Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

κεφάλαιο 35-Saudade...

Ο Ιαν ακούμπησε μπροστά της τα εισιτήριά τους και η Βαλέρια τσίριξε από ενθουσιασμό. Είχαν περάσει μερικές μέρες από εκείνο το βράδυ και δυσκολεύτηκε πολύ να τον ηρεμήσει. Αυτό που του είχε πει ήταν πραγματικά απαράδεκτο, αλλά δεν κατάφερε να ελέγξει τα λόγια της. Ούτε και η ίδια είχε συνειδητοποιήσει ότι ένιωθε ενοχές για την τρέλα των γονιών της και ότι χρέωνε τον εαυτό της τόσο καιρό. Ο Ιαν έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να είναι ευτυχισμένη, εκπλήσσοντάς τη τακτικά με δώρα, λόγια αγάπης και απρόβλεπτες εκδρομές κι εκείνη; Του πετούσε στα μούτρα το άσχημο παρελθόν τους. Η ιδέα του για ένα ταξίδι στη Λισσαβόνα την είχε ξετρελάνει. Ήταν μια καλή ευκαιρία να περάσουν χρόνο μαζί, μακριά από τις έγνοιες.
«Κιόλας; Πώς τα κατάφερες;» τον ρώτησε ενώ τύλιγε τα χέρια της γύρω από το λαιμό του.
«Με λίγη πειθώ όλα γίνονται!» γέλασε εκείνος.
«Και με λίγα λεφτά φαντάζομαι!» ζάρωσε εκείνη τη μύτη της.
«Μου είπες το ναι με χίλια ζόρια! Τα έβγαλα γρήγορα γρήγορα για να μην αλλάξεις γνώμη!».
«Δε σου έλεγα όχι επειδή δεν ήθελα! Δεν μπορώ να παίρνω τόσο εύκολα άδειες και έχουμε ανοιχτές υποθέσεις στο γραφείο και…»
«Δεν μπορώ να το καταλάβω» της είπε εκείνος σοβαρεύοντας ξαφνικά. Η συζήτηση αυτή είχε επαναληφθεί πολλές φορές. «Οι δικηγόροι δεν παίρνουν άδεια;»
«Παίρνουν, αλλά όχι τόσο…τελευταία στιγμή!»
«Το επάγγελμά σας σκοτώνει τον αυθορμητισμό!»
«Να το αφήσεις στην ησυχία του το επάγγελμά μου» γέλασε η Βαλέρια. Φορούσε ακόμα το ταγέρ της αλλά ευτυχώς είχε βγάλει τις γόβες της. Ήταν πολύ κουρασμένη τις τελευταίες μέρες και είχε παραμελήσει το διάβασμά της αλλά ήθελε να αφιερώσει λίγο χρόνο στον Ιαν.
«Εγώ θα το αφήσω στην ησυχία του» είπε εκείνος τελικά και έβγαλε το πουκάμισό του. Η Βαλέρια πήρε μια βαθιά ανάσα και του χαμογέλασε λάγνα. «Απλώς κάποια στιγμή θα κάνεις οικογένεια. Πώς θα μπορέσεις να αντεπεξέλθεις; Εκτός αν είσαι από αυτές τις γυναίκες που δεν ξέρουν καν τα παιδιά τους» την αιφνιδίασε. Η Βαλέρια έμεινε να τον κοιτάει για λίγο απορημένη με όσα της είχε πει. Δεν περίμενε ποτέ ότι θα τον ακούσει να της λέει κάτι τέτοιο.
«Δεν ήξερα ότι σε απασχολεί αυτό το θέμα» του είπε προσπαθώντας να βρει μια καλή απάντηση.
«Φυσικά και με απασχολεί. Νόμιζα ότι ήξερες ότι θέλω να κάνω οικογένεια και μάλιστα μαζί σου» της είπε και η Βαλέρια έμεινε να τον κοιτάει με μισάνοιχτο το στόμα.
«Ιαν, δεν νομίζεις ότι βιάζεσαι λιγάκι;» του είπε εκείνη.
«Δεν σου είπα αύριο» έσμιξε εκείνος τα φρύδια του. «Απλώς θέλω στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου να ξέρεις ότι βλέπω σοβαρά τη σχέση μας και το ίδιο ελπίζω κι εσύ».
«Μα φυσικά…Ιαν…δεν ξέρω τι να πω»
«Δε θέλω να πεις τίποτα, Βαλέρια. Θέλω να βάλεις τη ζωή σου σε τάξη ώστε να μπορείς να γυρίζεις σπίτι και να ξεκουράζεσαι αντί να διαβάζεις, θέλω να μπορούμε να πάμε ένα ταξίδι και να απολαύσουμε τα νιάτα μας χωρίς εσύ να σκέφτεσαι πώς να αναπληρώσεις τις μέρες που έχασες, θέλω να μπορείς να είσαι εδώ ψυχή τε και σώματι και να μη με κάνεις να νιώθω ως το τρίτο πρόσωπο στη σχέση σου με τη δουλειά σου».
«Εσύ έπρεπε να γίνεις δικηγόρος» του είπε. Δεν ήθελε να του εξηγήσει πως η δουλειά της εκτός από ευχαρίστηση, της πρόσφερε και τα μέσα για να βοηθήσει τους γονείς της.
«Μπα…προτιμώ να έχω την ησυχία μου» της είπε εκείνος γελώντας. Η Βαλέρια ανακουφίστηκε που είχε περάσει η φουρτούνα.
«Κι εγώ την έχω!» του είπε σουφρώνοντας τα χείλη της και γέλασε μαζί του.
«Μιας και μιλάμε για ησυχία…» είπε εκείνος και ακούμπησε τις παλάμες του στους ώμους της. Άρχισε να της κάνει ένα απαλό μασάζ που την έκανε σχεδόν ακαριαία να ηρεμήσει. Της άρεσε πάντα να νιώθει το άγγιγμά του. Ο Ιαν είχε ένα μοναδικό τρόπο να αγγίζει σχεδόν ταυτόχρονα το κορμί και την ψυχή της «πότε θα μιλήσουμε στους δικούς μας;» της είπε και το κορμί της σφίχτηκε απότομα. Εκείνος το αντιλήφθηκε. «Το έχουμε τρενάρει τόσο καιρό…πότε επιτέλους;» επέμεινε.
«Ιαν, άσε να πάμε στην Πορτογαλία και μετά…».
«Πάντα βρίσκεις ένα λόγο για να το καθυστερήσουμε. Τι φοβάσαι επιτέλους;»
«Ιαν, ας μην τσακωθούμε πάλι»
«Δεν τσακωνόμαστε, μιλάμε. Μα γιατί να μην τους το πούμε; Τι φοβάσαι; Τους χρωστάς ή σου χρωστάνε; Έχεις οικονομική ανεξαρτησία και…»
«Αυτά είναι οικογενειακά θέματα και δεν επιθυμώ να τα συζητήσουμε»
«Άρα δεν με εμπιστεύεσαι».
«Άρα δε θέλω να σε βαραίνω με τα δικά μου».
«Μα είμαστε ζευγάρι και θέλω να ξέρω τι σε βασανίζει. Ειδικά αν αυτό σε εμποδίζει να δεσμευτείς ουσιαστικά μαζί μου»
«Ιαν, ας το αφήσουμε λιγάκι και τους το λέμε όταν είμαστε πιο σίγουροι»
«Εγώ είμαι σίγουρος!» ανέβασε τον τόνο της φωνής του. «Εσύ;» την προκάλεσε.
«Κι εγώ είμαι αλλά…»
«Κοίτα, Βαλέρια, δε θέλω να τσακωθούμε και σταματάω εδώ» είπε εκείνος αποφασιστικά και σηκώθηκε όρθιος απότομα. «Αλλά να ξέρεις ότι μετά τη Λισσαβόνα έχεις διορία μία βδομάδα για να μιλήσεις στους δικούς σου».
«Αυτό ακούγεται σαν τελεσίγραφο» είπε εκείνη λυπημένη, κοιτώντας τα χέρια της. Είχε βρεθεί προ των ευθυνών της.
«Μάλλον επειδή είναι» είπε εκείνος και χάθηκε μέσα στο μπάνιο.


3 σχόλια:

  1. αμμαν! εγω λεω να τους το πουν..και να την κοπανησουν πριν τους κοπανησουν οι γονεις τους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ατσου πόνεσε αυτό -:) αλλΑ δίκιο εχει δεν είναι πια έφηβη άλλωστε στην θέση τον γονιών της δεν πρέπει να μιλήσουν καθόλου αφου δουλευει σαν σκυλί για να ξεπληρώσει τα δάνεια
    <3 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. tha valei ta xerakia ths kai tha vgalei ta matakia ths!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή