρώτησε ο Φίλιπ μετά από λίγη ώρα. Η Σοφία είχε ήδη απλώσει μια πετσέτα στα πόδια της και άνοιγε ένα ένα τα μεταλλικά καπάκια των δίσκων που είχαν σερβιριστεί στη σουίτα της. Είχε κάνει ένα ντους, είχε φορέσει ένα τζιν και φούτερ και ύστερα του έστειλε μήνυμα για να έρθει. Δεν ήθελε να δειπνήσουν στην τραπεζαρία για να μην βάλουν σε κόπο ακόμα περισσότερο προσωπικό και φυσικά απέρριψε την ιδέα της σουίτας του για να μην είναι μόνοι τους. Στη δική της σουίτα, αργά ή γρήγορα θα έρχονταν τα κορίτσια οπότε σε κάθε περίπτωση έπρεπε να κρατήσουν μια…αξιοπρέπεια.

«Φυσικά» του είπε αδιάφορα ενώ σέρβιρε μόνο στον εαυτό της λίγο κοτόπουλο και πατάτες. Ο Φίλιπ χαμογέλασε. Μάλλον είχε καταλάβει ότι δε σκόπευε να τον σερβίρει και διασκέδαζε με την παιδιάστικη αντίδρασή της. «Σε ευχαριστώ για τα λουλούδια» πρόσθεσε χωρίς να τον κοιτάει. Ο Φίλιπ είχε εμφανιστεί με μια τεράστια ανθοδέσμη με λευκά τριαντάφυλλα. Πού την είχε βρει τέτοια ώρα, η Σοφία δεν είχε ιδέα, αλλά η πράξη παρέμενε ευγενική.
«Είναι η τρίτη φορά που με ευχαριστείς» γέλασε εκείνος, προσπαθώντας να ελαφρύνει το κλίμα αλλά δεν τα κατάφερε. Η Σοφία ένιωσε άβολα με τη βλακεία της.
Όντως το είχε πει πολλές φορές. Αλλά κάτι έπρεπε να πει. Ένιωθε πολύ παράξενα. Πώς βρέθηκε να τρώει ξημερώματα μέσα σε μια σουίτα στο Λας Βέγκας, στο ξενοδοχείο του Φίλιπ, μαζί με τον Φίλιπ; Είχε ορκιστεί ότι θα τον άφηνε πίσω της, κι αυτόν και την προδοσία του. Αντ’ αυτού, τον είχε μπροστά της, και τον κοιτούσε στα κρυφά να σερβίρει στα ποτήρια τους κόκκινο κρασί.
«Έχω καλούς τρόπους» του απάντησε ξερά και εκείνος ακούμπησε το κρασί στο τραπέζι αργά. Την κοίταξε λίγο.
«Δεν αμφέβαλλα ποτέ».
«Λοιπόν» είπε απότομα η Σοφία. «Να σταματήσουμε τις αβρότητες και να μπούμε στο ψητό;». Ο Φίλιπ την κοίταξε. Έδειχνε κουρασμένος. Φορούσε κι αυτός τζιν και φούτερ αλλά δεν έδειχνε άνετος. Έδειχνε να ασφυκτιά.
«Φυσικά» της απάντησε ήρεμα και σκουπίστηκε με την πετσέτα του απαλά. Πόσες φορές είχε φάει έτσι μαζί; Πώς έφτασαν τα πράγματα ως εδώ, αναρωτήθηκε με παράπονο η Σοφία αλλά δεν εξωτερίκεψε τις σκέψεις της. «Τι θες να μάθεις;» τη ρώτησε και την αιφνιδίασε. Περίμενε να αρχίσει να τη βομβαρδίζει με δικαιολογίες, όχι να την αφήσει να του απευθύνει αυτή τις ερωτήσεις. Αλλά ίσως αυτό ήταν καλύτερο.
«Πόσο καιρό μιλάς με τον αδερφό μου;» ξεκίνησε δειλά.
«Δε σταματήσαμε ποτέ» απάντησε κοφτά και ήπιε λίγο κρασί. «Πέρα από αυτόν τον τελευταίο καιρό, ο αδερφός σου κι εγώ ήμασταν πολύ καλοί φίλοι» της ξεκαθάρισε. «Μιλούσαμε πολύ συχνά και φροντίζαμε να βλεπόμαστε τρεις τέσσερις φορές το χρόνο».
«Και τώρα;»
«Τώρα δε μιλάμε, όπως ξέρεις» της απάντησε τόσο ουδέτερα που η Σοφία εξεπλάγη.
«Γιατί;»
«Η σχέση μας διερράγη αμετάκλητα. Αναλαμβάνω εξ’ ολοκλήρου την ευθύνη» είπε αυστηρά.
«Πώς…νιώθεις γι΄ αυτό;» τόλμησε να τον ρωτήσει. Της είχε δώσει την άδεια να ρωτάει ό,τι θέλει άλλωστε.
«Είμαι πολύ λυπημένος και ταυτόχρονα απογοητευμένος. Ο Άλεξ δε μου έδωσε ευκαιρία να του εξηγήσω» είπε και γέλασε πικρά. «Φαίνεται είναι στο DNA σας».
«Εγώ είμαι εδώ» τον διόρθωσε. Ο Φίλιπ έγνεψε καταφατικά.
«Θέλω να τηλεφωνήσεις στον αδερφό σου και να προσπαθήσετε να τα βρείτε» της είπε μετά από μια παρατεταμένη σιωπή. «Είχε καλές προθέσεις. Ήθελε να βοηθήσει. Μάλλον είχε λίγο εσφαλμένη εικόνα για το πόσο δυναμική είσαι. Δε χρειαζόσουν βοήθεια τελικά, αλλά…».
«Χρειαζόμουν» παραδέχτηκε. «Σε ευχαριστώ που με έβγαλες από το καβούκι μου. Κοίτα με!» του είπε και έδειξε τον εαυτό της με το δείκτη της. «Είμαι στο Λας Βέγκας με τη Λώρα και την Κατ. Βγαίνω, ντύνομαι ωραία και περνάω καλά. Όλα αυτά χάρη σε σένα. Αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα, λιγότερο θετικά που σου αποδίδω».
«Όπως;»
«Απογοήτευση. Προδοσία. Μη μου λες να τηλεφωνήσω στον Αλεξ. Με ξεφτιλίσατε».
«Είναι αδερφός σου. Εμένα ξέχνα με, κάνε ό,τι θες. Αλλά ο Αλεξ θα μαραζώσει. Θα τρελαθεί αν σε χάσει. Δεν καταλαβαίνεις με τι καμάρι μου μιλούσε πάντα για σένα».
«Αυτός σε έβαλε να μου μιλήσεις;»
«Σου είπα ότι δεν έχουμε επαφές» στράφηκε ξανά στο πιάτο του.
«Αυτή τη φορά ισχύει;» τον ειρωνεύτηκε ανοιχτά. «Το έχω ξανακούσει αυτό» ανέμισε τα χέρια της.
«Είπαμε να μιλήσουμε ανοιχτά. Μη με ειρωνεύεσαι» της είπε αυστηρά. Η Σοφία ησύχασε για λίγο. «Δε μιλάμε με τον αδερφό σου και δεν ξέρει ότι είμαι εδώ. Έχει έρθει δύο φορές στο γραφείο μου. Και τις δύο φορές με χτύπησε».
«Εσύ; Δεν αντέδρασες;» τον ρώτησε μπερδεμένη.
«Αν σήκωνα το χέρι μου, θα τον έλιωνα. Απλώς απέκρουσα τα χτυπήματα για να μην κλιμακωθεί η κατάσταση. Είναι…ήταν πολύ αγαπημένος μου φίλος για να φτάσω τόσο χαμηλά».
«Εκείνος γιατί το έκανε;»
«Δεν έχω αδερφή και δεν ξέρω πώς είναι να νιώθεις ότι πλήττεται κάποιος που αγαπάς» της είπε απλά. Η Σοφία ένιωσε κάτι οξύ να την περονιάζει. Η συνειδητοποίηση όσων της έλεγε έπαιρνε χρόνο αλλά γινόταν με τρόπο βασανιστικά επίπονο.
«Γιατί δέχτηκες να το κάνεις;» τόλμησε. Η ερώτηση αυτή τη βασάνιζε πιο πολύ από τις άλλες.
«Σε θυμόμουν πάντα με νοσταλγία» είπε εκείνος ήρεμα. Απαντούσε χωρίς να σκέφτεται. Δεν έδειχνε να δυσκολεύεται, να δυσανασχετεί. Η Σοφία καταλάβαινε ότι δεν είχε έρθει με έτοιμες απαντήσεις. «Άλλωστε, μου το ζήτησε ο Αλεξ. Και αυτό ήταν αρκετό».
«Ακόμα και κάτι τόσο ακραίο;»
«Δεν μας φάνηκε ακραίο. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο και μου είπε ότι είσαι στην ίδια πόλη. Μου είπε ότι είσαι μοναχική και ότι χρειάζεσαι παρέα. Δεν ήταν κάτι φοβερό. Για να μη σε προσβάλουμε σκεφτήκαμε να αποκρύψουμε ότι έχουμε ακόμα επαφές».
«Και το στοίχημα;» τράβηξε το τσιρότο απότομα, αλλά έτσουξε και πάλι. Ακόμα και ο Φίλιπ πόνεσε. Έκανε μια γκριμάτσα που έδειχνε το σοκ που υπέστη.
«Το στοίχημα…ήταν μια βλακεία. Δεν θέλω καν να απολογηθώ. Ο Αλεξ νόμιζε ότι δε θα δεχτώ και μου πρότεινε να βάλουμε στοίχημα για να υπάρχει στόχος».
«Είστε αηδιαστικοί».
«Μπορεί» είπε ο Φίλιπ. Η Σοφία δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί που έδειχνε τόσο ταπεινός ή να θυμώσει μαζί του που φέρθηκε τόσο ανώριμα. «Αλλά ο αδερφός σου δεν είχε κακό σκοπό. Ήθελε να σε βοηθήσει».
«Δεν το πιστεύω ότι προσπαθείς να τον υπερασπιστείς» σήκωσε στιγμιαία τον τόνο της φωνής της αλλά μαζεύτηκε αμέσως.
«Πρέπει να το κάνω. Σε εσένα ο Αλεξ ίσως δεν έχει εκφράσει την αγάπη του. Αλλά εγώ ξέρω πώς νιώθει».
«Ωραία αγάπη!» γέλασε σκληρά. «Να τη βράσω! Με αγαπάει και το λέει παντού, εκτός από μένα; Τι σόι αγάπη είναι αυτή;» τον ρώτησε και έσπρωξε το πιάτο της. Είχε χορτάσει πια.
«Καμιά φορά δεν είναι εύκολο να εκφράσεις την αγάπη σου» την κοίταξε σταθερά. Η Σοφία ένιωσε κάτι αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρη.
«Τότε δεν αγαπάς αρκετά» του είπε με στόμφο.
«Εσύ;» ρώτησε εκείνος κοιτώντας τη πίσω από μισόκλειστα μάτια. «Εσύ εκφράζεις πάντα την αγάπη σου…προφορικά;». Η Σοφία δεν απάντησε ποτέ. Η ερώτησή του την έκανε να τα χάσει. Αλήθεια, αυτή του είχε ποτέ τον αγαπάει; Κι όμως, το ένιωθε. Κι αυτός; Το ήξερε; Γι αυτό την βασάνιζε με αυτές τις ερωτήσεις; «Σοφία, μην κρίνεις» είπε τελικά εκείνος. «Σφάλαμε, φερθήκαμε ηλίθια. Δεκτό. Αλλά μην αμφισβητείς τα πάντα. Αν δεν είσαι έτοιμη, μη μιλάς με τον αδερφό σου. Αλλά κάνε το κάποτε. Μίλα στον πατέρα και τον αδερφό σου».
«Λένε για σένα…ότι είσαι αλήτης» του είπε παραπονιάρικα χωρίς να ξέρει το λόγο.
«Αδιαφορώ για τη γνώμη των άλλων. Με νοιάζει μόνο τι λες εσύ» είπε εκείνος κοφτά.
«Μισώ αυτό που έχει γίνει. Δεν ξέρω τι να πιστέψω, ποιον να πιστέψω» του είπε τελικά.
«Δε θέλω να σε πιέσω. Δε θα σου πω λόγια μεγάλα» είπε εκείνος. «Τώρα που ξέρεις την αλήθεια, θέλω να πάρεις μόνη σου την απόφαση».
«Ποια απόφαση;»

«Αν θέλεις να είμαστε ξανά μαζί».

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Χρόνια πολλά και καλές γιορτές, κορίτσια μου! Σας εύχομαι να είστε γερές και πάντα ερωτευμένες!

κεφάλαιο 63-αναρωτιέμαι ακόμα και εγώ τι θα της πει!

63

«Μη μου γυρνάς εμένα την πλάτη» της ούρλιαξε μέσα στον κόσμο αλλά η Σοφία δεν σταμάτησε. Δεν ήθελε να ακούσει άλλα. Προσπάθησε να βγει έξω και να πάρει ένα ταξί αλλά λίγο πριν βγει στο πεζοδρόμιο ο Φίλιπ την πρόλαβε πάλι. Πού είναι τα ρημάδια τα ταξί όταν τα χρειάζεσαι;
«Άσε με ήσυχη» του είπε και παραπάτησε. Είχε πιει και ζαλιζόταν. Εκείνος την έπιασε και έκανε μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας που πρόδιδε την ενόχλησή του.
«Δε σε αναγνωρίζω. Από πότε πίνεις εσύ;».
«Δε σε αφορά. Άσε με ήσυχη. Μπορεί να είναι δικό σου το μισό Λας Βέγκας αλλά αν σου κάνω μήνυση για παρενόχληση, σίγουρα ένα βραδάκι θα το περάσεις στη στενή» του είπε και άρχισε να περπατάει γρήγορα προς άγνωστη κατεύθυνση. Ηλίθια τακούνια, σκέφτηκε. Πήγαινε σαν πάπια. Πώς μπορούν μερικές γυναίκες και περπατάνε πάνω σε δεκάποντα λες και τους ανήκει όλος ο κόσμος;
«Τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει μακριά σου» της απάντησε από πίσω χωρίς να προσπαθήσει να τη σταματήσει. Περπατούσε απλά από πίσω της και της μιλούσε.
«Για να με γεμίσεις κι άλλα ψέματα;»
«Για να σου πω την αλήθεια μήπως;»
«Αμφιβάλλω αν ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη» τον ειρωνεύτηκε.
«Πρόσεξε πώς μου μιλάς. Αν δε με αφήσεις να σου εξηγήσω δεν έχεις δικαίωμα να με κρίνεις».
«Μη με χειραγωγείς!» φώναξε τελικά και σταμάτησε απότομα. Τόσο απότομα που ο Φίλιπ σχεδόν κόντεψε να πέσει πάνω της.
«Συγγνώμη» ψέλλισε όταν την έσπρωξε απαλά.
«Μη μου λες τι να κάνω και πώς να νιώθω. Μην πλασάρεσαι σαν θύμα μου. Εγώ είμαι το θύμα εδώ!» κοπάνησε το δείχτη στο στήθος της μέχρι που πόνεσε. «Εγώ και κανείς άλλος».
«Θες να μιλήσουμε ή να σε κυνηγάω;» της είπε αυστηρά. «Γιατί εγώ προτιμώ να κάτσουμε κάπου σαν άνθρωποι. Αν σε κυνηγάω, πολύ φοβάμαι ότι με αποσπάει…» της είπε και χαμογέλασε πονηρά «το πίσω μέρος σου». Η Σοφία ξεφύσηξε.
«Σοβαρά τώρα;» τον ρώτησε αναψοκοκκινισμένη. «Προσπαθείς να με προσεγγίσεις με κομπλιμέντα για τον πισινό μου;»
«Δε φταίω εγώ!» της είπε παιχνιδιάρικα. «Αν είχες έναν καθρέπτη θα…»
«Είσαι αδιόρθωτος!» τον μάλωσε και συνέχισε να περπατάει εκνευρισμένη.
«Ξέρεις καν πού πας; Από εκεί δεν έχει τίποτα. Ο οδηγός μου μας περιμένει. Άσε με να σε πάω κάπου να  μιλήσουμε. Πάμε να φάμε κάπου, πάμε στο δωμάτιό σου ή στο δικό μου» επέμεινε εκείνος. Η Σοφία είχε κουραστεί να περπατάει. Νύσταζε και πεινούσε πολύ. Και πάνω από όλα είχε εξαντληθεί από την προσπάθεια να αντισταθεί σε έναν  άντρα που την τραβούσε σαν μαγνήτης.
«Θα σε αφήσω να μου πεις ό,τι έχεις σκοπό να μου πεις αλλά σε καμία περίπτωση δε γυρίζω κοντά σου» του είπε αφού σταμάτησε πάλι απότομα και γύρισε προς το μέρος του.
«Γιατί νιώθεις την ανάγκη να προεξοφλήσεις το γεγονός ότι δε θα γυρίσεις κοντά μου;» τη ρώτησε. Η Σοφία κατάλαβε πόσο αστείο ακουγόταν αυτό που έλεγε. Σαν γυναίκα που επαναλαμβάνει συνεχώς ότι δε θα φάει άλλη σοκολάτα ενώ ήδη σκίζει το χαρτί. Αλλά όχι. Δε θα το άφηνε να συμβεί πάλι.
«Δε θέλω να έχεις ελπίδες» τον ειρωνεύτηκε.
«Θέλω απλώς να μιλήσουμε. Ξέρω ότι είναι απίθανο να γυρίσεις κοντά μου. Είσαι ξεροκέφαλη. Εγώ όμως θέλω να σου εξηγήσω. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος» της είπε πολύ αργά, λες και μιλούσε σε χαζό παιδί.
«Ξεροκέφαλη; Έτσι λες εσύ μια γυναίκα που έχει προσωπικότητα;»
«Άλλο έχω προσωπικότητα, άλλο δε βλέπω μπροστά μου. Άλλο ξέρω τι θέλω, άλλο δεν ξέρω τι μου γίνεται».
«Δεν είσαι πολύ καλός στις απολογίες ε;» του είπε ξαφνικά, αφού τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα. Στο χαμόγελό της χαράχτηκε ένα χαμόγελο και με δυσκολία κρατήθηκε να μη γελάσει. Μόνο ο Φίλιπ. Αυτός ο συγκλονιστικά όμορφος άντρας που στεκόταν μπροστά της και κρατούσε εδώ και 15 χρόνια την καρδιά της στην παλάμη του, μπορούσε να της μιλάει έτσι ενώ σκόπευε να ζητήσει συγγνώμη. Ήταν σχεδόν αστείο.
Εκείνος δεν απάντησε. Έφερε το χέρι του στο σαγόνι του και το έτριψε νευρικά. Πήγε να πει κάτι και σταμάτησε. Έδειχνε πραγματικά να μην ξέρει τι να πει.
«Για όσα ένιωσα» του είπε εκείνη κοιτώντας τον στα μάτια σταθερά, γνωρίζοντας ότι του έλεγε περισσότερα από όσο του άξιζε «πιστεύω ότι πρέπει να σε ακούσω» του είπε αποκαμωμένη. Δεν είχε άλλη ενέργεια να αντιστέκεται. Δεν είχε σκοπό να του πει ότι δεν ήθελε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή της γνωρίζοντας ότι ο άντρας που αγάπησε πιο πολύ από τη ζωή της της είχε φερθεί έτσι. Αν είχε κάτι να της πει και να την ανακουφίσει, ακόμα και ένα λευκό ψέμα, θα της έκανε καλό. Θα έκλεινε την πόρτα πίσω της χωρίς να πονάει τόσο πολύ. Απλώς έπρεπε να μην τον αφήσει να παίξει με το μυαλό της.
«Με κάνεις πολύ ευτυχισμένο» απάντησε εκείνος με τόσο ανακούφιση που σχεδόν τον πίστεψε. Το κάθαρμα. Ήξερε πώς να την κάνει ό,τι θέλει.

Ακούμπησε το χέρι του στην πλάτη της και της πρόσφερε το παλτό του. Εκείνη δε δέχτηκε. Έκανε νόημα από μακριά σε μια μαύρη λιμουζίνα και σε μερικά λεπτά βρίσκονταν στο εσωτερικού ενός πολυτελούς αυτοκινήτου.
«Πού πάμε;» τον ρώτησε απλά, χωρίς να τον κοιτάζει.
«Έλεγα να πάμε στο ξενοδοχείο για να φορέσεις κάτι πιο άνετο» πρότεινε εκείνος και του έγνεψε θετικά. Ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Ήταν κουρασμένη και αυτό το φόρεμα την εκνεύριζε. Σε κάθε βήμα έπρεπε να το κατεβάζει, και τα τακούνια της την πέθαιναν. «Μετά μπορούμε να πάμε στη σουίτα μου ή να μείνουμε στη δική σου. ‘Η να φάμε κάτι στην τραπεζαρία» πρότεινε απλά.
«Είναι τέσσερις σχεδόν. Δε θα είναι ανοιχτά» του είπε με ύφος.
«Θα είναι» απάντησε εκείνος δυναμικά.
Η Σοφία θυμήθηκε ότι του ανήκε το ξενοδοχείο οπότε θα άνοιγε ακόμα και η οροφή αν το ήθελε.
«Χτυπάς παλαμάκια και τρέχουν να σε εξυπηρετήσουν;» τον ειρωνεύτηκε.
«Πληρώνω διπλά και χαίρονται να με ευχαριστούν» τη διόρθωσε.
«Αυτό περιμένεις και από μένα; Τόση…μαλθακότητα;»
«Όχι, αντίθετα» είπε ενώ πληκτρολογούσε κάτι στο κινητό του. «Θέλω να αντιδράς, απλά να ξέρεις πάντα ότι δεν έχω κακό σκοπό».


Η Σοφία δεν μίλησε άλλο. Ήθελε να του πει πολλά αλλά έπρεπε να ηρεμήσει λιγάκι. Η συζήτηση με τον Φίλιπ θα έπαιρνε χρόνο και θα την καταρράκωνε. Χρειαζόταν ένα μπάνιο, να αλλάξει, ένα γερό γεύμα και μια βαθιά ανάσα. Μετά, θα τα κατάφερνε όλα. Ακόμα και να μιλήσει με τον Φίλιπ χωρίς να λυγίσει.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 62-reggaeton

Αρκετά πια!» επανέλαβε και η Σοφία αναρωτήθηκε αν έβλεπε όνειρο. Προσπάθησε να πει κάτι αλλά ένιωθε σαν να είχε φάει βαμβάκι, προσπάθησε να του ξεφύγει αλλά τα πόδια της ήταν βαριά. Τι έκανε εκεί; Είχε να τον δει μόνο μερικές μέρες, αλλά ένιωθε σαν να είχε περάσει αιώνας. Της φαινόταν οικείος αλλά και ξένος ταυτόχρονα. Κι όμως, πριν από λίγο καιρό αυτός ο άντρας κρατούσε την καρδιά της στα χέρια του. Μέχρι που την πέταξε στα σκουπίδια.
«Έτσι αξιοποιείς την ελευθερία σου εσύ;» της είπε σκληρά. Η Σοφία είδε με την άκρη του ματιού της τον Τέιτ να απομακρύνεται αμήχανα. Πολλοί είχαν στρέψει την προσοχή τους πάνω τους. «Χωρίσαμε για να σαχλαμαρίζεις σε κλαμπ στο Λας Βέγκας και να αφήνεις κάθε αλήτη να σε χαϊδεύει;» συνέχισε την επίθεση. Η Σοφία κούνησε το κεφάλι της αρνητικά.
«Χωρίσαμε επειδή με κορόιδεψες» του είπε σιγανά αλλά εκείνος την άκουσε.
«Δε με άφησες να σου εξηγήσω, εξαφανίστηκες, με απέφευγες. Δε σε νοιάζει καθόλου τι κάνω; Πώς νιώθω;».
«Συγγνώμη για την έλλειψη αλτρουισμού» βρήκε πάλι το θάρρος της «αλλά προτεραιότητα είχε η δική μου ψυχική υγεία» του πέταξε πικρόχολα. Εκείνος γέλασε και την τράβηξε δυνατά από το χέρι σε μια γωνιά, πίσω από ένα μεγάλο ηχείο. Εκεί ήταν κάπως προστατευμένοι. Από τους άλλους δηλαδή. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος την κοιτούσε κατάματα.
«Πρέπει να υπέφερες!» την ειρωνεύτηκε και της έδειξε το κλαμπ. «Ταξιδάκι στο Λας Βέγκας και χοροί και ποτά δύο βράδια τώρα! Και να αφήνεις κάθε ζώον να σε ακουμπάει. Πώς το αντέχεις;» τη βομβάρδισε αλλά η Σοφία δεν αντέδρασε όπως ήθελε. Ήθελε να του πει ότι το απολάμβανε αλλά δεν ήθελε να πει ψέματα.
«Είναι δική μου υπόθεση πώς διαθέτω το χρόνο και το κορμί μου» ύψωσε τον τόνο της φωνής της για να ακουστεί. «Και για να έχουμε καλό ερώτημα, πώς ξέρεις πού είμαι και τι κάνω;» κατάφερε τελικά να εκφράσει την μεγαλύτερη απορία της.
«Γιατί έτσι γουστάρω!» της φώναξε.
«Με παρακολουθείς;»
«Σε έχω στο νου μου»
«Δεν έχω ανάγκη την προστασία σου! Ποτέ δεν την είχα. Αλλά πράγματα ήθελα από σένα και απέτυχες. Τι ζητάς από μένα ακριβώς;»
«Θέλω μόνο να μιλήσουμε. Κάθε άνθρωπος δικαιούται να εκθέσει τα επιχειρήματά του πριν καταδικαστεί. Γιατί φέρεσαι έτσι παιδιάστικα;»
«Δε μου αρέσει να με κατασκοπεύουν και σταμάτα να με αγγίζεις» του είπε επιτακτικά. Απομακρύνθηκε λίγο γιατί εκείνος είχε στηρίξει το χέρι του στη μέση της.
«Δε σε κατασκοπεύω. Το ξενοδοχείο όπου μένεις είναι δικό μου. Το κλαμπ αυτό…» έδειξε τριγύρω αδιάφορα «κι αυτό δικό μου».
«Μα πώς…»
«Τυχαία σας έβαλαν στην προεδρική σουίτα;»
«Μα νόμιζα ότι έγινε λάθος στην κράτηση» ψέλλισε σαν χαζή.
«Στα ξενοδοχεία μου δεν γίνονται λάθη» είπε εκείνος περήφανα. Εκείνη έκανε μια γκριμάτσα.
«Θα γυρίσω να μαζέψω τα πράγματά μου και θα φύγω. Και από εδώ μέσα. Αμέσως. Δεν αντέχω!»
«Στάσου λίγο» την έπιασε από το χέρι αλλά τραβήχτηκε. Εκανε να φύγει αλλά τη σταμάτησε ξανά. «Είσαι ανώριμη και με κάνεις να μετανιώνω που ήρθα ως εδώ για να σε δω».
«Πώς ήξερες ότι θα έρθω;».
«Σου είπα ότι σε έχω στο νου μου».
«Είσαι τρελός»
«Ναι, είμαι».
«Μη με αγγίζεις σου είπα!» διαμαρτυρήθηκε άτονα όταν άπλωσε το χέρι του και άγγιξε τα μαλλιά της απαλά. Ένιωθε να τρέμει ολόκληρη, να ανατριχιάζει και να σχεδόν να πονάει από την επιθυμία να τον νιώσει πάλι. Το κορμί της δεν είχε ξεχάσει τίποτα.
«Άφηνες εκείνο το ρεμάλι και όχι εμένα; Θες να κάνεις σεξ με όποιον να ‘ναι; Κάνε με μένα!» της είπε αυστηρά.
«Προτιμώ να πεθάνω».
«Μη λες μεγάλα λόγια. Οι κόρες σου έχουν διασταλεί, αναπνέεις γρήγορα και το ελάχιστο ύφασμα αυτού του φορέματος δεν καλύπτει τον τρόπο που το σώμα σου δείχνει ότι με θες».
«Είσαι τρελός. Δεν ξέρεις τι λες» του είπε και σταύρωσε τα χέρια της μπροστά από το στήθος της. Μάταια, το είχε δει.
«Το είπαμε αυτό. Ναι, είμαι. Πάμε κάπου να μιλήσουμε».
«Δεν θέλω να ακούσω τα ψέματά σου» του είπε επίμονα.
«Θα με ακούσεις θες δε θες. Θα σε δέσω αν χρειαστεί» την απείλησε με μια δόση χιούμορ.

«Δεν καταλαβαίνεις!» του φώναξε τελικά και ακούστηκε ίσως πιο δυνατά από το μεγάφωνο. «Ο,τι και να πεις δε θα σε πιστέψω. Ανοιγοκλείνεις το στόμα σου και βλέπω μόνο ψέματα να βγαίνουν. Δεν ακούω τι λες. Με πρόδωσες και με ξεφτίλισες και δε σου το συγχωρώ. Φαντάζομαι θες να μου πεις ότι δεν είναι αυτό που νομίζω και ότι είσαι καλό παιδί, αλλά δε με νοιάζει. Δε σε πιστεύω. Δεν πιστεύω πια τίποτα και κανέναν. Γι αυτό το λόγο, κάνε άκρη και άσε με να περάσω. Η ζωή μου ξεκινάει σήμερα>.
"Αν με ήθελες ποτέ ειλικρινά θα μου έδινες μια δεύτερη ευκαιρία" της είπε ενώ εκείνη απομακρυνόταν. Η Σοφία σκέφτηκε μερικά δευτερόλεπτα αυτό που της είχε πει. Είχε βάση. Ίσως ήταν πολύ εγωίστρια, ίσως δεν τον αγαπούσε αρκετά. Αλλά όχι. Κοντοστάθηκε. Δεν πάει πιο πολύ.
"Αν με ήθελες ποτέ ειλικρινά δε θα χρειαζόταν να τη ζητήσεις, Φίλιπ" του είπε πικρά και χάθηκε στο πλήθος.

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

we love justin clynes



κεφάλαιο 61-ωχ αμαν

«Περνάω ανέλπιστα καλά» δήλωσε η Σοφία το επόμενο βράδυ και ήταν αλήθεια. Εντάξει, ο κόμπος συνέχιζε να κατοικοεδρεύει στο στομάχι της και δεν είχε βγάλει λεπτό τον Φίλιπ από το μυαλό της, ακόμα και κατά τη διάρκεια του χαλαρωτικού μασάζ που είχε σκοπό να την ηρεμήσει, αλλά η παρέα των φίλων της την είχε κάνει να νιώσει λίγο πιο αισιόδοξη για το μέλλον. Είχε τη δουλειά της, τις σπουδές της, τις φίλες της. Θα τα κατάφερνε.
«Και πώς να μην περνάς καλά εδώ μέσα;» ρώτησε η Λόρα, δείχνοντας την απίστευτη πολυτέλεια της σουίτας τους. Η αλήθεια ήταν ότι τα δωμάτια της σουίτας ήταν μοναδικά επιπλωμένα, άνετα και με κάθε είδους ευκολία. Ένα τηλεκοντρόλ ρύθμιζε τα πάντα. Τις κουρτίνες, τη μουσική, την τηλεόραση, το φωτισμό, την ανύψωση του στρώματος, και ένα σωρό άλλες λειτουργίες που δεν είχαν ψάξει. Η Σοφία είχε περάσει μία ώρα να κάνει αφρόλουτρο μέσα σε αιθέρια έλαια και η πίεση του νερού στην τεράστια μπανιέρα την έκανε να νιώθει ότι βρισκόταν σε τζακούζι. Είχε μεγαλώσει άνετα, αλλά αυτό…παραπήγαινε. Ήταν τυχερές που τους είχαν δώσει ένα τέτοιο δωμάτιο. Άσε τη θέα. Έβγαιναν στο μπαλκόνι και έβλεπαν όλο το Λας Βέγκας μέχρι εκεί που έσβηναν τα ατελείωτα φώτα και άρχιζε η άγονη έρημος.
«Να μας ακούς εμάς» είπε η Κατ. «Ένα ταξιδάκι γιατρεύει και τις πιο πονεμένες καρδιές» συμπλήρωσε, αλλά η Σοφία αρκέστηκε στο να χαμογελάσει. Δεν είχε γιατρευτεί αλλά τουλάχιστον ήταν πιο ευχάριστη η οδύνη.
«Θα πάμε για ποτό; Πρότεινε και τα κορίτσια γέλασαν. Δεν περίμεναν ότι θα θέλει να βγει δεύτερο συνεχόμενο βράδυ αλλά δεν ήθελε να μείνουν μέσα εξαιτίας της. «Θα φορέσουμε κάτι έξαλλο και θα βγούμε να δούμε ποια θα γυρίσει με περισσότερα τηλέφωνα» πρότεινε χιουμοριστικά. Είχε όρεξη να δοκιμάσει τη γοητεία της. Να εκτεθεί, να τα σπάσει όλα. Τόσα χρόνια συστολής πού την οδήγησαν; Ίσως αν πέρναγε στην άλλη όχθη ίσως τότε μάθαιναν να την εκτιμούν.
«Δημιουργήσαμε ένα τέρας» γέλασε η Λόρα και η Σοφία απάντησε αμέσως.
«Όχι εσείς».

Δύο ώρες μετά, βρίσκονταν σε ένα κατάμεστο κλαμπ, κάπου δύο χιλιόμετρα μακριά από το ξενοδοχείο τους. Η μουσική ήταν πολύ δυνατή και χορευτική και κανείς εκεί μέσα δεν ήταν πάνω από 30. Γύρω της έβλεπε γυναικοπαρέες σε μπάτσελορ πάρτι και άντρες, αλλά καθόλου μικτές παρέες ή ζευγάρια. Ένας ήταν ο σκοπός εδώ μέσα. Να γίνει…ανταλλαγή πληθυσμών.
Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα που της είχε δανείσει η Λόρα. Δεν ήταν τόσο προκλητικό αλλά ήταν πολύ κολλητό και η Σοφία φοβόταν ότι διέγραφε κάθε γραμμή του σώματός της. Δεν της άρεσε να την κοιτάνε με τον τρόπο που την κοιτούσαν απόψε οι άντρες. Ένιωθε ότι την έγδυναν με τα μάτια, ότι υποτιμούσαν την προσωπικότητά της, αλλά αυτό ήταν φυσικό. Δεν την ήξεραν. Φαντάζονταν ότι ήταν κάποια εύκολη κοπέλα, ανάλαφρη, έτοιμη να τους δοθεί. Δεν την ένοιαζε τίποτα απόψε ωστόσο. Θα φλέρταρε και θα ένιωθε και αυτή για ένα βράδυ πώς είναι να απολαμβάνει την επιπόλαιη προσοχή των αντρών.
«Αυτός εκεί σε κοιτάει» της έκανε νόημα η Λόρα. Της έδειξε έναν τύπο στην άκρη του κλαμπ που την κάρφωνε με το βλέμμα. Χαμογέλασε δειλά αλλά φυσικά δεν τον πλησίασε. Δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει και δεν είχε και πολύ όρεξη να πλησιάσει. Ένα ποτό. Ίσως αν έπινε ένα ποτό, ίσως ένιωθε πιο άνετα για γνωριμίες.
«Να με προσέχετε» είπε αυστηρά στην Κατ όταν ήπιε το ποτό της. «Δεν θέλω να κοιμηθώ με κανέναν, μη με αφήσετε να φύγω. Θέλω απλώς να περάσω καλά». Οι φίλες της έγνεψαν. Η Κατ ήδη όμως είχε το βλέμμα της στραμμένο στο μπάρμαν. Έτσι ήταν η Κατ. Δεν είχε μικρούς στόχους. Κατευθείαν στο μεγάλο έπαθλο.

Την επόμενη ώρα η Σοφία κατάφερε να χαλαρώσει και χόρεψε με κέφι τόσο με τη Λόρα όσο και με μια παρέα που γνώρισαν εκεί. Ήταν τρία κορίτσια που είχαν κάνει στάση στην πόλη λίγο πριν κατευθυνθούν βόρεια. Σε καναδυο φάσεις την πλησίασαν δύο άντρες αλλά δεν χόρεψε μαζί τους γιατί της φάνηκε λίγο χυδαίος ο τρόπος που την προσέγγισαν. Ο ένας τύλιξε το χέρι του γύρω από τη μέση της και την τράβηξε κοντά του και ο άλλος λίγο αργότερα, τη ρώτησε μετά από μερικές κουβέντες αν ενδιαφερόταν να πάνε στο δωμάτιό του. Αηδίασε λιγάκι αλλά μετά σκέφτηκε ότι έτσι είναι όλοι οι άντρες. Και ο Φίλιπ φαινόταν καλός, αλλά αποδείχτηκε σκάρτος

Κάπου στις τρεις τα ξημερώματα, κοίταξε το ρολόι της και έκανε νόημα στη Λόρα να φύγουν, αλλά η φίλη της χόρευε κάπου πιο πέρα με έναν νεαρό και δεν ήθελε να της το χαλάσει. Πήγε στο μπαρ και ζήτησε λίγο νερό όταν την πλησίασε κάποιος και της πρότεινε να την κεράσει κάτι. Φαινόταν σοβαρός τύπος, ντυμένος απλά και συντηρητικά. Έδειχνε να υποφέρει με τη μουσική που είχε γίνει πια πολύ ηλεκτρονική και εκείνη δεν είχε πολύ όρεξη για χορό πια. Κάθισε δίπλα του σε ένα σκαμπό και έπιασαν μια ανάλαφρη συζήτηση. Γελούσαν σαν μικρά παιδιά μετά από μερικά λεπτά όταν ο Τέιτ, έτσι τον έλεγαν, άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το μάγουλό της. Η Σοφία ρίγησε, όχι από ευχαρίστηση, αλλά από δυσφορία, αλλά δεν το έδειξε. Τα υπόλοιπα συνέβησαν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ένα δυνατό μπράτσο την τράβηξε από πίσω και προσγειώθηκε πάνω σε ένα δυνατό στέρνο.

«Αρκετά!» άκουσε μια δυνατή φωνή και σήκωσε το βλέμμα της στο πρόσωπο του άντρα που στοίχειωνε τα όνειρά της.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 60-τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνα ή δυο δυο...

«Λας Βέγκας, μωρό μου!» ξεφώνισε η Λόρα ένα απόγευμα μερικές μέρες μετά. Η Σοφία γέλασε με το κέφι της φίλης της. Η τρελή αυτή ιδέα ήταν της Κατ αλλά και η Λόρα είχε συμφωνήσει σχεδόν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αφού έλυσαν το άχαρο θέμα των οικονομικών το μόνο που έμενε ήταν να κλείσουν τα εισιτήρια.

Η Σοφία ένιωθε ότι ο μόνος τρόπος να αποφύγει όλη την τρέλα που επικρατούσε στη ζωή της ήταν να φύγει. Να φύγει μακριά. Ο πατέρας της είχε επιμηκύνει τη διαμονή του γιατί «του είχαν λείψει τα παιδιά του» και ο Αλεξ είχε επιχειρήσει δύο φορές να τη δει. Η Σοφία απέφυγε και τις δύο και εξήγησε στον πατέρα της ότι η παρουσία του εκεί την ενοχλούσε. Αγύριστα κεφάλια και οι τρεις, η ρήξη δεν άργησε να έρθει. Ανακοίνωσε το ταξίδι της στον πατέρα της κατά τη διάρκεια ενός δείπνου όπου προσπάθησε ανεπιτυχώς να συζητήσει το οτιδήποτε άλλο εκτός από τον Φίλιπ. Ο πατέρας της φυσικά ήταν σε αποστολή. Επιχείρησε να της αποσπάσει πληροφορίες για τη σχέση αλλά και δεν τα κατάφερε. Κατέληξε να της λέει ότι αν δεν βάλει μυαλό να τον ξεχάσει. Η Σοφία αποφάσισε να το πάρει ελαφρά και του είπε ότι είχε αρκετό μυαλό αλλά εκείνος δεν χαμογέλασε καν. Της είπε ότι ο Φίλιπ είναι ακατάλληλος και δεν είναι αυτή κορίτσι για να μπλέξει μαζί του. Η Σοφία τού θύμισε ότι ζούσαν στον 21ο αιώνα και αφού τον ευχαρίστησε για το δείπνο, σηκώθηκε ήσυχα και αποχώρησε από το εστιατόριο. Έκτοτε δεν είχε επικοινωνήσει μαζί του, ούτε με τον αδερφό της. Αλλά ο αδερφός της επέμενε να την ενοχλεί με τηλέφωνα.
«Αν είναι δυνατόν! Πώς με πείσατε να έρθω εδώ πέρα;» γέλασε η Σοφία. Τα φώτα την τύφλωναν, οι γυναίκες ήταν προκλητικά ντυμένες, οι άντρες κάπνιζαν και φλέρταραν απροκάλυπτα. Ο τζόγος, το ποτό, το φαγητό, όλα ήταν σε αφθονία. Το μυαλό της είχε θολώσει και δεν βρίσκονταν πάνω από δύο ώρες στην πόλη.
«Δε χρειάστηκε και πολλή προσπάθεια. Έπρεπε να φύγεις μακριά από τους δικούς σου» είπε αυστηρά η Λόρα. Τα κορίτσια ήξεραν τι είχε συμβεί και διαφώνησαν κάθετα με την επέμβαση της οικογένειάς της. Δεν είχαν επιχειρήσει να της πουν τη γνώμη τους σχετικά με τη σχέση της με τον Φίλιπ αλλά καταλάβαινε ότι δεν ενέκριναν το γεγονός ότι απέφευγε και εκείνον.
«Σαμπάνια για όλες!» τσίριξε η Κατ στον μπάρμαν του υπερπολυτελούς ξενοδοχείου όπου είχαν κλείσει δωμάτιο. Για καλή τους τύχη, ενώ είχαν κλείσει ένα τρίκλινο με θέα, έγινε ένα μπέρδεμα στην κράτησή τους και δεν υπήρχε διαθεσιμότητα και έτσι το ξενοδοχείο τους παραχώρησε για να μη δυσαρεστηθούν την χρυσή σουίτα και δωρεάν πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες σπα και ομορφιάς. Ακόμα και η Σοφία είχε ενθουσιαστεί και κανόνισαν αμέσως θεραπείες για το επόμενο πρωί.
«Είστε οι καλύτερες φίλες! Δεν είχα ιδέα» είπε η Σοφία και έτεινε το ποτήρι προς το μέρος τους. Το εννοούσε. Τα κορίτσια τής είχαν σταθεί πολύ και δεν είχε ιδέα τι θα έκανε αν δεν τις είχε στη ζωή της μια τόσο δύσκολη στιγμή. Γιατί μπορεί να γελούσε και να έκανε πλάκα αλλά μέσα της ένιωθε άδεια. Τελείως άδεια. Ένας κόμπος είχε φωλιάσει στο στομάχι της και δεν έλεγε να φύγει. Μια αίσθηση κενού, ένα διαρκές κάψιμο, μια αίσθηση ότι είχε χάσει από μέσα της κάτι πολύτιμο. Ο Φίλιπ είχε κάνει τη ζωή της πιο όμορφη, της έδωσε μια γεύση ουρανού και τώρα δυσκολευόταν να συνηθίσει στην ιδέα ότι θα ζούσε πάντα προσγειωμένη. Δεν του συγχωρούσε την προδοσία. Την είχε γελοιοποιήσει, της είχε φερθεί πολύ ύπουλα. Δεν μπορούσε να εμπιστευτεί έναν άντρα που την πλησίασε για ένα στοίχημα. Αν της είχε μάθει κάτι ήταν να εκτιμάει τον εαυτό της να τον πουλάει πιο ακριβά. Και αυτό έκανε. Εκείνος έφταιγε που δεν γυρνούσε κοντά του.
«Καμιά φορά πρέπει να δώσεις μια ευκαιρία για να μάθεις την αλήθεια» της είπε η Κατ απαντώντας στο σχόλιό της, χωρίς να την κοιτάει. Η Σοφία δεν κατάλαβε αν το μήνυμά της είχε διττό νόημα. Μάλλον ναι, αλλά δεν ήθελε να χαλάσει την καρδιά της και να ρωτήσει.
«Τι θα κάνουμε απόψε;» ρώτησε η Λόρα. Κανόνισαν να πάνε σε ένα καζίνο, να δουν μια παράσταση με άντρες χορευτές και να ξαπλώσουν νωρίς για να ξεκουραστούν και να πιάσουν τη μέρα από το πρωί. Θα έμεναν μόνο 4 μέρες και δεν σκόπευαν να χάσουν λεπτό.
«Μου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα να έρθουμε ταξιδάκι. Ο δρ Λόιντ μάς έχει τρελάνει στην πίεση και έπρεπε λίγο να χαλαρώσεις. Πήρες κοτζάμ βραβείο και δεν έκανες ούτε ένα δώρο στον εαυτό σου!» είπε η Λόρα. Το ταξίδι αυτό είχε και λίγο αυτό το χαρακτήρα. Σε δύο βδομάδες ήταν η τελετή απονομής των βραβείων και ήθελε πριν από αυτό να καταφέρει να χαλαρώσει λιγάκι. Δεν ήθελε καν να σκέφτεται ότι θα πήγαινε μόνη της, ότι κανείς δε θα ήταν εκεί να τη χειροκροτήσει.
«Αυτός ο τύπος σε κοιτάει» είπε η Σοφία στην Κατ και η Κατ γύρισε απότομα. Γέλασαν με την αδιακρισία της και απομακρύνθηκαν γιατί δεν της άρεσε καθόλου. Η Σοφία σκέφτηκε ότι έδειχνε μια χαρά τύπος αλλά τι σόι τύπος σε φλερτάρει σε ένα λόμπι ξενοδοχείου στο Λας Βέγκας; Βέβαια, σκέφτηκε με πικρία, είδαμε και αυτούς που το κάνουν πιο σωστά. Δεν υπάρχουν σωστοί άντρες. Αλλά και πάλι…υπήρχε ο Πίτερ. Αλλά τον άφησε. Τον άφησε για να πάει να φάει το κεφάλι της.
Της έλειπε γαμώτο. Δεν μπορούσε να σταματήσει να τον σκέφτεται. Αλλά όσο της έλειπε τόσο θύμωνε μαζί του. Δεν μπορούσε να τον συγχωρήσει, δεν μπορούσε να βρει ελαφρυντικό. Είχε σχεδόν πάντα κλειστό το κινητό της, δε διάβαζε τα μηνύματά του και δεν δεχόταν να τον δει τις φορές που είχε έρθει στο σπίτι και στο πανεπιστήμιο. Δεν του άφηνε περιθώριο να την πείσει. Ήξερε ότι αν του έδινε την ευκαιρία θα της έλεγε ό,τι ήθελε να ακούσει και θα γινόταν πάλι πλαστελίνη στα χέρια του.
«Κορίτσια, έχουμε μπροστά μας τέσσερις μέρες για να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει!» είπε η Λόρα και σήκωσε το ποτήρι της ψηλά. Τσούγκρισαν όλες μαζί και γέλασαν με ενθουσιασμό.
«Εγώ είμαι μέσα σε όλα!» είπε η Κατ, επαναλαμβάνοντας τη φράση που τη χαρακτήριζε.
«Εγώ όχι σε όλα» είπε κεφάτη η Σοφία. «Δεν κάνω τατουάζ, δεν παντρεύομαι σε κάποιο παρεκκλήσι με φωτογραφίες του Ελβις και δεν κάνω one night stand”.
«Ε…» διαμαρτυρήθηκε η Λόρα. «Τα καλύτερα άφησες έξω!»

Τα κορίτσια την πήραν αγκαζέ και βγήκαν από το λόμπι για να βρουν ταξί. Η νύχτα τους μόλις ξεκινούσε και η Σοφία ήλπιζε να γυρίσει στο δωμάτιό της σε καλύτερη διάθεση από ό,τι βρισκόταν τώρα. Και αν αυτό απαιτούσε κι άλλο αλκοόλ…ας ήταν.


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 59-θα ερθει κ η Σαρλοτ; χαχαχα

Αδύνατο, σκέφτηκε η Σοφία. Δεν μπορούσε να πιστέψει τα μάτια της. Ο πατέρας της είχε έρθει από την Ανατολική Ακτή μέχρι τη Βοστόνη. Και σίγουρα όχι επειδή του έλειψε.
«Μπαμπά;» ψέλλισε και τον αγκάλιασε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τις άπειρες ερωτήσεις που είχε να του κάνει. Εκείνος πέρασε στο διαμέρισμά της και κάθισε στον καναπέ.
«Με πήρε ο Αλεξ. Έπρεπε να έρθω» της είπε χωρίς πολλά πολλά.
«Δεν έχεις έρθει όσα χρόνια βρίσκομαι εδώ ποτέ. Ούτε όταν μετακόμιζα, ούτε όταν είχα πάθει πνευμονία, ούτε όταν κινδύνευσα από τη νόσο των δυτών πριν από μήνες. Αλλά σε πήρε ο Αλεξ και έτρεξες να σώσεις την τιμή της κόρης σου;» είπε σκληρά. Ο πατέρας την κοίταξε σοκαρισμένος.
«Ποτέ…εσύ δε μιλούσες ποτέ έτσι. Σε έστρεψε εναντίον μας ο αλήτης;» τη ρώτησε. Η Σοφία είχε επιμείνει στη στάση της και δεν απαντούσε στα μηνύματα του Φίλιπ, που εναλλάσσονταν από ευγενικά και ερωτικά σε απότομα και απαιτητικά. Αλλά αυτό δε σήμαινε ότι θα επέτρεπε να του φορτώσουν τόσες κατηγορίες. Αλήτης; Ο Φίλιπ; Όχι δα.
«Ασε τον Φίλιπ έξω από αυτό» του είπε ήρεμα αλλά σταθερά. Ο πατέρας της έδειχνε καταπονημένος, και παρόλο που δυσανασχετούσε με την παρουσία του εκεί δεν μπόρεσε να μην παρατηρήσει πόσο είχε γεράσει. «Θες να σου φέρω κάτι; Πού θα μείνεις;» τον ρώτησε.
«Είμαι καλά. Έφαγα πριν έρθω. Ήξερα ότι θα γυρίσεις αργά. Έχω κλείσει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο όπου μένει ο Αλεξ».
«Ευκαιρία να τα πείτε κιόλας» είπε η Σοφία ειρωνικά. Δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί.
«Ανησυχούμε για σένα και τις επιλογές σου» της είπε εκείνος αυστηρά. Η Σοφία γέλασε.
«Πετούσες τόσες ώρες για να μου μιλήσεις για τις επιλογές μου; Είσαι πατέρας μου, αλλά αυτό δε σου δίνει το δικαίωμα να παρεμβαίνεις στη ζωή μου!».
«Αυτός ο άντρας δεν κάνει για σένα! Είναι άξιος επιχειρηματίας και ήταν καλός φίλος για τον Αλεξ αλλά φέρθηκε ύπουλα. Δεν έπρεπε να σε πλησιάσει. Και εσύ; Είσαι τυφλή; Δε βλέπεις ότι αυτός ο άντρας δεν είναι για τα δόντια σου;».
«Και γιατί παρακαλώ;»
«Γιατί κοιμάται κάθε βράδυ με άλλη! Γιατί από τα 17 του είχε πιο πλούσια σεξουαλική ζωή από πολλούς σαραντάρηδες! Γιατί βγαίνει με μοντέλα! Τι δουλειά έχει με ένα κοριτσάκι απλό σαν εσένα;» της είπε, με απόλυτη ακρίβεια, όλα όσα αναρωτιόταν κι εκείνη πριν από καιρό. Αλλά ο Φίλιπ με απίστευτη υπομονή είχε απαλύνει τους φόβους της.
«Δεν είμαι ούτε απλό, ούτε κοριτσάκι. Είμαι μια σύνθετη γυναίκα, και μπορώ να πάρω τις αποφάσεις μου. Γι’ αυτό γύρνα στο ξενοδοχείο να ξεκουραστείς, πάμε και για ένα γεύμα αύριο και μεθαύριο με το καλό επιστρέφεις σε αυτό που είσαι καλός. Στη δουλειά σου».
«Τι στο καλό σημαίνει αυτό;» την κεραυνοβόλησε με το βλέμμα του. Η Σοφία είχε πάρει φωτιά και δεν έλεγε να σταματήσει. Ήταν αποφασισμένη να δείξει σε όλους ότι δεν ήταν στα χέρια τους η ζωή της.
«Σημαίνει ότι ήσουν απών σε όλη μου τη ζωή. Μεγάλωσα με πρότυπο τη Σάρλοτ. Το πιστεύεις;» γέλασε η Σοφία πικρά. «Αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο! Όχι που έμπλεξα με τον Φίλιπ. Ήταν κάτι που ήθελα πολύ και δε μετανιώνω. Και εσύ δεν έχεις δικαίωμα να μου πεις τι να κάνω».
«Προσπαθούσα να βγάλω χρήματα για να είστε ασφαλείς».
«Ασφαλείς ήμασταν για δύο ζωές από πολύ μικροί. Ας μη γελιόμαστε. Σου άρεσε το κυνήγι του πλούτου και καλά έκανες. Δε σε κρίνω. Αλλά μην περιμένεις να χαίρομαι που σε βλέπω ξαφνικά στο σπίτι μου να μου κάνεις κήρυγμα για κάτι που έχασα και πόνεσα πολύ. Η σχέση μου με τον Φίλιπ είναι κάτι πολύ δικό μου και με το να μου φέρεστε έτσι με σπρώχνετε κοντά του» του είπε ήρεμα. Φαινομενικά.
«Δεν έχεις καμιά δουλειά μαζί του. Είναι ακατάλληλος για σένα».
«Και ποιος είναι κατάλληλος;».
«Ο Αλεξ έχει ένα φίλο στην πόλη, μου είπε. Είναι καλό παιδί. Είναι καιρός να βγεις από το καβούκι σου».
«Θεέ μου!» ύψωσε τον τόνο της φωνής της! «Μια χαρά είμαι! Δε χρειάζομαι βοήθεια στην προσωπική μου ζωή! Το μόνο που θέλω είναι να ηρεμήσω και να αποφασίσω τι θέλω να κάνω σε σχέση με τον Φίλιπ».
«Θα μπλέξεις με έναν άντρα που έπαιξε τέτοιο παιχνίδι στο φίλο του; Τι λέει αυτό;» την προκάλεσε.
«Ότι με ήθελε αρκετά για να το κάνει» του απάντησε, χωρίς να το πιστεύει, αλλά για να πλήξει τη σιγουριά του. Και το έκανε. Είδε το βλέμμα του να χαμηλώνει.
«Δε με ρώτησες τι κάνει ο Αλεξ. Ο Φίλιπ σου τον έστειλε στο νοσοκομείο. Του έσπασε τη μύτη».
«Και ο Αλεξ τον χτύπησε» είπε η Σοφία αδιάφορα. Ειλικρινά δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για κανέναν από τους δύο.
«Σοφία, φοβάμαι ότι πρέπει να προβώ σε δραστικά μέτρα» προειδοποίησε το πατέρας της. «Αν συνεχίσεις να ασχολείσαι με αυτό το κάθαρμα, θα κόψω επαφές μαζί σου» την αιφνιδίασε. Η Σοφία τον κοίταξε μόνο για ένα δευτερόλεπτο. Δεν το έκανε για τον Φίλιπ, αλλά για τον κάθε Φίλιπ που μπορεί να έμπαινε στη ζωή της στο μέλλον και ο πατέρας της δε θα τον ενέκρινε.
«Αν συνεχίσεις να βάζεις τελεσίγραφα, πατέρα, θα χαρώ αν το κάνεις» του είπε μελιστάλαχτα. Ο πατέρας της την κοίταξε για λίγο. Έδειχνε μπερδεμένος.

«Βγάζεις γλώσσα στον πατέρα σου; Σοφία, δεν περίμενα να το ζήσω αυτό ποτέ» της είπε νευριασμένος.
«Πατέρα, δεν ανέχομαι απειλές για κάτι τόσο ευαίσθητο» είπε λογικά, αλλά σίγουρα δεν την άκουγε.
«Πρέπει να τον αγαπάς πολύ. Πότε έγινε αυτό;» τη ρώτησε.
«Τον αγάπησα σχεδόν από τη στιγμή που τον είδα και τον περίμενα μια ζωή. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί, αλλά δε δέχομαι υποδείξεις».
«Για εμένα να ξέρεις δεν είναι επιθυμητός ως σύντροφός σου» της είπε και σηκώθηκε απότομα.
«Δεν ξέρω αν θέλω να τα ξαναβρούμε. Αλλά είναι δικιά μου επιλογή».
«Αξίζεις κάτι καλύτερο. Δεν έχει ηθικούς φραγμούς» την προειδοποίησε. Η Σοφία δεν απάντησε. Ήθελε να του πει κάτι και να τον υπερασπιστεί αλλά δεν το έκανε. «Ελπίζω να μην το μετανιώσεις» είπε ο πατέρας της και αφού έβαλε ξανά το μπουφάν του βγήκε από το διαμέρισμά της. Η Σοφία χάζεψε από το παράθυρο και τον είδε να μπαίνει σε μια λιμουζίνα. Δεν είχε ιδέα πότε θα τον ξανάβλεπε και τι σήμαινε η συζήτηση που είχαν απόψε για τη σχέση τους.

Για ένα πράγμα ήταν σίγουρη. Έπρεπε κάποια στιγμή να καταλάβουν οι δικοί της ότι είχε μεγαλώσει πια…

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 58-στειλε ένα γραμμα, μια συλλαβή...

Πέντε μέρες έχουν περάσει από εκείνη την απαίσια βραδιά. Πέντε μέρες γεμάτες πόνο και ανησυχία. Πόνο για όσα συνέβησαν και ανησυχία για όσα επρόκειτο να συμβούν.

Το μυαλό μου δεν ησυχάζει με τίποτα. Όταν είμαι ξύπνια βρίζω τον εαυτό μου που ήμουν τόσο ηλίθια. Όταν κοιμάμαι, όταν αναλαμβάνει τα ηνία της σκέψης μου το υποσυνείδητό μου, τον βλέπω να με πλησιάζει και τρέχω κοντά του χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξυπνάω από το όνειρο νιώθοντας προδομένη από τον εαυτό μου και θυμώνω μαζί μου που ακόμα και μετά από αυτή την απογοήτευση, τη δεύτερη πια, συνεχίζω να μην τον βγάζω από μέσα μου.

Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν εκείνο το βράδυ. Μερικά λεπτά μετά την επεισοδιακή έξοδό μου από το διαμέρισμά του, με πέτυχε έξω από την πολυκατοικία του ενώ περίμενα ταξί. Το φρύδι του ήταν σκισμένο και έτρεχε αίμα, το οποίο σκούπιζε νευρικά με την ανάποδη της παλάμης του. Το πουκάμισό του ήταν τσαλακωμένο. Δεν ήθελα να σκέφτομαι τι είχε πάθει ο αδερφός μου αν ο Φίλιπ είχε χτυπήματα. Σίγουρα θα τον είχε σακατέψει. Αλλά δεν ήθελα καν να ανησυχήσω. Δε με ένοιαζε. Ας έβγαζαν τα μάτια τους. Και οι δύο είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη μου. Δε με ένοιαζε που είχαν χτυπηθεί. Δε με ένοιαζε που ούρλιαξε το όνομά μου την ώρα που έμπαινα βιαστικά στο ταξί, δε με νοιάζει που με κυνήγησε μέχρι που χάθηκα από τα μάτια του μέσα στην κίνηση της Βοστόνης. Δε με νοιάζει τίποτα. Κοιμάμαι στο διαμέρισμα της Κατ και πήγα μόνο μία φορά στο διαμέρισμά μου για να πάρω ρούχα. Είχε αφήσει μηνύματα στον τηλεφωνητή αλλά τα διέγραψα. Με έπαιρνε συνέχεια τις πρώτες τρεις μέρες στο κινητό και δεν απαντούσα. Ήρθε και στο πανεπιστήμιο δύο φορές αλλά ζήτησα να του πουν ότι λείπω σε άδεια.

Λυπάμαι τόσο πολύ για αυτό που έγινε. Δεν ξέρω με ποιον να θυμώσω περισσότερο. Από τη μία ο αδερφός μου επενέβη με έναν τρόπο φρικτό στη ζωή μου, ακυρώνοντας την προσωπικότητά μου λες και ήμουν ένα άβουλο πλάσμα, ένα άπειρο κοριτσάκι που χρειαζόταν βοήθεια και όχι μια ικανή επιστήμονας που ζει τόσα χρόνια μόνη της. Εντάξει, δεν ήμουν πολύ κοινωνική αλλά από πότε αποτελεί κριτήριο κοινωνικής καταξίωσης το πόσα βράδια βγαίνεις και πόσα επιλέγεις να περάσεις στο σπίτι με ένα καλό βιβλίο; Για κάθε άνθρωπο άλλα είναι τα όρια και για μένα ήταν πολύ στενά. Ε και; Ποιον ενοχλούσα; Από την άλλη δεν μπορώ να μη λάβω υπόψη μου ότι ο αδερφός μου έδρασε με καλές προθέσεις. Ανησύχησε και προσπάθησε να με βοηθήσει, παρόλο που διάλεξε λάθος τρόπο. Δεν είχα καταλάβει ποτέ ότι ανησυχούσε που ήμουν λίγο κλεισμένη στον εαυτό μου. Δε μου είχε πει τίποτα. Δεν είχε προσφερθεί να με βγάλει έξω ή να μου προτείνει να πάμε κάπου. Πώς να το καταλάβω;

Ο Φίλιπ έπαιξε μαζί μου. Απλά και ξεκάθαρα. Για ένα στοίχημα τα έκανε όλα. Δεν τον ώθησε κανένας αλτρουισμός, δεν ήθελε να με βοηθήσει. Το μόνο που ήθελε ήταν να κερδίσει τον Αλεξ, να τον πείσει ότι μπορεί να κάνει κάτι τόσο υπεράνθρωπο όπως το να με βγάλει από το καβούκι μου. Τώρα γιατί ξεπέρασε τα όρια και μπλέχτηκε και προσωπικά μαζί μου, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Υποθέτω ότι σε κάποιο επίπεδο ίσως του άρεσα. Λίγο το απαγορευμένο, λίγο η γνωστή φαντασίωση με την αδερφή του φίλου, λίγο αυτό το σεμνό στιλ που είχα και ίσως του φαινόταν ελκυστικό, πέρασε τις κόκκινες γραμμές και έκανε ένα μοιραίο λάθος.

Η Κατ και η Λόρα με έχουν βοηθήσει πολύ. Δεν έχω κλάψει καθόλου αλλά είμαι σοκαρισμένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πώς θα είναι η ζωή μου μετά από αυτό. Ήμουν πολύ επιφυλακτική με τους άντρες μετά την πρώτη απόρριψή του. Τώρα, μετά από αυτό το φιάσκο, δεν ξέρω καν αν θέλω να ξανακάνω σχέση. Για ποιο λόγο με έκανε να νιώσω τόσα πράγματα; Γιατί με φρόντισε τόσο, γιατί μου έκανε έρωτα σαν να ήμουν η μοναδική γυναίκα στον κόσμο; Γιατί με γέμισε εικόνες και γεύσεις, αισθήματα και ιδέες για μια ζωή; Πώς θα συνεχίσω μετά από τόση πίκρα; Μετά από τόσο σκληρό παιχνίδι;

Δώσε μου μια ευκαιρία να σου μιλήσω  διαβάζω το μήνυμα στο κινητό μου. Είναι το τρίτο σήμερα. Μου στέλνει συχνά αλλά δεν απαντάω. Τι να πω; Θέλω να τον βρίσω, να του πω να μη με ενοχλεί. Αλλά δε θέλω να του δώσω την ικανοποίηση να καταλάβει πόσο με επηρέασε. Δεν υποκύπτω καν στην παρόρμηση να πάρω τηλέφωνο τον Αλεξ και να τον βρίσω, να μάθω πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα μεταξύ τους και να του πω να μην ανακατευτεί ξανά στη ζωή μου.

Δεν κρατιέμαι. Πληκτρολογώ το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό. Και δεν είναι καν έξυπνο.

Έχεις να μου πεις κι άλλα ψέματα; Στέλνω και μετά το μετανιώνω. Δεν έπρεπε να στείλω. Αλλά είναι αλήθεια. Δεν είναι μόνο το ότι έκρυψε την αισχρή συμφωνία που είχε κάνει με τον Αλεξ. Είναι ότι με έπεισε ότι δεν έχει σχέση μαζί του. Πιο πολύ από όλα αυτό με πείραξε. Που ήταν πιο έξυπνος από μένα και με κορόιδεψε. Ενώ είχα τα στοιχεία, δεν επέμεινα. Την κρίση μου είχαν θολώσει τα μάτια του, το δέρμα του, το υπέροχο κορμί του. Να γιατί δε βγαίναμε σε γνωστά μέρη. Να γιατί άλλαζε κουβέντα όταν μιλούσαμε για τον Αλεξ. Να γιατί τον πρώτο καιρό δεν υπέκυπτε στον «πειρασμό».

Πού είσαι; Θέλω να σε δω ήταν το μόνο που απάντησε. Η ώρα ήταν μία τα ξημερώματα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Η Κατ έβλεπε τηλεόραση και είχε φασαρία. Όχι ότι αν είχε ησυχία θα τα κατάφερνα, φυσικά.

Μην ανησυχείς και η μύτη σου φτάνει ως εδώ, Πινόκιο του στέλνω τελικά, ελπίζοντας το μήνυμα να είναι ειρωνικό αλλά όταν το στέλνω συνειδητοποιώ ότι έχει έναν τόνο σαρκασμού. Άρα και χιούμορ. Φτου!

Αυτό που φτάνει μέχρι εκεί δεν είναι η μύτη μου απαντάει. Χαμογελώ. Είμαι νευριασμένη αλλά ο άνθρωπος έχει τον τρόπο του.

Αλήθεια; Σεξουαλικά υπονοούμενα; Καλό τάιμινγκ απαντάω ειρωνικά. Το βάζω αθόρυβο. Προσπαθώ να κοιμηθώ. Περνάει λίγη ώρα. Κοιτάω την οθόνη. Δύο μηνύματα. Τα διαβάζω μεμιάς και κλείνω το κινητό μήπως και βρω λίγη γαλήνη.

Δε θέλω να σου μιλήσω μέσω μηνυμάτων. Θέλω να σε δω.
Δώσε μου μία ευκαιρία. Δεν υπάρχει λόγος να είμαστε έτσι.
Ίσως αυτή είναι η ευκαιρία να δοκιμαστεί η σχέση μας.

Πρέπει να παλέψουμε μαζί. Σε παρακαλώ, σε θέλω πλάι μου.
Θα σε περιμένω και μια ζωή αν χρειαστεί.


Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 57-ανεστήθη ο Λάζαρος...! Ευχαριστώ για τα περαστικά!

Η Σοφία έμενε σαν στήλη άλατος να κοιτάει εναλλάξ τον αδερφό της και τον Φίλιπ. Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να συγκλονιστεί. Από τη μία έβλεπε τον αδερφό της μετά από καιρό, αλλά από την άλλη ο τρόπος που κοιτούσε τον πρώην φίλο του την έκανε να τρομάζει με τις αποκαλύψεις που σίγουρα θα ακολουθούσαν. Τι έκανε εκεί ο αδερφός της; Πού ήξερε που μένει ο Φίλιπ; Ο Φίλιπ γιατί κοιτούσε νευρικά τα πόδια του και ο αδερφός της γιατί τον κοιτούσε με ένα βλέμμα γεμάτο κατηγορίες;
Τι ακριβώς της διέφευγε;
«Πέρνα μέσα, Αλεξ» τον παρότρυνε ο Φίλιπ, αλλά εκείνος δεν έκανε βήμα.
«Δεν μπαίνω σπίτι σου» έφτυσε σχεδόν τα λόγια. Η Σοφία ειλικρινά δεν ήξερε τι να φανταστεί.
«Ο,τι έχω είναι και δικό της» είπε απλά ο Φίλιπ και η Σοφία τον κοίταξε. Αυτό που είχε πει…ήταν υπέροχο. Αλλά γιατί ένιωσε την ανάγκη να πει κάτι τέτοιο στον αδερφό της; «Άρα μπορείς να περάσεις» επέμεινε και έκανε χώρο. Ο Αλεξ πέρασε στο σαλόνι διστακτικά και κάθισε βαριά στον καναπέ. Είχε μαζί του ένα μικρό βαλιτσάκι. Μάλλον είχε έρθει κατευθείαν από το αεροδρόμιο.
«Μπορεί να μου πει κάποιος τι συμβαίνει επιτέλους!» ύψωσε η Σοφία τη φωνή της μετά από μερικά δευτερόλεπτα σιωπής. Και οι δύο άντρες έδειχναν να τα έχουν χαμένα. Αλλά εκείνη πιο πολύ.
«Δε σου είπε;» την κοίταξε επιτέλους ο Αλεξ και του έγνεψε αρνητικά.
«Δεν της είπες;» ρώτησε τον Φίλιπ αλλά δεν περίμενε απάντηση.
«Άλλο πράγμα είχαμε συμφωνήσει, φίλε» πέταξε με κακία, τονίζοντας την τελευταία λέξη. «Είσαι ένα ύπουλο κάθαρμα. Μέχρι χθες νόμιζα ότι είσαι απλά γυναικάς αλλά τουλάχιστον τιμούσες τις φιλίες σου. Τώρα είμαι σίγουρος ότι έκανα λάθος»
«Πρόσεχες πώς μου μιλάς» προειδοποίησε ο Φίλιπ. «Και άσε την Σοφία έξω από αυτό. Η τουλάχιστον άσε με να της μιλήσω πριν της πεις τη δική σου εκδοχή» τον παρακάλεσε σχεδόν. Η Σοφία δεν ήξερε τι να πει. Ένας κόμπος είχε φωλιάσει στο στομάχι της. Έτρεμε ότι η σημερινή συζήτηση θα την πλήγωνε. Το ένιωθε ότι μετά από αυτό η ζωή της δε θα ήταν ποτέ η ίδια. Είχε ξυπνήσει όλο κέφι. Πώς σε μερικά λεπτά αλλάζει η ζωή σου… Είχε κακό προαίσθημα.
«Να σε αφήσω να της πεις τι;» είπε ο Αλεξ και έσφιξε τα δόντια του. Προσπαθούσε μάταια να ελέγξει το θυμό του. Η Σοφία δεν τον είχε δει ποτέ τόσο θυμωμένο. Ο Αλεξ ήταν πάντα ήρεμος και πράος. Τώρα έδειχνε να τα έχει χάσει. «Άλλο πράγμα είχαμε πει! Δε σου είπα να τη ρίξεις στο κρεβάτι!».

Η Σοφία κοίταξε τον Φίλιπ μπερδεμένη. Τι έλεγε ο αδερφός της; Γιατί έπρεπε να πει το οτιδήποτε στον Φίλιπ. Και ο Φίλιπ γιατί δεν έλεγε κάτι; Τι στο καλό συνέβαινε;
«Η Σοφία και εγώ είμαστε ενήλικες, Αλεξ» είναι το μόνο που του είπε.
«Ενήλικες; Αλήθεια;» γέλασε ο Αλεξ ξερά. «Η ενήλικη από εδώ είναι  αδερφή μου, κάθαρμα. Για μένα θα είναι πάντα μικρή!» του είπε. «Σε παρακάλεσα να τη βοηθήσεις να βρει τον εαυτό της, να βγει από το καβούκι της, να γίνει κοινωνική! Να φορέσει ωραία ρούχα! Σου ζήτησα να βγείτε για φαγητό, να τη βοηθήσεις! Όχι να τη ρίξεις στο κρεβάτι! Δεν την έχω για τα δόντια σου» συνέχισε ο αδερφός της και η Σοφία ένιωθε το αίμα να στερεύει μέσα της. Τι;
«Και αυτό έκανα» είπε ο Φίλιπ νευρικά.
«Το στοίχημα ήταν να γίνει κορίτσι της ηλικίας της!» επέμεινε ο Αλεξ πυροβολώντας τη.
«Στοίχημα;» ψέλλισε η Σοφία. «Είχατε βάλει στοίχημα για μένα;» δεν πίστευε αυτό που άκουγε. Της ερχόταν να κάνει εμετό.
«Μόνο έτσι θα τον έπειθα να σε βοηθήσει. Ήσασταν στην ίδια πόλη και σκέφτηκα ότι…»
«Πάψε!» ούρλιαξε η Σοφία και οι δύο άντρες την κοίταξαν σοκαρισμένοι. «Πώς τόλμησες να επέμβεις έτσι στη ζωή μου; Πώς τόλμησες να με εκθέσεις τόσο πολύ;». Ο Αλεξ την κοίταξε λιγάκι. Ούτε και αυτή ύψωνε τον τόνο της φωνής της εύκολα και μάλλον τον είχε σοκάρει, αλλά δεν την ένοιαζε.
«Το έκανα για το καλό σου!»
«Το καλό μου το ξέρω μόνο εγώ!» συνέχισε να φωνάζει. «Τι στο διάολο κατάφερες με όλο αυτό;» τον ρώτησε δείχνοντας τον Φίλιπ. «Να με ξεφτιλίσεις; Να με κάνεις άλλο ένα θύμα του;».
«Σοφία…» ξεκίνησε να λέει απολογητικά ο Φίλιπ αλλά τον διέκοψε με μια απότομη κίνηση.
«Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να επέμβεις στη ζωή μου, Αλεξ;» ρώτησε τον αδερφό της αυστηρά. «Ποιος σου έδωσε την εντύπωση ότι σε χρειάζομαι; Ποιος μου λύνει τα προβλήματα της καθημερινότητας; Εσύ; Ποιος πήρε το βραβείο Πέριν; Εσύ; Ποιος με βοήθησε στις εκατό μετακομίσεις που έχω κάνει; Εσύ; Όλα μόνη μου τα έχω κάνει!» συνέχισε να φωνάζει, προσπαθώντας όμως να μην κλάψει αν και ήθελε πάρα πολύ να ανακουφιστεί. «Θυμήθηκες να με…πώς το είπες; Να με κάνεις πιο κοινωνική; Χαίρεσαι τώρα; Με ξέβγαλε για τα καλά» είπε.
«Πάψε!» άκουσε τη φωνή του Φίλιπ πίσω της και αναπήδησε από το σοκ. Ήταν σαν αγρίμι. Τον κοίταξε φευγαλέα και φοβήθηκε με αυτό που είδε. Αλλά δεν είχε χρόνο να τον λυπηθεί. Αυτή τη στιγμή ένιωθε να πνίγεται από την οργή, από το μίσος.
«Εγω να πάψω;» του είπε προκλητικά. «Πίσω από την πλάτη μου πήρατε αποφάσεις για τη ζωή μου λες και είμαι κανένα κοριτσάκι! Μου πούλησες ελπίδες για ένα στοίχημα;» τον κοίταξε. Εκείνος δεν απάντησε. Το βλέμμα της πρέπει να ήταν τόσο ταραγμένο που του έκοψε τα πόδια.

«Τόσα ψέματα!» είπε μετά από μερικά δευτερόλεπτα που κανείς δεν μιλούσε. «Τάχαμ δεν κάνατε παρέα ε;» τους ρώτησε αλλά δεν απάντησαν. «Γι αυτό κρυβόμασταν;» ρώτησε τον Φίλιπ. Δεν πήρε απάντηση. «Γι αυτό σου έστελναν χαιρετίσματα για τον Αλεξ; Πώς μπόρεσες; Ένα στοίχημα ήμουν για σένα;»
«Μην το λες αυτό!» διαμαρτυρήθηκε και έκανε να την πλησιάσει αλλά δεν τον άφησε. «Δε γίνεται να μην κατάλαβες πώς νιώθω για σένα! Άφησε με να σου εξηγήσω!»
«Τι να εξηγήσεις; Είσαι ένας αθεράπευτος γυναικάς! Αλλάζεις τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα! Μην τολμήσεις να ξαναγγίξεις την αδερφή μου!» είπε ο Αλεξ.
«Σταμάτα πια!» είπε ο Φίλιπ και έκανε να του ορμήσει αλλά η Σοφία μπήκε στη μέση. «Έχω αλλάξει! Γιατί δεν το καταλαβαίνεις; Γιατί δεν πιστεύεις ότι μπορεί να άλλαξα; Για χάρη της;» επέμεινε, δείχνοντας προς το μέρος της Σοφίας.
«Δεν αλλάζει ο λύκος τριχιά! Σου ζήτησα να τη βοηθήσεις! Κι εσύ την έριξες στο κρεβάτι. Ποιος άντρας το κάνει αυτό στον φίλο του;» επέμεινε ο Αλεξ.
«Ποιος άντρας ζητάει από τον φίλο του να ξεβγάλει την αδερφή του;» τον διέκοψε η Σοφία. Αυτή τη στιγμή δεν μπορούσε να διαλέξει ποιον μισούσε περισσότερο. Ειλικρινά.
«Και να μαθαίνω από τρίτους ότι κυκλοφορείτε μαζί;» επέμεινε ο Αλεξ, αγνοώντας τη. Δεν τον συνέφερε μάλλον. «Αν ήσουν σωστός έπρεπε να με πάρεις τηλέφωνο, να μου πεις ότι έχετε σχέση».
«Φοβόμουν την αντίδρασή σου» είπε πικρά ο Φίλιπ.
«Νομίζω ότι άκουσα αρκετά» είπε η Σοφία και άρπαξε την τσάντα της. Ευτυχώς δεν είχε προλάβει να ξεντυθεί. Ήθελε να φύγει τρέχοντας. Ο Φίλιπ προσπάθησε να την σταματήσει αλλά ο Αλεξ τον έπιασε από το μπράτσο.

«Αφησέ την ήσυχη!» άκουσε τον αδερφό της να του λέει και μετά τον Φίλιπ να ουρλιάζει το όνομά της. Έκλεισε την πόρτα πίσω της. Λίγο πριν μπει στο ασανσέρ άκουσε πράγματα να σπάνε.  

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

girls!

Ξεκίνησα να γράφω αλλά δεν έχω κουράγιο. Με τριγυρίζει γρίπη και νυστάζω. Ίσως γράψω αύριο.
Συγγνώμη!

κεφάλαιο 56- να σας κεράσουμε έναν φοντάν;

56

«Είμαι πολύ περήφανος για σένα» της είπε και ύψωσε το ποτήρι του προς το μέρος της. Δειπνούσαν σε ένα πολύ όμορφο γαλλικό ρεστοράν μερικά χιλιόμετρα έξω από το κέντρο. Μόλις πριν από μερικές ώρες είχε λάβει ένα τηλεφώνημα το όποιο την ενημέρωνε ότι είχε κερδίσει το βραβείο για το οποίο είχε καταθέσει μια εργασία βασισμένη στα ευρήματα του ερευνητικού ταξιδιού της. Δεν το πίστευε ακόμα ότι ήταν τόσο τυχερή. Ο δρ Λόιντ την συνεχάρη και της έστειλε μια ανθοδέσμη στο εργαστήριό της, τα παιδιά της υποσχέθηκαν να βγουν να τα πιουν το Σάββατο και ο Φίλιπ την είχε βγάλει για φαγητό και την έραινε με κομπλιμέντα.
«Δε χρειάζεται…» του είπε ντροπαλά αλλά ένιωθε κι εκείνη ευτυχισμένη με τη κατόρθωμά της. Το όνομά της θα ακουγόταν σε διεθνές επίπεδο, θα δεχόταν προτάσεις από άλλα πανεπιστήμια για να διδάξει εκεί. Η αναγνώριση που θα της προσέφερε το βραβείο θα έκανε την έρευνά της πιο εύκολη στο μέλλον.
«Πότε θα είναι η τελετή;» τη ρώτησε ενθουσιασμένος. Είχαν διαλέξει και οι δύο μια σούπα γα αρχή και δύο χοιρινά μενταγιόν με δαμάσκηνα. Ο σεφ ήταν γνωστός του Φίλιπ και τους είχε περιποιηθεί στο έπακρο.
«Θα γίνει σε ένα μήνα περίπου. Δεν έχει βγει επίσημα η ημερομηνία αλλά συνήθως γίνεται τέλη Μαΐου».
«Νομίζω ότι θα σπάσει η καρδιά μου όταν θα φωνάξουν το όνομά σου» της είπε και η Σοφία ανατρίχιασε με τον τόνο του. Πραγματικά έδειχνε να την καμαρώνει. Ήταν σημαντικό για εκείνη, αν όχι να την θαυμάζει, να σέβεται τις επαγγελματικές επιλογές της και να κατανοεί ότι οι θυσίες που έκανε δεν πήγαιναν στο βρόντο. Σημείωνε πρόοδο και βοηθούσε την ανθρωπότητα. Και κάπου ανάμεσά έπαιρνε και κανα βραβείο!
«Θα σε ευχαριστήσω στην ομιλία μου» του είπε και εκείνος χαμογέλασε. «Αν φυσικά…επιτρέπεται» τον προκάλεσε. Ένα αγκάθι υπήρχε ανάμεσά τους μόνο. Και δεν μπορούσε να ζήσει με αυτό. Την φρόντιζε, προλάβαινε τις επιθυμίες της, κάθε βράδυ την έστελνε στα ουράνια και το πρωί την ξυπνούσε με χάδια και φιλιά. Της έδινε χωρίς φειδώ όλα όσα ήθελε μια γυναίκα. Την έκανε πραγματικά ευτυχισμένη. Αλλά ζούσαν στο σκοτάδι.
«Γιατί να μην επιτρέπεται;» ρώτησε εκείνος φανερά μπερδεμένος.
«Θα είναι εφημερίδες εκεί. Όχι κουτσομπολίστικα περιοδικά, αλλά θα είναι δημοσιογράφοι. Θα σε αναγνωρίσουν και ίσως μας συνδέσουν αν εγώ σε ευχαριστήσω δημόσια» του είπε ξερά. Είχαν μάθει να προσέχουν αλλά δεν μπορούσε να το συνηθίσει. Ειδικά επειδή δεν καταλάβαινε το λόγο.
«Δεν το είχα σκεφτεί αυτό…» είπε και κατέβασε το βλέμμα του. Έβαλε μια μπουκιά από το κρέας του και έσπρωξε νευρικά το πιάτο του. «Θα βρούμε μια λύση μέχρι τότε» της είπε. Η Σοφία δεν μπήκε στον κόπο να νευριάσει. Είχαν τσακωθεί πολλές φορές και δεν ήθελε να σκιάσει την ατμόσφαιρα ανάμεσά τους απόψε.
«Θέλω πολύ να έρθεις» του είπε και άλλαξε ύφος. Θα του έδινε λίγο χρόνο ακόμα και αν δεν το έθιγε αυτός σύντομα, θα τον αντιμετώπιζε κατά μέτωπο. Αν δεν περνούσαν όλη τη μέρα μαζί θα έλεγε ότι την κερατώνει. Τι στο καλό έφταιγε και κρύβονταν; Διάολε. Τι να το κάνεις το IQ αν δεν μπορούσες να βρεις την απάντηση σε τέτοια ερωτήματα;
«Οι δικοί σου θα έρθουν;» τη ρώτησε εκείνος και ήπιε λίγο κρασί. Η Σοφία δεν είχε πολλή όρεξη.
«Ο πατέρας μου δεν έρχεται ποτέ σε αυτά. Καμαρώνει πολύ και μου στέλνει λουλούδια και σοκολατάκια αλλά λέει ότι φοβάται τα αεροπλάνα τώρα που μεγαλώνει» είπε και ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα.
«Και…ο Αλεξ;»
«Μπα…ούτε καν» απάντησε η Σοφία και ξεφύσησε. «Ο Αλεξ δεν ενδιαφέρεται πολύ για τα επιστημονικά μου επιτεύγματα. Άσε που βρίσκεται κάπου στην Ασία και για τους επόμενους δύο μήνες είναι σε μια μυστική αποστολή. Μου ξεκαθάρισε την τελευταία φορά που μιλήσαμε ότι θα τον δω κατευθείαν το καλοκαίρι. Μια φορά τη βδομάδα μιλάμε. Και αν» παραπονέθηκε ανοιχτά αλλά ο Φίλιπ δεν έδωσε συνέχεια.

Έφαγαν συζητώντας ανάλαφρα ένα σωρό σαχλαμάρες. Τι θα φορούσαν στην τελετή απονομής του βραβείου, τι της ευχήθηκαν από τα άλλα τμήματα και ποιος ήταν ο επόμενος στόχος της. Η Σοφία του απάντησε ‘ένα όσκαρ΄ και γέλασαν μέχρι δακρύων.

«Πρέπει να πάρεις και τον Βλαντιμίρ» είπε ο Φίλιπ ενώ πάρκαρε έξω από τον ουρανοξύστη όπου έμενε. Κάποιος θα έπαιρνε το αμάξι του και θα το κατέβαζε στο υπόγειο.
«Το έχω κάνει ήδη. Το εκτιμώ που το σκέφτηκες. Ξέρω πόσο δύσκολο σού είναι να σκέφτεσαι τι συνέβη εκείνη τη μέρα» του είπε. Είχε περάσει καιρός μα ο Φίλιπ δεν ένιωθε άνετα να  αναφέρει το όνομα του Βλαντιμίρ ή το περιστατικό. Η σκέψη του τη συγκίνησε.
«Τώρα που πήρες το βραβείο μπορείς να πείσεις τον δρα Λόιντ να πηγαίνεις λίγο πιο αργά στο πανεπιστήμιο;» την ρώτησε βραχνά. Κάθε βράδυ προσπαθούσε να την πείσει να κοιμηθούν λίγο πιο πολύ την επόμενη. Η Σοφία γέλασε.
«Μην κάνεις σαν παιδί» τον μάλωσε. Μπήκαν στο ασανσέρ και ο Φίλιπ πληκτρολόγησε τον μυστικό κωδικό για το ρετιρέ του. Η πόρτα άνοιγε κατευθείαν στο διαμέρισμά του. Άλλος ένας κωδικός εκεί και θα βρίσκονταν στην απόλυτη κομψότητα και άνεση του σπιτιού του.

Έβγαλε τα παπούτσια της και εκείνος αμέσως την αγκάλιασε διεκδικητικά από πίσω.
«Θέλω να κάνω έρωτα σε μια βραβευμένη επιστήμονα» της είπε και η Σοφία συμφώνησε αμέσως. Ένας οξύς ήχος διέκοψε τη γαλήνη τους. Ένας ήχος που δεν είχε ξανακούσει η Σοφία.
«Το κουδούνι» είπε εκείνος φανερά προβληματισμένος. Ήταν περασμένες έντεκα. Ποιος μπορεί να ήταν; Δεν περίμενε επισκέψεις. Και μάλιστα τέτοια ώρα.

Η Σοφία τον ακολούθησε, πιο πολύ από περιέργεια παρά από ανησυχία. Ο Φίλιπ άνοιξε χωρίς να ρωτήσει. Δεν φοβόταν, μιας και ο ουρανοξύστης είχε δέκα άτομα ασφάλεια και κάμερες παντού. Η Σοφία κοίταξε τα δερμάτινα μποτάκια του επισκέπτη. Ταλαιπωρημένα αλλά ακριβά. Το τζιν. Εξίσου φθαρμένο αλλά κομψό. Το σώμα, παράξενα οικείο αλλά και λίγο διαφορετικό. Το βλέμμα της ανέβηκε στο πρόσωπο. Καλυμμένο από μούσια, φανερά καταπονημένο και αλλαγμένο μέσα σε μερικούς μήνες, ήταν το αγαπημένο πρόσωπο του αδερφού της. Τι στο καλό έκανε εδώ; Τις σκέψεις της διέκοψε μια κίνηση δίπλα της. Ο Φίλιπ έδειχνε σαν να τον έχει χτυπήσει το ρεύμα.
«Τι κάνεις εσύ εδώ;» τον άκουσε να λέει στον αδερφό της, με έναν τόνο που έδειχνε ενόχληση και σοκ.

«Ήρθα να δω και με τα μάτια μου…» είπε ο αδερφός της κοιτώντας τον Φίλιπ με ένα σκοτεινό βλέμμα., αγνοώντας τελείως την παρουσία της «αν αυτό που άκουσα είναι αλήθεια».

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 55-μυρίζει μπαρούτι

55

Η Σοφία σηκώθηκε από το κρεβάτι με δυσκολία, αφού πάλεψε σκληρά με τον εαυτό της. Είχε αργήσει ήδη για τη συνάντηση που είχε με το δρα Λόιντ. Θα τον ενημέρωνε για την πορεία της έρευνάς της γιατί πίστευε ότι είχε σημειώσει μεγάλη πρόοδο χάρη στα δείγματα που είχε συλλέξει στο ερευνητικό ταξίδι. Αν προλάβαινε την προθεσμία και κατέθετε έγκαιρα την εργασία της, ίσως κατάφερνε να διεκδικήσει ένα βραβείο πολύ σημαντικό στον κόσμο της βιολογίας. Δεν την ενδιέφερε το οικονομικό κομμάτι. Άλλωστε ο Φίλιπ έκανε γενναιόδωρες δωρεές στο τμήμα της. Η καταξίωση που έφερνε αυτό το βραβείο όμως ήταν κάτι που έκανε όλους τους νεαρούς βιολόγους να ξενυχτάνε πάνω από βιβλία και μικροσκόπια. Και αυτή, είχε μια καλή ελπίδα να το κερδίσει φέτος, και μαζί με αυτό, διεθνή αναγνώριση.

Γύρισε και κοίταξε τον Φίλιπ, ο οποίος κοιμόταν ακόμα στο πλάι της. Ήταν αδύνατο να απομακρυνθεί από κοντά του. Ένιωθε τα πόδια της βαριά και η καρδιά της αναπαυόταν στο στέρνο του. Πώς άφηνες έναν τέτοιον άντρα για να πας στη δουλειά; Σήμερα ήταν Σάββατο και αν δεν ήταν η συνάντηση με το δρα Λόιντ θα κοιμόταν κι άλλο, θα χουζούρευε στην αγκαλιά του και θα απολάμβανε το ζεστό κορμί του.

Είχαν περάσει μερικές βδομάδες και η σχέση τους κάθε μέρα γινόταν και πιο δυνατή. Όση ώρα ντυνόταν, σκεφτόταν ότι ήταν πολύ ευτυχισμένη. Πολλές γυναίκες γκρίνιαζαν ότι οι σύντροφοί τους έλεγαν παχιά λόγια αλλά δεν το αποδείκνυαν με πράξεις. Ο Φίλιπ έκανε το αντίθετο. Έκανε πράξεις.  Πολλές πράξεις. Αλλά δεν έλεγε τα λόγια. Δεν ήταν πάντα εύκολο αυτό, αλλά είχε συνηθίσει να δέχεται την τρυφερότητά του σαν έναν άλλο τρόπο έκφρασης της αγάπης του. Δεν της είχε πει ότι την αγαπάει. Αυτό δε σήμαινε ότι δεν το ένιωθε φυσικά. Ούτε εκείνη του το είχε πει και σίγουρα το ένιωθε. Ο τρόπος που την φρόντιζε τη μέρα και την κακομάθαινε τα βράδια ήταν κάτι περισσότερο από μερικά ωραία λόγια. Επιτέλους η καρδιά της ήταν στη θέση της. Κι ενώ ο Φίλιπ απέφευγε οποιαδήποτε αναφορά στο μέλλον και συνέχιζε να μη θέλει να εκθέτει τη σχέση τους στα αδιάκριτα βλέμματα, ο τρόπος που της έκανε έρωτα, το άγγιγμά του, το καυτό βλέμμα του κάθε φορά που την κοιτούσε δεν της άφηνε περιθώριο να αμφισβητήσει την αφοσίωσή του. Κάθε ελεύθερο λεπτό τους το περνούσαν μαζί, κάνοντας ψώνια, τρώγοντας σε εστιατόρια, απολαμβάνοντας συχνά και όμορφα.
«Πού πας εσύ;» άκουσε μια βραχνή φωνή και ανατρίχιασε. Όπως κάθε πρωί. Όταν άνοιγε τα μάτια του και την κοιτούσε με έναν τρόπο που της έδειχνε ότι θα αργούσε και πάλι στη δουλειά.
«Σου είπα! Έχω συνάντηση με τον δρα Λόιντ. Πέσει κοιμήσου. Σε δύο ωρίτσες θα είμαι πίσω» του είπε και τον φίλησε ανάλαφρα. Εκείνος την τράβηξε πάνω του.
«Θα αργήσω» παραπονέθηκε αδύναμα. Το κορμί της έλιωνε με μαθηματική ακρίβεια κάθε φορά που την άγγιζε. Ακόμα και τις λίγες φορές που είχαν τσακωθεί, όταν την πλησίαζε δεν μπορούσε να μείνει θυμωμένη. Η ερωτική τους χημεία ήταν κάτι το μοναδικό.
«Στείλε μήνυμα ότι είσαι άρρωστη» της είπε και το στόμα του κάλυψε το δικό της. Η Σοφία γέλασε ανάλαφρα.
«Είσαι κακή επιρροή» τον μάλωσε και σηκώθηκε ξανά. Αυτή τη φορά το εννοούσε.
«Είσαι πολύ όμορφη» είπε εκείνος και ανακάθισε. Φορούσε ένα μαύρο φανελάκι και το μποξεράκι του. Έτσι ξαπλωμένος στο γιγάντιο κρεβάτι του, της θύμιζε μαχαραγιά.
«Τι άλλο θα μου πεις για να με καλοπιάσεις;» τον πείραξε ενώ κούμπωνε τα σκουλαρίκια που της είχε χαρίσει πριν από μία βδομάδα, στην επέτειο των δύο μηνών τους. Η καρδιά της ήταν φουσκωμένη από ευτυχία. Νόμιζε ότι θα σκάσει. Πόσες γυναίκες μπορούσαν να πουν ότι είχαν σχέση με τον εφηβικό, τον μοναδικό έρωτα της ζωής τους; Πόσες μπορούσαν να πουν ότι κοιμούνται με έναν άντρα σαν τον Φίλιπ, ότι μιλάνε και γελάνε μαζί του, ότι διαλέγουν μαζί ταινία και τσακώνονται για το τι θα φάνε το βράδυ; Η σχέση μαζί του ήταν εμπειρία.
«Μπορώ να σου πω να μείνεις για να κάνουμε αυτό που κάναμε χθες το βράδυ» της είπε και γέλασε όταν την είδε να κοκκινίζει. «Δε σε είδα να ντρεπόσουν και πολύ χθες!».
«Χθες δεν είχε τόσο φως!» του έδειξε το παράθυρο. «Είχε σκοτάδι και…ντρεπόμουν λιγότερο!».
«Μου αρέσει να ξεπερνάς τις αναστολές σου για μένα» της είπε χαμογελώντας σαν πονηρή γάτα.
«Κράτα αυτή τη σκέψη και θα τη συζητήσουμε όταν επιστρέψω» του είπε και έβαλε μερικά πράγματα στην τσάντα της. Είχε ένα σωρό πράγματα σπίτι του αλλά έπρεπε να περάσει και από το δικό της κάποια στιγμή. Ίσως κάποια στιγμή βόλευε να μείνουν σε ένα σπίτι. Αν φυσικά συνέχιζαν να τα πηγαίνουν καλά. Εκείνη ήταν ευτυχισμένη κι εκείνος έδειχνε να περνάει καλά, αλλά δεν έδειχνε ακόμα να είναι απόλυτα χαλαρός.
«Θα κάνουμε τίποτα απόψε; Έλεγα να βγούμε με την Κατ και τον Λιουις. Τι λες; Όλο το λέμε και όλο το αναβάλουμε» πρότεινε. Ο Λιουις ήταν ένας συνεργάτης του και ο Φίλιπ είχε την ιδέα να τους κάνουν προξενιό.
«Δεν τον λυπάσαι;» είπε η Σοφία χιουμοριστικά. «Η Κατ είναι αντροτραγανίστρα».
«Ο Λιουις είναι καλό παιδί. Θα τη στρώσει» της είπε και εκείνη έγνεψα καταφατικά. Ίσως ήταν για καλό τους. Γιατί όχι.
«Θα πάμε στο Nubo; Άκουσα καλές κριτικές» του πρότεινε. Εκείνος δεν απάντησε. Ήξερε τι σκεφτόταν. «Έχουν περάσει δύο μήνες» επέμεινε η Σοφία. «Δεν έχουμε κάτι να κρύψουμε. Έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι».
«Γιατί δεν μπορείς  ποτέ να σεβαστείς αυτό που ζητάω;» εκνευρίστηκε κι εκείνος.
«Επειδή έχω γνώμη και προσωπικότητα» του είπε ξερά.
«Κι εγώ το ίδιο. Και σου λέω ότι δε θέλω πολλές εμφανίσεις δημοσίως. Είναι κάτι δικό μου και θέλω να το σεβαστείς».
«Τα έχετε ακόμα;» τον προκάλεσε. Η συζήτηση είχε εκτροχιαστεί μέσα σε δευτερόλεπτα. Τον είδε να προσπαθεί να ελέγξει το θυμό του.
«Δεν το πιστεύω ότι μετά από όσα σου έχω δείξει με ρωτάς κάτι τόσο προσβλητικό. Για ποιον με πέρασες;».
«Δε βλέπω το λόγο να κρυβόμαστε. Εκτός αν ντρέπεσαι για μένα» του είπε ήρεμα. Αλλά μέσα της καιγόταν.
«Δεν ντρέπομαι για σένα. Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Κάθε φορά που σε κοιτάω τρελαίνομαι. Θέλω να περνάμε καλά και μακριά από αδιάκριτα ή κακόβουλα βλέμματα. Εμάς θέλω να προστατεύσω. Σταμάτα την γκρίνια, απόλαυσε αυτό που ζούμε και σταμάτα να μας αναλύεις λες και είμαστε δείγμα στο μικροσκόπιό σου» είπε αυστηρά.
«Φεύγω» ανακοίνωσε εκείνη και έκανε να απομακρυνθεί. Εκείνος την πρόλαβε και την τράβηξε πάλι κοντά του. Τη φίλησε τρυφερά, μετά παθιασμένα και πάλι τρυφερά.

«Έχεις δύο ώρες» της είπε σατανικά και την άφησε.


Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 54-μα δεν ξέρει αυτή και ξέρεις εσύ;


«Ε όχι κι ερωτευμένη» είπε εκείνος, φοβερά αμήχανα. Την έσφιξε στην αγκαλιά του αποφεύγοντας το βλέμμα της. «Απλώς λίγο ενθουσιασμένη. Είχες μπερδέψει λίγο τι σημαίνει αγάπη και έρωτας. Με αγαπούσες σαν μεγάλο αδερφό σου και ίσως ένιωθες κάποια έλξη. Αλλά όχι κι ερωτευμένη!» αναίρεσε με μερικές φράσεις ό,τι του είχε πει. Η Σοφία δε σκόπευε να τον αφήσει ήσυχο όμως.
«Όταν ήμουν 13 ή 14 μπορώ να το δεχτώ ότι είχα μπερδέψει τα συναισθήματά μου. Αλλά στα 17 ήμουν σχεδόν ενήλικη. Πίστεψέ με, ήμουν ερωτευμένη μαζί σου» απάντησε σταθερά, γελώντας όμως, για να απαλύνει λίγο τη βαρύτητα της δήλωσής της. Ένιωθε απίστευτη ανακούφιση που του το έλεγε πια.
«Καταλάβαινα ότι με κοιτούσες λίγο πιο πολύ από όσο θα έπρεπε και έβλεπα ότι μου είχες αδυναμία, αλλά ήταν λογικό να είσαι ενθουσιασμένη μαζί μου επειδή ήμουν μεγαλύτερος και είχα περισσότερη…αίγλη. Ξέρεις, το απαγορευμένο και τα λοιπά».
«Ε…ποιο απαγορευμένο;» τον διέκοψε νευρικά. «Επειδή ήμουν ανήλικη; Σε λίγους μήνες θα γινόμουν 18».
«Απαγορευμένο επειδή είσαι η αδερφή του κολλητού μου. Ήσουν. Συγγνώμη ήσουν» διόρθωσε άτσαλα.
«Ε και; Πού ζούμε; Στον 19ο αιώνα; Αν με έκανες ευτυχισμένη τι πρόβλημα θα είχε ο αδερφός μου;» ρώτησε. Είχαν πια απομακρυνθεί λιγάκι. Δεν την κρατούσε αγκαλιά αλλά την  κοιτούσε με ένα βλέμμα φουρτουνιασμένο.
«Σοφία, η συζήτηση έχει ξεφύγει λιγάκι» της είπε αυστηρά.
«Ξεγλιστράς, αλλά συμφωνώ. Εγώ σου είπα ότι ήμουν ερωτευμένη μαζί σου. Πώς είναι δυνατόν να προσπαθείς να με πείσεις ότι δεν ξέρω πώς ένιωθα;»
«Μα ήσουν πολύ μικρή για να ξέρεις!».
«Ω πίστεψέ με! Ήξερα! Και στην αρχή ίσως ήταν ενθουσιασμός αλλά μετά…το σώμα μου αντιδρούσε παράξενα όταν σε έβλεπα. Ήταν πολύ ξεκάθαρο. Όπως ήταν ξεκάθαρη και η απόρριψή σου» τον προκάλεσε. Η συζήτηση θα κατέληγε σε μετωπική. Η Σοφία οδηγούσε ένα μικρό αυτοκινητάκι και η νταλίκα ερχόταν με φόρα. Αλλά δεν ήθελε να αποφύγει τη σύγκρουση.
«Ποια απόρριψη; Αυτή είναι η πιο άβολη συζήτηση μετά από σεξ που έχω κάνει» δυσανασχέτησε εκείνος.
«Στα 17 μου. Στο πάρτι μου. Δε θυμάσαι;» συνέχισε να τον προκαλεί. Είχε θυμηθεί και δεν το παραδεχόταν. Το έβλεπε. Είχε σφίξει τα χέρια του σε γροθιές και ανέπνεε ακανόνιστα.
«Θυμάμαι ότι είχες ντυθεί προκλητικά. Θυμάμαι ότι η Σάρλοτ σε δηλητηρίαζε σαν φίδι που ήταν. Θυμάμαι να σου λέω να αλλάξεις. Τίποτα άλλο» πείσμωσε.
«Θυμάσαι τι μου είπες; Ότι ήμουν ντυμένη σαν τσουλάκι» του πέταξε. «Με διέταξες να αλλάξω και εκείνη τη στιγμή πέθανε η θηλυκότητα που πρόσφατα προσπάθησες να αναστήσεις. Τώρα ξέρεις γιατί παραιτήθηκα. Ξέρεις γιατί δεν πρόσεχα τον εαυτό μου, γιατί ήμουν και είμαι ντροπαλή, γιατί άργησα να εμπιστευτώ κάποιον» συμπλήρωσε ήρεμα. Προσπάθησε να μην ακουστεί πικραμένη, αλλά ήταν.
«Δεν μπορεί να μου λες ότι εγώ φταίω…» ψέλλισε εκείνος. Του χαμογέλασε.
«Κι όμως. Φυσικά φταίει και η φύση μου. Κάποια άλλη μπορεί να άκουγε τα ίδια και να μην επηρεαζόταν. Αλλά εγώ…ήμουν όσο ερωτευμένη που μου άλλαξες…τα φώτα!» γέλασε. Εκείνος όχι.
«Ερωτευμένη! Μεγάλες κουβέντες!» επέμεινε εκείνος.
«Μα τι σε έχει πιάσει;» θύμωσε η Σοφία ξαφνικά. «Δε σου λέω ότι είμαι ερωτευμένη τώρα. Ηρέμησε! Δε θα σου ζητήσω γάμο». Ευτυχώς που δεν του είπε ότι δεν τον ξεπέρασε ποτέ. Ότι πάντα ζούσε μέσα της. Και ότι πριν από μερικά λεπτά την έκανε την πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο. Έπρεπε να προσέχει μαζί του. Να είναι φειδωλή με τις εκφράσεις της κι ας καιγόταν από αγάπη για εκείνον. «Αλλά μη μου λες ότι δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί σου! Ξέρω ότι ήμουν. Ζούσα για να σε βλέπω. Σε λάτρευα σαν θεό μου. Δε θέλω να σε κάνω να νιώσεις πιο άβολα, αλλά πίστεψε με, σε αγαπούσα».
«Δεν ξέρω τι να πω» την κοίταξε μπερδεμένος. «Νιώθω άσχημα, νιώθω ότι με χρεώνεις για κάτι. Και τώρα…είναι νωρίς ακόμα, και μεταξύ μας είμαστε καλά, αλλά είναι πολλά τα εμπόδια και πρέπει να προσέχουμε…»
«Τι εμπόδια πάλι;» ύψωσε τον τόνο της φωνής της. «Έχω βαρεθεί να ακούω δικαιολογίες. Εγώ είμαι εδώ και σε θέλω κι ελπίζω κι εσύ. Θα κάνουμε ό,τι μας αρέσει για όσο μας αρέσει και δε δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν».
«Δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα».
«Έχεις κάποια άλλη σχέση;» τον ρώτησε με ανασηκωμένο το φρύδι. Της έγνεψε αρνητικά. «Τότε θα κάνουμε σεξ μέχρι να βαρεθούμε» του είπε ανάλαφρα. Μέσα της όμως ένιωθε να βράζει. Πώς είχε βρεθεί να του προσφέρει σεξ χωρίς δεσμεύσεις και να τον παρακαλάει να μην τη δει σοβαρά; Αν αυτή ήταν η στρατηγική του τα είχε καταφέρει.

«Καλή ιδέα» είπε εκείνος και την πλησίασε με ένα βλέμμα που φανέρωνε ότι το βράδυ τους απείχε πολύ από το να τελειώσει. Η Σοφία σκέφτηκε ότι τα πράγματα που είχαν κάνει μαζί, τα ταξίδια, οι περίπατοι και οι ατελείωτες κουβέντες, η οικειότητα που μοιράζονταν και οι κοινές αναμνήσεις σίγουρα έκαναν τη σχέση πιο βαθιά από όσο ήθελε εκείνος να παραδεχτεί. Αλλά όταν τα χέρια του άρχισαν να χαϊδεύουν διεκδικητικά το δικό της και το στόμα του ζάλισε το μυαλό της με το βαθύ φιλί του δεν κρατήθηκε και αναρωτήθηκε τι τον έσπρωχνε να βγάλει από την εξίσωση της σχέσης του τον παράγοντα αγάπη.

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

53-μεταμεσονύκτια προβολή

«Είμαι πάρα πολύ κουρασμένη αλλά πέρασα τέλεια» είπε η Σοφία ακουμπώντας το βαλιτσάκι της στην κρεβατοκάμαρα του Φίλιπ. Ήταν και οι δύο κατάκοποι από το ταξίδι-αστραπή στη Νέα Υόρκη αλλά είχαν απολαύσει κάθε λεπτό. Έμειναν τρεις μέρες σε ένα καλό αλλά όχι σνομπ ξενοδοχείο κοντά στην 5η λεωφόρο και προσπάθησαν να τα χωρέσουν όλα. Ψώνισαν, επισκέφτηκαν μουσεία και έφαγαν σε ωραία εστιατόρια. Ο Φίλιπ είχε πάει πολλές φορές στη Νέα Υόρκη αλλά εκείνη μόνο μία. Και αυτή τη φορά το ευχαριστήθηκε. Πρώτη φορά κατάφερνε να κάνει κανονικές διακοπές. Άδειασε τελείως το κεφάλι της, έκλεισε το κινητό της και υποσχέθηκε στον εαυτό της να μη σκεφτεί τίποτα σχετικό με τη δουλειά.
«Κι εγώ» της είπε εκείνος και τη φίλησε στη μύτη τρυφερά. Άρχισαν την νυχτερινή τους ρουτίνα. Ντους, δόντια, πιτζάμες. Ήταν μαζί μόλις μερικές βδομάδες και ήδη είχαν μια οικειότητα απίστευτη.

Η Σοφία λάτρευε το σπίτι του. Δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Θα μπορούσε να έχει μια έπαυλη, αλλά είχε διαλέξει ένα ρετιρέ σε μια καλή συνοικία. Το διαμέρισμα είχε τρία υπνοδωμάτια αλλά η κρεβατοκάμαρά του είχε μια απίστευτη θέα, χάρη στα μεγάλα τζάμια από τοίχο σε τοιχο. Διάλεξε ένα βιβλίο από την τεράστια βιβλιοθήκη αλλά το άφησε πίσω. Όταν ξάπλωναν ποτέ δεν διάβαζαν. Μιλούσαν και γελούσαν και μετά από λίγη ώρα αποκοιμιούνταν.

Ένα μήνυμα τάραξε το κινητό της. Ήταν ο αδερφός της. Την ενημέρωνε ότι αναλάμβανε μια αποστολή και δε θα είχε κινητό για δέκα μέρες. Αντάλλαξαν μερικά μηνύματα και το έκλεισε. Δεν είπε τίποτα στον Φίλιπ. Δεν είχε καταλάβει τι έτρεχε μεταξύ τους και δεν ήταν κατάλληλη στιγμή να ρωτήσει.

 «Την άλλη βδομάδα φεύγεις;» ρώτησε ο Φίλιπ ενώ ετοίμαζε το αυριανό κοστούμι του. Θα την πήγαινε στο σπίτι της το πρωί πριν φύγει για δουλειά και έπρεπε να κερδίσει χρόνο.
«Την Πέμπτη, ναι» απάντησε η Σοφία. Είχε να πάει σε ένα συνέδριο με τον Πίτερ και τη Λόρα.
«Υπάρχει λόγος να ζηλεύω;» ρώτησε εκείνος ανάλαφρα, ενώ διάλεγε γραβάτα. Η Σοφία γέλασε.
«Όχι φυσικά!» του είπε έντονα, καλού κακού. Δεν ήθελε να νιώθει άβολα. Κι εκείνη δε θα ένιωθε άνετα σε μια παρόμοια περίσταση. Ευτυχώς κυκλοφορούσαν λίγο και διακριτικά και έτσι δεν είχε χρειαστεί να συναντήσουν ποτέ κάποια πρώην ή την Κριστίνα. Αυτή όμως θα ταξίδευε με τον πρώην της παρόλο που η σχέση τους δεν ήταν ακριβώς σχέση. Αλλά και πάλι, δεν αδικούσε τον Φίλιπ αν ένιωθε παράξενα.
«Έτσι μπράβο» είπε εκείνος και ξεφύσησε δραματικά. Η Σοφία γέλασε. Σκέφτηκε ότι είναι πολύ ευτυχισμένη μαζί του. Χτένισε τα μαλλιά της μπροστά στον καθρέπτη και αυτός ακούμπησε ένα φιλί στον ώμο της. Ανατρίχιασε.
«Φίλιπ, είμαι έτοιμη» του είπε και του χαμογέλασε. Εκείνος ξάπλωσε στο κρεβάτι και της έκανε νόημα να πλησιάσει.
«Έλα τότε» της είπε και της έδειξε το μαξιλάρι της.
«Όχι…δεν κατάλαβες» του είπε και περπάτησε δειλά δειλά μέχρι τη μεριά της. Κάθισε δίπλα του. Ένιωθε να κοκκινίζει μέχρι μέσα της αλλά ένιωθε έτσι εδώ και μέρες και δεν μπορούσε να το αρνηθεί άλλο. «Είμαι έτοιμη» επανέλαβε, αυτή τη φορά κοιτώντας τον σταθερά στα μάτια.
Τον είδε να χαμογελάει, να σοβαρεύει και να χαμογελάει ξανά. Χαρά, φόβος και αδημονία. Έτσι θα χαρακτήριζε το ύφος του.
«Είσαι σίγουρη, μωρό μου; Εγώ μπορώ να περιμένω» της είπε λίγο πιο βραχνά, και η Σοφία ήταν σίγουρη ότι το εννοούσε. Αλλά εκείνη είχε πάρει την απόφασή της από τη στιγμή που μπήκε στο κατάστημα της La Perla ενώ εκείνος αγόραζε σε κάποιο κοντινό μαγαζί ένα γκάτζετ. Πού να ‘ξερε ότι μερικές ώρες μετά, θα φορούσε τα εσώρουχα αυτά μέσα από το σεμνό νυχτικό της και θα στεκόταν μπροστά του. Κοιτώντας τον με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο.

«Εγώ όμως όχι» του χαμογέλασε και ξάπλωσε δίπλα του. Δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει, αλλά ήταν σίγουρη ότι έπρεπε να τον χαϊδέψει. Ο Φίλιπ έδειχνε να τα έχει χαμένα. «Σίγουρα το έχεις ξανακάνει;» τον πείραξε, ενώ χάιδευε με τον δείχτη της βαριεστημένα το στήθος του.
«Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σίγουρος» απάντησε εκείνος. Έδειχνε σαν να τον είχε χτυπήσει κεραυνός. Η Σοφία συνέχισε να τον χαϊδεύει και μετά τον φίλησε. Λίγο απαλά στην αρχή και μετά πιο παθιασμένα. Ο Φίλιπ ανταποκρίθηκε. Κάθε εκατοστό του κορμιού του.

Προσπάθησε να φτάσει λίγο πιο κάτω αλλά της άρπαξε τον καρπό αστραπιαία.
«Μη» ξεστόμισε απλά και με μια απότομη κίνηση, βρέθηκε από πάνω της. Η Σοφία άνοιξε τα πόδια της ενστικτωδώς και τα τύλιξε γύρω από τη μέση του. Της έβγαλε το νυχτικό και για μερικά δευτερόλεπτα έκανε πίσω και θαύμασε τα εσώρουχά της. Διάνα.
«Από πότε ψωνίζεις εσύ τέτοια εσώρουχα;» τη ρώτησε ευχάριστα σοκαρισμένος.
«Από τότε που αρχίσαμε να κοιμόμαστε μαζί» του απάντησε και φίλησε το στήθος του. Είχε υπέροχο δέρμα.
«Πόσο καιρό έχουμε χάσει» μονολόγησε εκείνος και η Σοφία έγνεψε.
«Έχεις το πιο υπέροχο, το πιο θελκτικό σώμα που έχω δει» βόγκηξε σχεδόν.

Το στόμα του κατέβηκε στο λαιμό της και σκόρπισε ατελείωτα φιλιά στη βάση του, κάτω από τα χείλη της, ανάμεσα στα στήθη της, στέλνοντάς τη στα ουράνια.
«Φίλιπ…»
«Περίμενα τόσο καιρό!» τη διέκοψε εκείνος, γνωρίζοντας μάλλον τι ήθελε να του πει. «Μπορείς κι εσύ να περιμένεις λιγάκι!» την πείραξε και συνέχισε να την τυραννάει. Σειρά είχε το στήθος της, η κοιλιά της, οι μηροί και τα μπούτια της. Άπειρα φιλιά που χάρασσαν πύρινα μονοπάτια και έδιναν υποσχέσεις για αβάσταχτα πολλή ώρα. Δεν φοβόταν όμως. Ένιωθε απίστευτα όμορφα να τον νιώθει τόσο κοντά της. Η οικειότητα ήταν μοναδική.
«Τη δεύτερη φορά θα είμαι πιο διεξοδικός» της είπε βραχνά ενώ επέστρεψε κοντά στο πρόσωπό της. «Τώρα θέλω απλώς να μπω μέσα σου».

Η Σοφία ένιωσε κάθε άμυνα να διαλύεται μετά τα λόγια του και μια επιθυμία να γεννιέται μέσα της τόσο ισχυρή που αν δεν έκανε εκείνος το πρώτο βήμα, θα το έκανε εκείνη. Σε μια ομίχλη αισθήσεων γδύθηκαν και οι δύο, με απότομες, αδέξιες σχεδόν κινήσεις, μέχρι που ο Φίλιπ άρχισε να τη διεκδικεί. Το κορμί της Σοφίας αντιστάθηκε, τραντάχτηκε από ένα κύμα πόνου και ηδονής, τεντώθηκε και χαλάρωσε ξανά. Ο Φίλιπ συνέχισε να προσπαθεί, σιγά σιγά, πόντο πόντο, να την κερδίσει, να γίνει ένα μαζί της, μιλώντας της, ψιθυρίζοντας λόγια τρυφερά, λόγια ενθαρρυντικά, μέχρι που σταμάτησε να νιώθει κάποιο εμπόδιο και άρχισε να κινείται μέσα της ελεύθερα, με ορμή έφηβου άντρα και εμπειρία γοητευτικού πλεϊμπόι.

Η Σοφία ένιωθε μια απίστευτη πληρότητα και πολύ σύντομα το κορμί της άρχισε να πλησιάζει την κορύφωση. Ο Φίλιπ έκανε ακριβώς ό,τι εκείνη ήθελε, πριν καν το σκεφτεί, πυρπολώντας το κορμί της με αισθήσεις που δεν ήξερε καν ότι υπάρχουν.
Εκτοξεύτηκαν στα ουράνια με ελάχιστα δευτερόλεπτα διαφορά και η Σοφία τον αγκάλιασε σφικτά όταν ξάπλωσε πλάι της. Ο Φίλιπ την έσφιξε πάνω του και εκείνη ένιωσε μεγάλη ανακούφιση που δεν έβλεπε το πρόσωπό της. Μερικά δάκρυα χαράς και ικανοποίησης κύλησαν στο μάγουλό της. Ήταν η τέλεια πρώτη φορά. Με τον άντρα που αγαπούσε, με μια απόλυτη οικειότητα και ερωτική χημεία. Έτσι έπρεπε να είναι, έτσι το ονειρευόταν, έτσι περίμενε από τον Φίλιπ. Δεν θα ξεχνούσε ποτέ αυτή τη στιγμή.
«Με έκανες τον πιο ευτυχισμένο άντρα στον κόσμο» της είπε εκείνος μετά από μερικά δευτερόλεπτα, ενώ οι καρδιές τους δεν είχαν ακόμα σταματήσει να βροντοχτυπούν και ο ιδρώτας δεν είχε στεγνώσει. «Η πρώτη σου φορά…ελπίζω να μη σε πόνεσα, να…»
«Σώπα» τον σταμάτησε με ένα απαλό φιλί στα μαλακά χείλη του. Κρατήθηκε και δεν του είπε πόσο τον αγαπάει. Αλλά έπρεπε να μάθει κάτι άλλο πια. «Ήταν όλα υπέροχα. Ούτε στα πιο τρελά εφηβικά μου όνειρα δε θα περίμενα τόση…τελειότητα».
«Εφηβικά όνειρα;» τη ρώτησε και έσμιξε τα φρύδια του. Η Σοφία πήρε μια ανάσα.

«Ε ναι…ξέρεις, όταν ήμουν πιο μικρή, ήμουν…ερωτευμένη μαζί σου».



Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 52-Σοφία, αν δε θες εσύ, θέλουμε εμείς!

Οι επόμενες τρεις βδομάδες κύλησαν όπως ακριβώς ήθελε η Σοφία. Χαλαρά. Έβλεπε τον Φίλιπ καθημερινά και μερικές φορές είχε κοιμηθεί σπίτι της. Αλλά δεν την πίεζε καθόλου και για τίποτα. Ήταν γλυκός και ευγενικός μαζί της και φρόντιζε να περνάνε καλά.

Είχαν βγει πέντε ή έξι φορές σε μερικά χαριτωμένα και λίγο πιο εναλλακτικά εστιατόρια και είχαν πάει και μία φορά για ποτό σε ένα μπαράκι λίγο πιο έξω από την πόλη. Η Σοφία δεν κρατήθηκε και τον πείραξε εκείνο το βράδυ λέγοντάς του ότι δε χρειάζεται να αλλάξουν κράτος για να πιουν μια μπίρα. Της εξήγησε ότι προσπαθούσε να αποφύγει το κέντρο γιατί ακόμα ο χωρισμός του με την Κριστίνα δεν ήταν επίσημος και δεν ήθελε να τη στιγματίσει ως την αιτία για την διάλυση του αρραβώνα. Η Σοφία συμφώνησε μαζί του. Αν ο κόσμος τούς έβλεπε μαζί θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι αυτή τους χώρισε. Το οποίο κατά κάποια έννοια ήταν αληθινό αλλά δεν προκάλεσε ποτέ τον Φίλιπ. Εκείνος διάλεξε. Σε κάθε περίπτωση όμως καλό θα ήταν να μην κυκλοφορούν πολύ σε πολυσύχναστα ή δημοφιλή μέρη γιατί οι παπαράτσι τον κυνηγούσαν σχεδόν παντού.

Αυτό που της άρεσε πιο πολύ στη σχέση τους, γιατί πλέον αυτό ήταν, σχέση, ήταν ότι κάθε πρωί που ξυπνούσε έβλεπε την οδοντόβουρτσά του στο μπάνιο της. Είχε αφήσει ρούχα στο σπίτι της και εκείνη στο δικό του. Της είχε αγοράσει ένα σωρό μικρά δωράκια, πράγματα για να κάνει το σπίτι της πιο άνετο, τη ρωτούσε συνεχώς για την έρευνά της, έβγαινε με την Κατ και τη Λόρα και κακομάθαινε με χορηγίες όλο το τμήμα.

Ήταν ακόμη νωρίς για μεγάλες δηλώσεις αλλά η Σοφία ένιωθε ευτυχισμένη. Όσα είχε φανταστεί, όσα είχε ονειρευτεί ότι δε θα συμβούν ποτέ γίνονταν σιγά σιγά πραγματικότητα. Ο Φίλιπ ήταν πολύ τρυφερός σύντροφος. Τον φανταζόταν πιο απόμακρο, πιο αποστασιοποιημένο, αλλά μαζί της ήταν άλλος άνθρωπος. Κι ο ίδιος, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν έκπληκτος με την μεταστροφή του αλλά έλεγε ότι του άρεσε αυτή η πιο «νεανική» σχέση.

Θα πάμε σινεμά απόψε;

Η Σοφία κοίταξε το μήνυμα στο κινητό της κάπου ανάμεσα στις αναλύσεις δειγμάτων. Γέλασε. Ο Φίλιπ δε συμπαθούσε το σινεμά ιδιαίτερα αλλά θα το έκανε για εκείνη.

Ναι, φυσικά! Θα πάμε και για μπόουλινγκ;

Ο Φίλιπ μισούσε το μπόουλινγκ.

Ο,τι θες εσύ!

Της απάντησε αμέσως και η Σοφία χαμογέλασε σαν χαζή στην οθόνη.


Προσπαθούσε να μην ενθουσιάζεται πολύ και να κρατάει μικρό καλάθι. Άντρας ήταν, και μάλιστα τι άντρας. Έμπειρος και γεμάτος αυτοπεποίθηση. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να δοκιμάσει μαζί του να πάνε τη σχέση τους ένα βήμα παραπέρα. Δεν ήταν ότι δεν τον ήθελε. Τον ήθελε και μάλιστα απεγνωσμένα. Απλώς δεν ήξερε πώς να το δείξει, δεν ήξερε πώς να του ανταποδώσει αυτά που φανταζόταν ότι θα της προσέφερε κείνος στο κρεβάτι.

Ο Φίλιπ έδειχνε υπομονή. Ξάπλωνε μαζί της και κοιμόντουσαν αγκαλιά χωρίς να την κάνει να νιώθει δυσάρεστα, παρόλο που συχνά κατέφευγε στο μπάνιο για παγωμένα ντους. Λυπόταν που του προκαλούσε τόση…αντίδραση, αλλά δεν ήθελε να τον απογοητεύσει κι έτσι κλεινόταν ακόμα πιο πολύ.

Πάντα σκεφτόταν ότι αφού δεν ήταν ο Φίλιπ ο πρώτος της δεν είχε σημασία με ποιον θα έκανε πρώτη φορά έρωτα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι της ήταν εύκολο να κοιμηθεί με κάποιον. Ίσως ήταν πολύ ντροπαλή, ίσως απλά τον περίμενε χωρίς να το ξέρει. Τώρα όμως ήταν εδώ. Και την ήθελε. Και κάθε φορά που τον πλησίαζε, η ελπίδα στα μάτια του την έκανε να νιώθει ενοχές που του στερούσε ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της σχέσης.

Σηκώθηκε και έβαλε το παλτό της. Ο Φίλιπ θα περνούσε να την πάρει από το πανεπιστήμιο. Δεν ήταν ακόμα γνωστό σε όλους ότι είχαν σχέση και έτσι την έπαιρνε από ένα μικρό δρομάκι πίσω από τα εργαστήρια της χημείας. Θα του έκανε έκπληξη μέσα στο αμάξι και θα του έλεγε ότι δε θέλει σινεμά. Η βραδιά ήταν πολύ γλυκιά για να κλειστούν σε μια αίθουσα. Σίγουρα θα τον ενθουσίαζε.

Μπήκε στο αμάξι του και τη χαιρέτισε με ένα παρατεταμένο φιλί.
«Μου έλειψες» της είπε και τη σκότωσε με ένα χαμόγελο. Τον αγαπούσε. Ήταν τρελή για εκείνον.
«Έχουμε να βρεθούμε 12 ώρες!» του είπε. Είχαν ξυπνήσει μαζί το πρωί και εκείνος την είχε φέρει εδώ.
«Και είναι λίγο αυτό;» είπε εκείνος και σούφρωσε τα χείλη του.
«Πώς καταφέρνεις και λες πάντα αυτό που θέλω να ακούσω;» τον τσίμπησε στο μπράτσο και βολεύτηκε στο κάθισμά της. Η θωρακισμένη λιμουζίνα ήταν σουπερ αναπαυτική.
«Δεν είχα τέτοιο σκοπό. Απλώς είμαι ειλικρινής» της είπε. «Δεν θέλω να νομίζεις ότι σε κολακεύω». Τον πίστευε. Δεν είχε κανένα κέρδος από αυτό.
«Τα κάνεις όλα για να με ρίξεις» τον πείραξε κι εκείνος γέλασε ενώ έβαζε μπρος.
«Νόμιζα ότι σε είχα ρίξει ήδη!» την πείραξε κι εκείνος με τη σειρά του. Η Σοφία γέλασε κι αυτή. Της άρεσε αυτή η εκδοχή του Φίλιπ. Όταν ήταν χαλαρός, ήταν απλά τέλειος. Και πόσο όμορφος, Θεέ μου, σκέφτηκε.
«Εννοώ στο κρεβάτι» του είπε μισοαστεία μισοσοβαρά. Ο Φίλιπ δεν απάντησε. Τον είδε να σφίγγεται ολόκληρος. Πήγε να πει κάτι αλλά σταμάτησε. Μετά άνοιξε ξανά το στόμα του.
«Πιστεύεις ότι όλα αυτά τα κάνω για να σε ρίξω σο κρεβάτι;» ρώτησε τόσο αργά που η Σοφία ανατρίχιασε.
«Όχι, όχι…» προσπάθησε να διορθώσει αυτό που είχε πει. Αλλά υπήρχε μια δόση αλήθειας. Ειλικρινά φοβόταν ότι θα έχανε το ενδιαφέρον του μόλις κοιμόταν μαζί της. «Πλάκα έκανα» επέμεινε. Ο Φίλιπ δεν μίλησε για μερικά μέτρα ακόμα.
«Θέλω να ολοκληρωθεί η σχέση μας, αλλά μόνο όταν το θες κι εσύ» της είπε.
«Το θέλω…» του είπε ντροπαλά. Επιτέλους μιλούσαν ανοιχτά.
«Αλλά δεν είσαι έτοιμη» ολοκλήρωσε εκείνος και η Σοφία έγνεψε θετικά.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να συγκριθώ με τις άλλες» παραδέχτηκε και ο Φίλιπ γέλασε.
«Δεν είναι διαγωνισμός, Σοφία. Δε θα σου βάλω βαθμό. Δεν είναι όλα στη ζωή θέμα απόδοσης και επίδοσης. Μπορεί να είσαι μέτρια στο κρεβάτι αλλά επειδή είμαι ερωτευμένος να περνάω καλά μαζί σου. Και το αντίθετο».
«Ναι, αλλά καλό θα ήταν να είμαι κι εγώ λίγο καλή» του είπε παραπονιάρικα. Της άρεσε που δεν περίμενε από εκείνη μεγάλη εμπειρία.
«Μην ανησυχείς! Είμαι εγώ καλός και για τους δύο μας» γέλασε εκείνος.
«Σε ευχαριστώ που με ανακουφίζεις» τον τσίμπησε ξανά.
«Εγώ θα περιμένω» της είπε εκείνος βραχνά, ενώ περίμεναν σε ένα φανάρι. Η Σοφία κοίταξε το κόκκινο φως και σκέφτηκε τον τέλειο συγχρονισμό. Ήταν και η σχέση τους σε φανάρι κόκκινο. Το πράσινο άναψε σύντομα. Ο Φίλιπ γκάζωσε… Καμιά φορά στη ζωή έπρεπε να περιμένεις λίγο για να ανάψει πράσινο. Αλλά όταν άναβε έπρεπε να περάσεις. Δεν ωφελούσε να περιμένεις.

«Θα κάνουμε έρωτα όταν το θέλεις» της είπε. Η Σοφία ήθελε να του πει ότι ήθελε και τώρα, ήθελε πάντα και παντού, αλλά συγκρατήθηκε. Σύντομα, πολύ σύντομα. Θα του έδειχνε πόσο πολύ.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 51-κεντρώα

«Φίλιπ, κάτσε, περίμενε…να καταλάβω» ψέλλισε μπερδεμένη ενώ εκείνος τη χάιδευε αργά. Η Σοφία δεν ήξερε αν έπρεπε να τον πιστέψει ή όχι.
«Όχι τώρα…σε λίγο. Αύριο» είπε εκείνος χαμογελώντας σατανικά. Η Σοφία κατάλαβε τι είχε στο νου του όταν άρχισε να παίζει με τη ζώνη του μπουρνουζιού της. Η Σοφία την έσφιξε ξανά. Προσπάθησε να απομακρυνθεί από κοντά του αλλά δεν το κατάφερε. Εκείνος πήρε το χέρι της και το έφερε στα χείλη του. Φίλησε ένα ένα τα ακροδάχτυλά της.
«Ήταν μαρτύριο να σε βλέπω απόψε» της είπε σχεδόν πικρά. «Να μιλάς με όλους εκτός από εμένα, να κοιτάς όλους εκτός από εμένα. Να γελάς με τα αστεία των άλλων και όχι τα δικά μου. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι» της είπε και την φίλησε απαλά. Έκανε να ανασηκωθεί, αλλά την πρόλαβε πάλι.
«Πώς δηλαδή;» τον ρώτησε ανυπομονώντας να ακούσει όσα είχε να της πει. Ήταν κοντά του και έβλεπε τον τρόπο που διαστέλλονταν οι κόρες του κοιτώντας τη. Δεν μπορεί. Θα υπήρχε δόση αλήθειας στο ενδιαφέρον του.
«Ήθελα να ουρλιάξω σε όλους ότι μου ανήκεις» της είπε μετά από μια μακρά παύση ενώ την κοιτούσε σταθερά. «Ότι δεν θέλω να είμαι ντυμένος δίπλα σου αλλά γυμνός μέσα σου» συμπλήρωσε και η Σοφία γούρλωσε τα μάτια της. «Σε σόκαρα;» τη ρώτησε και πήγε να τραβήξει ξανά το μπουρνούζι της. Δεν τον άφησε.
«Λιγάκι» είπε η Σοφία με κάθε ειλικρίνεια. «Νομίζω ότι είναι λάθος» είπε αδύναμα «να είμαστε εδώ. Αν χώρισες όντως, καλώς, αλλά πρέπει πρώτα να…νιώσω άνετα, εγώ ακόμα…»
«Καταλαβαίνω» της είπε ήρεμα και της χάιδεψε τον ώμο ανάλαφρα αλλά ένιωσε το κορμί της να αντιδράει στο άγγιγμά του. Τον ήθελε όσο τίποτα, αλλά δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.
«Νόμιζα ότι είσαι ελεύθερος και μετά έμαθα ότι αρραβωνιάστηκες και τώρα είσαι ξανά ελεύθερος ενώ πριν από μερικές ώρες έπινα σαμπάνια προς τιμήν του ευτυχισμένου ζεύγους. Νιώθω ότι είμαι σε τρενάκι στο λούνα παρκ. Οι εξελίξεις είναι τόσο καταιγιστικές…Η καρδιά μου δεν προλαβαίνει» παραδέχτηκε.
«Το κορμί σου;» χαμογέλασε εκείνος και την κοίταξε λάγνα. Η αλήθεια ήταν ότι το κορμί της είχε πάγια πολιτική απέναντι στον Φίλιπ. Τον ήθελε.
«Φίλιπ, σταμάτα» τον παρακάλεσε. «Δεν μπορώ να σκεφτώ έτσι κοντά που είμαστε. Μου λες ό,τι θέλω να ακούσω, με κολακεύεις, με αγγίζεις και τρέμω. Άσε μου λίγο χώρο».

Εκείνος σκέφτηκε λίγο όσα του είπε και ανακάθισε. Η Σοφία φοβήθηκε ότι θα έφευγε. Ότι τον είχε αποθαρρύνει. Αλλά ειλικρινά δεν ήταν έτοιμη για αυτό που ήθελε ο Φίλιπ. Αλλιώς τα είχε φανταστεί τα πράγματα. Να έρθουν πιο κοντά, να βγουν ραντεβού, να νιώσουν επιτέλους ζευγάρι και μετά όλα τα υπόλοιπα. Μακάρι να ήταν έμπειρη και να ήξερε πώς να τον κάνει να περάσει καλά. Αλλά δεν ήταν. Και χωρίς λίγη οικειότητα πώς θα έκανε το επόμενο βήμα; Και πώς να του εξηγούσε ότι στην ηλικία των 27 δεν είχε ακόμη ολοκληρωμένη σχέση;

«Της είπα ότι δεν μπορώ να είμαι μαζί της» έσπασε την αμήχανη σιωπή εκείνος. Η Σοφία έβλεπε μόνο την πλάτη του έτσι όπως καθόταν στην άκρη του κρεβατιού. «Ο αρραβώνας μας ήταν μια κοινή απόφαση που δεν είχε να κάνει με αγάπη ή κάτι τέτοιο. Ήμασταν μαζί, τα πηγαίναμε καλά και βόλευε από πολλές απόψεις να παντρευτούμε. Αλλά δε μου έβγαινε. Δεν ήθελα να την παρασύρω κι εκείνη στην τρέλα αυτή» της είπε και σιώπησε για μερικά δευτερόλεπτα. «Νιώθω ότι η απόφαση να αρραβωνιαστώ ήταν μια απέλπιδα προσπάθεια να προστατευτώ από σένα».
«Να προστατευτείς;» γέλασε μαλακά η Σοφία. «Δεν ήξερα ότι είμαι επικίνδυνη» επιχείρησε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα αλλά μάταια.
«Φυσικά και είσαι» είπε χωρίς καμία δόση χιούμορ. «Απειλείς την ηρεμία μου».
«Λυπάμαι» είπε εκείνη. Σηκώθηκε από το κρεβάτι. «Πάω να φορέσω πιτζάμες» του ανακοίνωσε και έκανε να βγει από το δωμάτιο.
Ο Φίλιπ σηκώθηκε κι εκείνος διστακτικά και κατευθύνθηκε στο σαλόνι. Η Σοφία τον κοίταξε μπερδεμένη.
«Γιατί σηκώθηκες;» τον ρώτησε. «Πού πας;»
«Νόμιζα ότι θες να μείνεις μόνη» απάντησε κι εκείνος διστακτικά. Η Σοφία τον κοίταξε για λίγο. Πρώτη φορά έβλεπε τον Φίλιπ έξω από τα νερά του, να μην ξέρει πώς να φερθεί.
«Αν μπορώ να είμαι μαζί σου γιατί να θέλω να είμαι μόνη;» τον αιφνιδίασε. Τον είδε να χαλαρώνει, να ξεφυσάει και ένα χαμόγελο άνθισε στα χείλη του ντροπαλά.
«Δεν ξέρω. Νόμιζα ότι δε θες…» της είπε.
«Δε θέλω να πάρεις φόρα και να μη μου αφήνεις περιθώριο επιλογής. Είσαι πολύ δυνατός για μένα. Ισχυρός, αποφασιστικός. Νιώθω ότι με κάνεις ό,τι θέλεις».
«Κι εγώ έτσι νιώθω με σένα» παραδέχτηκε εκείνος. Η Σοφία εξεπλάγη με το σχόλιό του αλλά δεν απάντησε κάτι. Δεν περίμενε ότι τον μπέρδευε κι εκείνη τόσο.

Όταν βγήκε από το μπάνιο φορώντας τις πιτζάμες της εκείνος της χαμογέλασε γλυκά. Καθόταν στον καναπέ και φαινόταν ότι δεν ήξερε τι να κάνει. Η Σοφία δεν ήθελε να τον ταλαιπωρεί άλλο. Δεν ήταν έτοιμη για να κάνουν έρωτα αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να τον άφηνε να φύγει.
«Δεξιά η αριστερά;» τον ρώτησε. Εκείνος έσμιξε τα φρύδια.
«Τι εννοείς;» ρώτησε. Η Σοφία έβαλε το χέρι στη μέση και έγειρε το κεφάλι στο πλάι.

«Στο κρεβάτι ντε! Ποια μεριά προτιμάς;»