Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

κεφάλαιο 34-επιτέλους ένα ζευγάρι με πραγματικά προβλήματα

Η Βαλέρια ξύπνησε ιδρωμένη από κάποιον εφιάλτη μέσα στη νύχτα και σφίχτηκε πάνω στο ζεστό κορμί του Ιαν. Κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο και με ανακούφιση είδε ότι ήταν μόλις τρεις. Είχε ευτυχώς πολλές ώρες ύπνου ακόμα. Αυτό ήταν καλό γιατί ένιωθε κουρασμένη. Οι ρυθμοί της ζωής της την είχαν εξαντλήσει. Δούλευε καθημερινά μέχρι τις οκτώ το βράδυ και μετά πήγαινε κατευθείαν στο σπίτι της να μαζέψει μερικά ρούχα και να πάει στον Ιαν. Ο Ιαν γυρνούσε κι αυτός αργά αλλά πάντα πριν από αυτή και της ετοίμαζε κάτι να φάει. Η Βαλέρια όμως ένιωθε άσχημα που εκείνος την περίμενε να κάνει μπάνιο και να ξεκουραστεί, ακόμα και να διαβάσει. Τόσο ο Ιαν όσο και η ίδια ήθελαν πραγματικά να περνάνε κάθε λεπτό του ελεύθερου χρόνου τους μαζί αλλά ο ελεύθερος χρόνος ήταν μια πολυτέλεια που δεν την είχε καμία νεαρή δικηγόρος.
«Τι έγινε;» τη ρώτησε εκείνος σχεδόν μέσα από τον ύπνο του. Ήταν τόσο τέλεια συντονισμένος με τις ανάγκες της και τόσο ευαίσθητος σε κάθε επιθυμία της που ήταν σίγουρο ότι δε θα άφηνε να περάσει έτσι αυτή της η δυσκολία να κοιμηθεί τα τελευταία βράδια.
«Τίποτα, τίποτα, απλώς ένα κακό όνειρο» του είπε αλλά εκείνος δεν πείστηκε. Έκλεισε τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα και παρόλο που η Βαλέρια νόμισε ότι τον ξαναπήρε ο ύπνος ανασηκώθηκε και την πήρε αγκαλιά. Η Βαλέρια ένιωσε ξαφνικά η πιο γεμάτη, η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο. Ήταν προνόμιο να σε έχει αγκαλιά του ένας τέτοιος άντρας. Όμορφος, έξυπνος και δυναμικός.
«Μίλα μου γι’ αυτό» της είπε και η Βαλέρια αναστέναξε δραματικά.
«Ιαν, δεν μπορώ να συνηθίσω σε τόση φροντίδα και προσοχή! Διέκοψες τον ύπνο σου για να ακούσεις το όνειρό μου;» του γέλασε αλλά εκείνος δεν ανταπέδωσε.
«Θέλω να ακούω τόσο τα καλά όσο και τα άσχημα όνειρά σου» την κοίταξε. «Γι’ αυτό, ξεκίνα».
Η Βαλέρια δε μίλησε για λίγο. Μόνο απολάμβανε τον χτύπο της καρδιάς του. Ο Ιαν όμως περίμενε μια απάντηση κι έτσι άρχισε να μιλάει.
«Ήταν σκοτάδι…ένα πέτρινο σπίτι» του είπε τελικά. Εκείνος έγνεψε ενθαρρυντικά για να συνεχίσει. «Ήμουν μόνη αλλά ένιωθα και κάποιον άλλον εκεί μέσα. Και ένιωθα ένα βάρος στην κοιλιά, σαν να κουβαλούσα μια πέτρα. Μετά πάτησα γυαλιά και είδα το αίμα να ρέει…» του είπε μπερδεμένη. Ήταν πραγματικά περίπλοκο και ανατριχιαστικό όνειρο.
«Είσαι κουρασμένη τον τελευταίο καιρό» είπε εκείνος ουδέτερα, προσπαθώντας προφανώς να κρύψει την δυσαρέσκειά του. Τον ένα μήνα σχεδόν που ήταν μαζί της είχε πει πάνω από τρεις φορές ότι θεωρούσε το ωράριό της απάνθρωπο και ότι έπρεπε να βρει μια καλύτερη θέση σε ένα γραφείο που να τη σέβονταν. Εκείνη του είχε πει ότι μάθαινε πολλά από τον Κέρβερο για να αποφύγει τη συζήτηση. Δεν μπορούσε φυσικά να του μιλήσει για το δυσβάσταχτο δάνειο και ευτυχώς ο Ιαν δεν είχε ξανακάνει νύξη για να την προσλάβει πράγματα το οποίο εκτιμούσε η Βαλέρια γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα ένιωθε πολύ άσχημα.
«Έχω δύο υποθέσεις δύσκολες που τρέχουν παράλληλα και μετά έρχομαι εδώ και…»
«Δεν ήξερα ότι το να έρχεσαι εδώ είναι ένα από τα καθήκοντά σου» της είπε ξερά και έτριψε τα μάτια του. Νύσταζε, σκέφτηκε η Βαλέρια, αλλά είχε πάντα όρεξη για καβγά.
«Δεν είναι καθήκον, Ιαν. Ισα ίσα. Απλώς αν ήμουν μόνη μου ίσως διάβαζα περισσότερο και έτσι θα τέλειωνα πιο γρήγορα και μπορεί…»
«Είναι ζωή αυτή, Βαλέρια;» τη διέκοψε εκνευρισμένος. «Να δουλεύεις 12 ώρες τη μέρα και μετά να γυρνάς σπίτι να διαβάσεις τρώγοντας ένα τοστ το πολύ; Να μην μπορείς να κοιμηθείς καλά και να απολαύσεις μια ήρεμη στιγμή με τον σύντροφό σου;» την προκάλεσε.
«Ιαν, δεν έχουμε όλοι την πολυτέλεια να διευθύνουμε έναν κολοσσό!» του είπε εκείνη ξαφνικά πνιγμένη από το άδικο. Δεν την καταλάβαινε γιατί πολύ απλά δεν είχε τα δικά της προβλήματα.
«Πολυτέλεια;» κάγχασε εκείνος ξαφνικά. «Νομίζεις ότι κάθομαι στο γραφείο μου και ξύνω τα μολύβια μου; Απλώς, έχω βάλει τα όριά μου. Η δουλειά τελειώνει για μένα στις εφτά και μετά αρχίζει η ζωή μου. Εσύ» την αποστόμωσε. Η Βαλέρια έμεινε να τον κοιτάει λίγο σαν χαζή. Αυτός ο άνθρωπος είχε πάντα έναν τρόπο να της λέει αυτό που ήθελε να ακούσει.
«Επιμένω ότι δεν είμαστε στην ίδια μοίρα» του είπε πεισματικά, αν και ήξερε ότι είχε δίκιο περί ορίων. Εκείνη δεν είχε βάλει καθόλου.
«Δεν είναι θέμα μοίρας. Είναι θέμα προτεραιοτήτων» της είπε και η Βαλέρια τινάχτηκε ολόκληρη.
«Θες να μου πεις ότι δεν σε θεωρώ προτεραιότητα ενώ εσύ με θεωρείς;»
«Μάλλον ναι» είπε εκείνος απτόητος.
«Ιαν, πηδάμε από το ένα θέμα στο άλλο».
«Η ουσία είναι μόνο μία όμως, καρδιά μου. Είσαι εκτός» της είπε ήρεμα.
«Μια χαρά είμαι. Εσύ έχεις απύθμενη ανάγκη για προσοχή» του απάντησε εκνευρισμένη.
«Απύθμενη αγάπη για προσοχή εννοείς την επιθυμία μου να περνάμε χρόνο μαζί αντί να διαβάζεις;»
«Σπούδασα τόσα χρόνια, Ιαν!» φώναξε αγανακτισμένη. «Μου βγήκε η πίστη να τελειώσω πρώτη, έφτυσα αίμα στο μεταπτυχιακό και θέλω να καταξιωθώ. Γιατί είναι κακό να έχω φιλοδοξίες;»
«Φιλοδοξίες; Εγώ σε βλέπω να τυραννιέσαι»
«Να τυραννιέμαι; Έχω υποχρεώσεις» του είπε χωρίς να μπει σε λεπτομέρειες.
«Σε ποιον έχεις να αποδείξεις τι;» έχασε την υπομονή του εκείνος.
«Στους γονείς μου, Ιαν! Αρκετά τους έχω κάνει» του είπε χωρίς να φιλτράρει τα λόγια της. Το βλέμμα του της θύμισε άνθρωπο που μόλις είχε μάθει κάτι τραγικό. Τα έχασε με αυτό που είδε μπροστά της. Τον είδε να διαλύεται. Δεν της απάντησε ποτέ. Την καληνύχτισε ήρεμα και αφού της γύρισε πλευρό, προσποιήθηκε ότι αποκοιμήθηκε.


4 σχόλια:

  1. αναρωτιεμαι πως θα το παρουν αν τους το πει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί θέλει να καταστρέψει αυτό που έχουν; Τον τσάκισε αυτό που είπε στο τέλος. Τον καημένο. Κατερίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κανέι τα πάντα για να τον ΔιώξεΙ μακριά της επειδή φοβάται καιρός να Σταματήσει να φοβάται κ να αρχίσει να ζει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μα τι ειναι αυτα που μας κανεις χριστουγεννιατικα?? ετσι θα τους αφησεις συγγραφεα μας?? μαλωμενους μερες που ειναι?? :'/

    ΑπάντησηΔιαγραφή