Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

κεφάλαιο 36-Obrigado

Οι μέρες κύλησαν πολύ γρήγορα γιατί η Βαλέρια δούλευε νυχθημερόν για να μη μείνει πίσω με τη δουλειά της. Είχε κουραστεί τόσο πολύ που σκέφτηκε πολλές φορές να παρατήσει τη δουλειά της αλλά φυσικά δεν το έκανε. Ο Ιαν έφταιγε. Αυτός της είχε βάλει ιδέες να σταματήσει. Πριν τα ξαναβρούν δεν είχε ξανανιώσει ποτέ την ανάγκη να τα παρατήσει όλα και να ασχοληθεί με πιο απλές μορφές δικηγορίας. Το σίγουρο ήταν ότι μόλις τελείωνε με το ηλίθιο δάνειο θα έφευγε από το γραφείο του Κέρβερου γιατί τον τελευταίο καιρό είχε αποθρασυνθεί. Τη φόρτωνε δουλειά και συνέχιζε τα γελοία σχόλια.
Το ταξίδι τους στη Λισσαβόνα διήρκησε μόνο δυόμισι ώρες και ήταν το πιο ξεκούραστο ταξίδι που είχε κάνει ποτέ. Βέβαια σε αυτό ίσως βοήθησε και το γεγονός ότι ταξίδεψαν στην α’ θέση και απόλαυσαν σαμπάνια και γεύμα με θαλασσινά. Ο Ιαν είχε κλείσει ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, δίπλα στα αξιοθέατα κι έτσι δε χρειάστηκε σχεδόν καθόλου να πάρουν ταξί ή να νοικιάσουν αυτοκίνητο. Περπατούσαν με τις ώρες χέρι-χέρι χαζεύοντας μουσεία, μαγαζιά και αφομοιώνοντας τον διαφορετικό τρόπο ζωής των ανθρώπων εκεί.
«Πόσο μου αρέσει να περπατάμε μαζί» της είπε εκείνος ενώ έμπαιναν στο Μοναστήρι των Ιερονυμιτών. «Το μοναστήρι αυτό αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco και ξεκίνησε να χτίζεται το 1501. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε έναν αιώνα αργότερα. Στο μοναστήρι των Ιερονυμιτών πέρασε την τελευταία του βραδιά ο Βάσκο ντα Γκάμα προσευχόμενος πριν από το μεγάλο του ταξίδι στην Ινδία» της εξήγησε εκείνος, ρίχνοντας μια ματιά στον ταξιδιωτικό οδηγό που είχε «κατεβάσει» στο κινητό του. 
«Όλα τα ξέρεις πια;» γέλασε η Βαλέρια μαζί του και για τις υπόλοιπες δύο ώρες περιπλανήθηκαν στους χώρους του μοναστηρίου απολαμβάνοντας την ηρεμία που προσέφεραν τα ζεστά χρώματα και οι φιλόξενοι καλόγεροι, αλλά νιώθοντας ταυτόχρονα και δέος για τη μεγαλόπρεπη αρχιτεκτονική και τη λεπτομέρεια σε κάθε πτυχή του κτιρίου.
«Το μόνο που δεν ξέρω είναι αν περνάς καλά μαζί μου όσο εγώ» της είπε και της έκλεισε το μάτι.
«Γιατί να περνάω καλά, χαζούλη;» του ανακάτεψε τα μαλλιά. «Είμαι απλώς με τον ωραιότερο άντρα στον κόσμο σε ένα ειδυλλιακό μέρος!» τον πείραξε.
«Ώστε για σένα είμαι απλώς ένας ωραίος άντρας» γέλασε ξανά εκείνος ενώ η Βαλέρια τον έβγαζε φωτογραφίες με την φωτογραφική μηχανή της. «Νόμιζα ότι η σχέση μας είχε πιο σταθερές βάσεις»
«Ξέρεις πόσο σε αγαπάω» του είπε βιαστικά και μετά αμέσως τον κοίταξε. Εκείνος είχε παγώσει στη θέση του και είχε σμίξει τα φρύδια του λες και είχε ακούσει άσχημο. Η Βαλέρια για λίγο μπερδεύτηκε. Γιατί είχε μπροστά της ένα άγαλμα;
«Με αγαπάς;» τη ρώτησε εκείνος σχεδόν ψιθυρίζοντας και η Βαλέρια έγειρε το κεφάλι της στο πλάι γιατί ο ήλιος την τύφλωνε. Ήταν μεσημεράκι και είχε μια υπέροχη θερμοκρασία, ο ήλιος έλαμπε και ο ουρανός δεν είχε σύννεφα. Ήταν μια πανέμορφη μέρα. Προσευχήθηκε σιωπηρά να μην απογοητευόταν από τη συνέχεια της συζήτησης.
«Συγγνώμη που σε αιφνιδίασα» του είπε εκείνη ντροπαλά. «Ξέρω ότι είναι νωρίς αλλά δεν μπορώ να πω ότι σταμάτησα ποτέ και δε χρειάζεται να νιώθεις κι εσύ έτσι, αλλά…»
«Θα σταματήσεις επιτέλους;» τη διέκοψε εκείνος ακουμπώντας το δείχτη του στο στόμα της. Ένα χαμόγελο άνθισε στα χείλη του και τα ολόλευκα δόντια του ξεπρόβαλαν δειλά. «Κι εγώ σ’αγαπάω» της είπε και τη φίλησε. Η Βαλέρια ένιωσε τα πόδια της να κόβονται και όλα εκείνα τα συναισθήματα που είχε νιώσει την πρώτη φορά που τη φίλησε την πλημμύρισαν ξανά. Κάτι στον τρόπο που την έσφιγγε πάνω του, κάτι στον τρόπο που κατακτούσε το στόμα της, ήταν πια σίγουρη ότι όσα της είχε πει ήταν αλήθεια. Και αν δεν της έφταναν οι πράξεις του, τώρα πια είχε και το λόγο του. «Πιο πολύ από τη ζωή μου» συμπλήρωσε ο Ιαν και την κοίταξε συγκινημένος κρατώντας το πρόσωπό της ανάμεσα στα χέρια του.
«Κι εγώ σε λατρεύω» του είπε εκείνη και χώθηκε στην αγκαλιά του. «Κι ελπίζω όλοι οι άγιοι εκεί μέσα» είπε και του έδειξε το υπέροχο κτίριο «να μας βοηθήσουν όταν γυρίσουμε».
«Όλα καλά θα πάνε» της είπε και την έσφιξε πάνω του. «Έχουμε την αγάπη μας. Δε φοβόμαστε τίποτα» είπε αποφασιστικά.
«Πιστεύεις ότι φτάνει;» τον ρώτησε εκείνη.

«Και περισσεύει, καρδιά μου» απάντησε ο Ιαν και της χαμογέλασε.

4 σχόλια:

  1. Ωωωωω! Θελω εναν Ιαν αυτην την στιγμη, γινετε!? <3
    Λοιπον συγγραφεα της καρδιας μας χρονια πολλα και καλη χρονια σε ολους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και καπως ετσι λυθηκα σε κλαμα γοερο!!! μα πως τα λεει ετσι αυτος ο αντρας?? θελω κι εγω εναν τετοιο!!
    καλη χρονια λατρεμενη μας συγγραφεα!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φαντάστηκο κεφάλαιο!!!!!! <3 εγω καλη χρονια σου είπα στο προηγούμενο κεφάλαιο εδω σου μια ευχή
    ΣΟΥ ΕΎΧΟΜΑΙ 2015 ΝΑ ΣΟΥ ΦΈΡΕΙ ΧΑΡΑ Κ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ καμια φορα αναρωτιεμαι,αραγε υπαρχουν αντρες σαν τον Ιαν στην πραγματικοτητα;Καλες γιορτες και ευχομαι το νεο ετος να μας φερει υγεια&ευτυχια

    ΑπάντησηΔιαγραφή