Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 24-νευράκια τσαταλάκια η Λάουρα! Συμφωνείτε!

«Τι εννοείς ότι έφυγε;» ρώτησε το επόμενο πρωί η Βαλέρια βρίζοντας από μέσα της τον εαυτό της που άργησε τόσο πολύ να σηκωθεί από το κρεβάτι και προσπαθώντας ταυτόχρονα να κρύψει την ταραχή της πίσω από μια ψυχρή αδιαφορία.
«Εννοώ ότι άφησε ένα σημείωμα στο τραπέζι για σένα και έφυγε» απάντησε η Λάουρα με ειλικρινή ψυχρότητα.
«Τον είδες εσύ;» ρώτησε η Βαλέρια ενώ έβαζε καφέ. Το ρολόι της έδειχνε εννιά. Έπρεπε να είναι ήδη στο υποθηκοφυλακείο. Για αυτό είχε έρθει. Όχι για να σκέφτεται τι της είχε πει ο Ιαν και γιατί. Γιατί της είχε πει ότι δεν υπήρχε άλλη γυναίκα σαν κι αυτή, γιατί της έδωσε την εντύπωση ότι είχε πάει με κάποια αποστολή η οποία δεν εκπληρώθηκε, γιατί το βλέμμα του ήταν βαθύ και έντονο όπως τότε.
«Τον πέτυχα την ώρα που έφευγε. Τον άκουσα να μιλάει με κάποιον και να του δίνει οδηγίες. Υποθέτω ότι έχει κάποιον σωφέρ ή κάτι τέτοιο. Θα πάνε να φτιάξουν τη μηχανή και θα φύγει κατευθείαν» απάντησε η φίλη της χωρίς να την πολυκοιτάει. Διάβαζε ένα περιοδικό καθισμένη στον καναπέ απέναντί της. «Δε θα διαβάσεις το σημείωμα;» την παρότρυνε η Λάουρα ξερά και η Βαλέρια έπιασε το λευκό χαρτί που υπήρχε πάνω στο τραπέζι.

Το μήνυμα του Ιαν ήταν απλό και περιεκτικό. Με τον δυναμικό γραφικό του χαρακτήρα που πρόδιδε άνθρωπο σίγουρο για τον εαυτό του είχε συντάξει ένα απλό κείμενο.

Με συγχωρείς για την αναστάτωση.
Είναι πια προφανές ότι εμείς οι δύο δεν πρέπει να μένουμε μόνοι.
Ιαν

Η Βαλέρια χαμογέλασε αν και ήθελε να σκίσει το χαρτί και να επιστρέψει στην ασφάλεια του δωματίου της. Να κουκουλωθεί κάτω από τα σκεπάσματα και να ξεχάσει τα πάντα. Είχε γράψει το όνομά του! Λες και υπήρχε περίπτωση να μην καταλάβει ποιος το είχε γράψει.

«Εγώ θα πρέπει να φύγω σε λιγάκι» είπε τελικά η Βαλέρια προσπαθώντας να ανοίξει συζήτηση με τη Λάουρα.
«Αν θέλεις ακόμα θα έρθω μαζί σου» απάντησε η φίλη της ουδέτερα.
«Γιατί να μη θέλω;»
«Μπορεί να έχεις και άλλα πράγματα να κρύψεις. Δεν ξέρω» είπε τελικά η Λάουρα και η Βαλέρια βεβαιώθηκε ότι η φίλη της είχε πειραχτεί. Δεν μπορούσαν να αγνοούν για πολύ το ζήτημα.
«Λάουρα, δεν έχει να κάνει με σένα και…» ξεκίνησε να λέει αλλά η Λάουρα σηκώθηκε απότομα και πήγε στον νεροχύτη να ξεπλύνει το φλιτζάνι της.
«Νόμιζα ότι είμαστε φίλες και ότι δεν έχουμε μυστικά. Με αυτόν τον άντρα είχες κάτι. Δεν περιμένω να μου εξηγήσεις αλλά μην μου το παίζεις ‘δεν ξέρω δεν είδα΄».
«Δεν το παίζω τίποτα. Είναι πολύ μπερδεμένο και φοβάμαι ότι δεν έχω απαντήσεις στις ερωτήσεις που θα μου κάνεις» είπε η Βαλέρια παραχωρητικά.
«Τότε πες μου εσύ ό,τι και όσα θες» είπε η Λάουρα και κάθισε ξανά στον καναπέ.
«Δεν πρέπει να φύγουμε; Ας το κάνουμε κάποια άλλη στιγμή όλο αυτό…» είπε η Βαλέρια ήρεμα αλλά η Λάουρα έδειχνε αμετακίνητη.
«Είχες χρόνο να το κάνεις τα οκτώ χρόνια που σε ξέρω αλλά δεν το έκανες».
«Λάουρα, ο Ιαν…» ψέλλισε η Βαλέρια και κάθισε σε μια καρέκλα. Δεν ήξερε από πού να ξεκινήσει. «Ο Ιαν κι εγώ μεγαλώσαμε σε διπλανά σπίτια. Ήμασταν φίλοι στην αρχή και μετά τα φτιάξαμε. Χωρίσαμε όταν εγώ ήμουν 16 και ξαναβρεθήκαμε πριν από λίγο καιρό. Θέλει να αγοράσει το σπίτι κι εγώ εκπροσωπώ τον ιδιοκτήτη. Είναι αρραβωνιασμένος» είπε η Βαλέρια συνοψίζοντας τα πάντα και τίποτα.
Η Λάουρα δεν απάντησε. Κοιτούσε τη Βαλέρια με ένα ύφος που έδειχνε ότι ήταν πολύ δυσαρεστημένη με την στάση της φίλης της.
«Τον αγαπούσες;» ρώτησε τελικά και η Βαλέρια έγνεψε. «Εκείνος;» επέμεινε η φίλη της και η Βαλέρια έγνεψε ξανά. Το πώς κατάφερε να μην κλάψει την έκανε να απορεί. «Και γιατί χωρίσατε;»
«Οι γονείς μας έχουν κάποια αντιπαλότητα. Μισιούνται και κατάφεραν να μας χωρίσουν. Λάουρα, δεν μπορώ…» είπε και σηκώθηκε απότομα.
«Μα εσύ τρέμεις!» είπε η Λάουρα έντονα. «Έχουν περάσει δέκα χρόνια και ακόμα ταράζεσαι που το συζητάς. Τι είδους σχέση είχατε;»
«Ας πούμε απλά ότι ήμασταν δεμένοι».
«Δε θέλω λεπτομέρειες» είπε η Λάουρα και η Βαλέρια ανακουφίστηκε. «Απλώς θέλω να ξέρω αν αυτός είναι ο λόγος που η προσωπική σου ζωή είναι τόσο χάλια».
Η Βαλέρια δεν απάντησε. Κοίταξε τα πόδια της για μερικά δευτερόλεπτα. Η Λάουρα δεν έλεγε να σπάσει τη σιωπή. Περίμενε απάντηση. Έτσι ήταν η φίλη της. Απαιτητική.
«Τον αγαπάς ακόμα;» επέμεινε.
«Όχι!» φώναξε ξαφνικά η Βαλέρια. Λίγο πιο γρήγορα από όσο έπρεπε. «Είναι αρραβωνιασμένος».
«Δε ρώτησα αυτό».
«Σου είπα όχι».
«Αν τον αγαπάς πάντως, πιστεύω ότι έχεις ελπίδες».
«Είναι αρραβωνιασμένος. Σταμάτα» θύμωσε η Βαλέρια, όχι επειδή η φίλη της πατούσε τις κόκκινες γραμμές της αλλά κι επειδή δεν ήθελε να νιώθεις αυτές τις πεταλούδες στο στομάχι κάθε φορά που σκεφτόταν εκείνη και τον Ιαν μαζί. Χωρίς την Κριστιάννα μέσα στην ευρύτερη εικόνα.
«Η ένταση μεταξύ σας είναι σχεδόν απτή» γέλασε η Λάουρα. «Στη λίγη ώρα που σας είδα μαζί το βλέμμα του δεν έφευγε από πάνω σου».
«Έχει χρόνια να με δει» είπε ξερά η Βαλέρια.
«Γιατί έφυγε έτσι το πρωί;»
«Πώς έτσι;»
«Έδειχνε ταραγμένος. Κάνατε τίποτα;»
«Μα τι λες; Για ποια με πέρασες;»
«Είσαι τρελή»
«Σου είπε τίποτα;»
«Γιατί ρωτάς;»
«Από περιέργεια»
«Ξέρεις κάτι, φιλενάδα;. Ξέρω ότι λες ψέματα αυτή τη στιγμή αλλά δεν με πειράζει. Δε με πειράζει γιατί λες ψέματα στον εαυτό σου κι όχι σε μένα».
«Λες βλακείες».
«Βαλέρια, πάμε να φύγουμε και ας σταματήσουμε αυτή τη συζήτηση γιατί δε θέλω να τσακωθούμε. Αλλά εσύ κι ο Ιαν, κορίτσι μου, είστε ένα κεφάλαιο που γράφεται ακόμα».



4 σχόλια:

  1. συμφωνω με την λαουρα αλλα πλεον..δεν γινετε να γινει κατι ισως.. αφου ειναι αρραβωνιασμενος :|

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ με την Λαουρα οτι ακόμα τον αγαπαει!!!!! Και αυτός να το βάλει στα ποδιά μόλις ανοίχτηκε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Την συμπαθησα τελικά την Λαουρα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Kalhspera, eimai kainouria anagnostria. Grafeis para poli wraia. H mia istoria sou einai kaliterh apo thn allh. Bravo sou

    ΑπάντησηΔιαγραφή