Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

κεφάλαιο 28-θέλεις ή δε θέλεις, θα μου πεις απόψε...

«Τι κάνεις;» ρώτησε η Βαλέρια προσπαθώντας να ξυπνήσει από τον λήθαργο στον οποίο την είχαν ρίξει τα φιλιά του Ιαν. Τα απαλά χείλη του την έκαναν να αναρωτιέται για ποιο λόγο είχαν χωρίσει. Αφού ήταν προφανές ότι μόνο στην αγκαλιά του ένιωθε ευτυχισμένη. Ολόκληρη. Ζωντανή.
«Σε φιλάω» είπε εκείνος ξεκολλώντας με δυσκολία τα χείλη του από τα δικά της. Τη φιλούσε με τόσο πάθος που ένιωθε σαν μεθυσμένη. Δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά. «Πάμε» της είπε ξαφνικά και την έπιασε από το χέρι, κάνοντάς την να τον ακολουθήσει.
«Πού πάμε; Βρέχει!» είπε εκείνη σοκαρισμένη ακόμα από την εξέλιξη των πραγμάτων. Η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει κι εκείνος περπατούσε μπροστά της κρατώντας τη σταθερά.
«Πάμε κάπου να είμαστε μόνοι» είπε εκείνος και η Βαλέρια πάγωσε.
«Όχι!» φώναξε μέσα στο σκοτάδι. «Όχι πάλι εκεί!» τσίριξε και ο Ιαν αναγκάστηκε να σταματήσει.
«Καρδιά μου, δεν έχει σημασία πού θα είμαστε, αρκεί να είμαστε μαζί» είπε εκείνος τρυφερά.
«Μα τι λες, Ιαν;» συνέχισε η  Βαλέρια μπερδεμένη. «Δεν μπορούμε έτσι απλά να….το πιάσουμε από εκεί που το αφήσαμε!»
«Γιατί; Γιατί δεν μπορούμε;» φώναξε ξαφνικά εκείνος και η Βαλέρια είδε στο όμορφο πρόσωπό του την αγανάκτηση που ένιωθε. «Ποιος μας εμποδίζει;»
«Η Κριστιάννα! Οι γονείς μας! Το παρελθόν!» είπε ήρεμα η Βαλέρια αλλά εκείνος δεν έδειξε να πτοείται. Τη φίλησε ξανά, βαθιά, και συνέχισε να περπατάει προς το σπιτάκι του κήπου. Εκεί όπου είχαν τελειώσει όλα.
«Κανείς δεν μπορεί να μπει ανάμεσά μας. Ελπίζω να μην πιστεύεις κάτι τόσο χαζό»
«Είσαι αρραβωνιασμένος»
«Ήμουν»
«Χώρισες;» ρώτησε η Βαλέρια και ένιωθε πιο μπερδεμένη από ποτέ.
«Τι ήθελες να κάνω; Να συνεχίσω μαζί της ενώ σκέφτομαι εσένα;» την αιφνιδίασε.
«Συνειδητοποιείς πόσο δυστυχισμένη την έκανες; Πόσο κόσμο θα πληγώσουμε αν ξανά…»
«Αν ξανα-τι;» φώναξε εκείνος. «Ούτε να το πεις δεν μπορείς. Είναι σαν να μιλάω με την Βαλέρια των 16 ετών ξανά! Επιπόλαιη και άβουλη!» την προκάλεσε.
«Στα 16 τι περίμενες; Να έχω απόλυτο έλεγχο της ζωής μου;»
«Στα 16 όχι, αλλά στα 26;» ειρωνεύτηκε ο Ιαν και η Βαλέρια δεν κατάφερε να απαντήσει κάτι έξυπνο. «Θα μας εγκαταλείψεις δεύτερη φορά;» επέμεινε.
«Γιατί ; Εγώ φταίω για την πρώτη; Εσύ τι έκανες; Πάλεψες για εμάς;» τον ρώτησε και άρχισε να κλαίει. Όσα είχε περάσει ήταν ένα αγκάθι στην καρδιά της και δεν μπορούσε να πάρει ανάσα όταν σκεφτόταν εκείνη την περίοδο.
«Όσο μπορούσα, ναι!» είπε εκείνος δυναμικά και την κοίταξε. «Ήρθα στην Κορνουάλη, σε έψαξα!»
«Τι;» τον ρώτησε μπερδεμένη. «Πότε έγινε αυτό;»
«Όταν πήγες σε εκείνη την ηλίθια κατασκήνωση και εγώ έφυγα από το σπίτι! Τότε!» της είπε και έσφιξε τους καρπούς της. «Ήρθα να σε βρω και μου είπαν στην είσοδο ότι δε θες να με δεις! Τότε! Και εγώ επέμεινα και σε παρακολούθησα από μακριά να μιλάς συνεχώς με έναν τύπο».
Η Βαλέρια έμεινε να τον κοιτάει απορημένη. Δεν πίστευε όσα άκουγε.
«Δεν είχα ιδέα ότι ήρθες!»
«Ποιος ήταν εκείνος ο γελοίος;»
«Πες μου ότι ζηλεύεις αναδρομικά!» γέλασε η Βαλέρια. Ο Ιαν όμως δεν ανταπέδωσε.
«Αυτά είναι μαθήματα ζωής» της είπε πικρά.
«Ένα παιδί από την κατασκήνωση ήταν! Δεν μπορεί να περιμένεις να σε ξεπέρασα τόσο γρήγορα!» του είπε. «Και ειλικρινά δεν μπορώ να το πιστέψω ότι κάνουμε αυτή τη συζήτηση ενώ είμαστε μέσα σε ένα χωράφι, ενώ βρέχει και αστράφτει. Μπορεί να μας χτυπήσει κεραυνός!»
«Θες να έρθεις μαζί μου;» της είπε τελικά εκείνος. «Δεν έχει να κάνει ούτε με την Κριστιάννα, ούτε με τους γονείς μας, ούτε με κανέναν η απόφασή σου. Θες να έρθεις;».
«Για ένα βράδυ; Για δύο; Τι μου ζητάς;» τον ρώτησε με αγωνία. Ήθελε απαντήσεις. Τον ήθελε, αλλά δεν μπορούσε να πετάξει όλα τα συναισθήματά της στα σκουπίδια για μερικές στιγμές σεξ.
«Σου ζητάω να διαλέξεις εμένα, διάολε!»
«Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, Ιαν! Δεν το βλέπεις; Εγώ δεν αρραβωνιάστηκα ποτέ!»
«Ε τότε έλα μαζί μου!»
«Θα σε κάνω δυστυχισμένο»
«Αποκλείεται»
«Ιαν, γιατί δεν πάμε λίγο πιο χαλαρά; Να βγούμε μερικές φορές και να μιλήσουμε και ίσως…»
«Τελευταία ευκαιρία» της είπε και έσφιξε τις γροθιές του. Μια αστραπή φώτισε τον ορίζοντα. Η Βαλέρια κούρνιασε τρομαγμένη στην αγκαλιά του.
«Πάμε» του είπε και τον άφησε να την οδηγήσει στην καλύβα τους.




8 σχόλια:

  1. Αμάν ανατροπή. Θα με φάει η αγωνία για τη συνέχεια. Να περιμένουμε δράματα από την πρώην του ή δεν την χώρισε στην πραγματικότητα? Κατερίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι μπράβο αγόρι μου!
    Κ.Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επιτέλους μίλησαν κ ας ηταν στην μέση ένος χωραφιού :-P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αχχχχχχχ αυτοι ειναι αντρες!!! μπραβο αγορι μου εισαι θεος καλα εκανες και την χωρισες την αλλη!
    συγγραφεα μου, τι γινετε με τον ρουβα? ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι εννοείς; Με την Χρυσούλα Διαβάτη; Της κολάσεως!!

      Διαγραφή
    2. Εννοω οτι κατι ειχες παθει με το ρουβα και βαζεις ωραιους τιτλους! την διαβατη ααααστην! Χαζη Χαζη Χαζη εχω νευρα μαζι της

      Διαγραφή
  5. Έχει και γενέθλια σήμερα το παιδί μας! Ας του ευχηθούμε λοιπόν <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. κλαψ κλαψ!!! αμαν πια! πλεον καθε φορα που ανεβαζεις κεφαλαιο χρειαζομαστε μια κουτα χαρτομαντιλα! ειναι υπεροχο το να βλεπεις δυο ανθρωπους που αγαπιουνται τοσο πολυ να παλευουν ο ενας για τον αλλον! :')

    ΑπάντησηΔιαγραφή