Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

κεφάλαιο 31-σαν την ηλικία μου

«Τα καταφέραμε, μωρό μου» την έσφιξε εκείνος πάνω του όταν οι ακτίνες του ήλιου είχαν φωτίσει τον ορίζοντα, κάπου μετά τις έξι πρωί το πρωί. Την αυγή ο Ιαν είχε ξυπνήσει την Βαλέρια και είχαν κάνει ξανά έρωτα με ένα πάθος που συγκλόνισε και τους δύο.
«Όντως» είπε εκείνη ήρεμα, γνωρίζοντας πολύ καλά πού αναφερόταν ο Ιαν. Τις λίγες φορές που είχαν σμίξει σαν έφηβοι, ο Ιαν δυσκολευόταν πολύ να την αποχωριστεί μετά. Της έλεγε συνέχεια ότι ήθελε απλά πράγματα μαζί της, όπως τη δυνατότητα να κοιμηθούν ένα βράδυ μαζί και να δουν μαζί την αυγή ή να περπατήσουν χέρι χέρι σαν κανονικοί ερωτευμένοι, να πάνε στο σχολικό χορό μαζί, να ζήσουν τον έρωτά τους στο φως και όχι κρυφά, σαν εγκληματίες.
«Δε θέλω να σηκωθούμε» είπε εκείνος σαν παιδί που ανακοίνωνε στους γονείς του ότι δε θέλει να πάει σχολείο. Είχε σουφρώσει τα σαρκώδη χείλη του και τα μάτια του της έδειχναν ότι εννοούσε όσα της έλεγε.
«Ιαν, μην το κάνεις αυτό…» τον ικέτευσε. Ήταν πολύ δύσκολο να διαχειριστεί την ξαφνική καταιγίδα ευτυχίας και δεν ήξερε πώς να προχωρήσει μαζί του. Ήθελε να τον ρωτήσει πώς ένιωθε εκείνος και τι σκόπευε να κάνουν αλλά ντρεπόταν.
«Σε στερήθηκα τόσα χρόνια και τώρα πάλι πρέπει να σηκωθούμε και να τρέξουμε σπίτια μας! Ανάθεμα αυτό το μίσος!» είπε σφίγγοντας τα δόντια του. «Μακάρι να ήξερα τον λόγο! Μακάρι να μπορούσα να τους πείσω ότι είναι τρελό όλο αυτό που κάνουν!».
«Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τους ακούμε πια» ψέλλισε η Βαλέρια μπερδεμένη. Τι της έλεγε; Ότι οι γονείς τους θα ήταν ξανά εμπόδιο; Νόμιζε ότι εκείνος τουλάχιστον είχε απογαλακτιστεί.
«Φυσικά και όχι!» είπε εκείνος δυναμικά και η Βαλέρια ανακουφίστηκε κάπως. Όχι ότι η ίδια ήξερε πώς να το πει στους γονείς της αν χρειαζόταν, αλλά δεν ήθελε ο Ιαν να φοβάται.
«Άρα είναι δική μας η απόφαση για το πώς θα συνεχίσουμε» του είπε και σφίχτηκε στην αγκαλιά του. «Και αν θα συνεχίσουμε» προσέθεσε πιο σιγανά, σχεδόν ντροπαλά, νιώθοντας ότι πατάει σε σπασμένα γυαλιά.
«Αν;» τη ρώτησε εκείνος και την τράβηξε λίγο μακριά του για να την κοιτάξει στα μάτια. «Νόμιζα ότι…» της είπε και τον ένιωσε να παγώνει.
«Δεν ξέρω αν θέλεις κι εσύ…δηλαδή…» του είπε πραγματικά μπερδεμένη. Τι να του έλεγε; Ότι αν ήθελε κι εκείνος, ήθελε κι αυτή; Αλλά ακόμα κι αν εκείνος δεν ήθελε, εκείνη ήθελε. Ουφ, πώς να το έλεγε αυτό χωρίς να φανεί απελπισμένη;
«Νόμιζα ότι είναι εμφανές αυτό που θέλω» της είπε χαμογελώντας σατανικά και οδήγησε το χέρι της στο σημείο του σώματός του που αποδείκνυε πόσο την ποθούσε. Η Βαλέρια ξαφνιάστηκε με το πόσο πολύ τον επηρέαζε. Σχεδόν δεν είχαν σταματήσει να κάνουν έρωτα όλο το βράδυ και ήταν πάλι έτοιμος.
«Ω αυτό το καταλάβαμε!» γέλασε εκείνη κοκκινίζοντας ελαφρά. «Τα υπόλοιπα δεν καταλάβαμε!»
«Με ρωτάς αν σε θέλω μόνο για σεξ; Αλήθεια κάνουμε εμείς οι δύο αυτή την κουβέντα;» ρώτησε εκείνος ανασηκώνοντας τα φρύδια με έναν τρόπο σχεδόν κωμικό.
«Νομίζω, ναι» του είπε εκείνη.
Ο Ιαν πήρε μια βαθιά ανάσα και την έσφιξε ξανά πάνω του φιλώντας τρυφερά το κεφάλι της. «Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξανασυστηθούμε» της είπε χιουμοριστικά. «Με λένε Ιαν Κάρτερ και σέβομαι τα παντελόνια μου».
«Τι στο καλό σημαίνει αυτό;» ρώτησε εκείνη.
«Σημαίνει ότι είμαι ξεκάθαρος για τις προθέσεις μου με τις γυναίκες».
«Μπορώ να μην ακούω για τις άλλες γυναίκες παρακαλώ;» τον τσίμπησε εκνευρισμένη.
«Μπορώ να μην ακούω βλακείες, παρακαλώ;» γέλασε εκείνος με την ανασφάλειά της.
«Ακόμα δεν απάντησες» είπε εκείνη.
«Τι να απαντήσω, Θεέ μου!» ύψωσε τον τόνο της φωνής του ελάχιστα. «Νομίζω ότι όλα αυτά τα χρόνια σε περίμενα χωρίς να το ξέρω. Και τώρα που σε βρήκα θα σε χορτάσω με λίγες ώρες σεξ; Γιατί έχεις τόσο χαμηλή ιδέα για τον εαυτό σου;» την προκάλεσε.
«Δεν έχει να κάνει με μένα αυτό, Ιαν, αλλά με εσένα» του είπε η Βαλέρια.
«Ωραία» είπε εκείνος και ανακάθισε απότομα. «Ας είμαι ξεκάθαρος λοιπόν» συνέχισε και ο δείκτης του ανασήκωσε το πηγούνι της ώστε να τον κοιτάει στα μάτια.
«Θέλω να το ζήσουμε».
«Ποιο;»
«Το όνειρο, Βαλέρια! Να κοιμόμαστε μαζί, να ξυπνάμε μαζί, να διασκεδάζουμε, να ταξιδεύουμε, να περπατάμε στον ήλιο τρώγοντας παγωτό, όλα αυτά που μας στέρησαν!».
«Είσαι σίγουρος;»
«Όπως σε βλέπω και με βλέπεις!»
«Δηλαδή τώρα εμείς…είμαστε μαζί;» τον ρώτησε εκείνη ντροπαλά.
Εκείνος χαμογέλασε εκείνος εξίσου ντροπαλά και το βλέμμα του την ζέστανε. "Εγώ νιώθω ότι δεν χωρίσαμε ποτέ" της είπε και η Βαλέρια ένιωσε επιτέλους ότι η καρδιά της ήταν στη θέση της.



4 σχόλια:

  1. αχχχ οντως σεβεσαι τα παντελονια σου αγορι μου <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οκ αν ζουσα εγω κατι τοσο ομορφο σιγουρα θα ημουν απολυτως ικανοποιημενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΤΕΛΕΙΑ!Τωρα χρειάζεται μεγάλη δόση πάθους,μια δόση ζηλειας και διεκδίκησης!Να δούμε πως το εννοεί οτι την περίμενε ολα αυτα τα χρονια...Τα θέλουμε ολα όπως μας αξίζουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή