Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

κεφάλαιο 23-https://www.youtube.com/watch?v=RPEdR-igZm4

«Σώπα, σώπα, καρδιά μου, ένα κακό όνειρο είναι μόνο» άκουσε η Βαλέρια μια παράξενα οικεία φωνή. Ένιωθε πολύ άσχημα, περικυκλωμένη έτσι όπως ήταν από το απόλυτο σκοτάδι. Κάποιος την κυνηγούσε κι ένιωθε ότι δεν μπορούσε να τρέξει. Μα γιατί δεν την βοηθούσε κάποιος; Αυτός ο άντρας ποιος ήταν; Ήθελε να ανοίξει τα μάτια της αλλά ένιωθε σαν να ήταν κολλημένα. Θα κατάφερνε να σωθεί; Ήθελε να ζήσει άλλο λίγο. Ο Ιαν. Θα τον ξανάβλεπε άραγε;
«Τι…τι έγινε;» ψέλλισε όταν κατάφερε να ανοίξει τα μάτια της. Δεν ήταν μόνη στο δωμάτιό της, αλλά υπήρχε σκοτάδι.
«Έβλεπες έναν εφιάλτη» είπε ο άντρας. Ο Ιαν. Ήταν ο Ιαν.
«Ονειρεύομαι τώρα;» τον ρώτησε καθώς σκέπαζε τα μάτια της με το χέρι. Ο Ιαν άναψε τη λάμπα δίπλα της και επιθεώρησε το πρόσωπό της.
«Όχι, είσαι ξύπνια» της χαμογέλασε εκείνος, μιλώντας γλυκά και ήπια λες και ήταν παιδί.
«Ντρέπομαι τόσο πολύ» του είπε και έκλεισε ξανά τα μάτια. Ο Ιαν καθόταν δίπλα της, με μια μίξη ανησυχίας και ευθυμίας ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Άπλωσε το χέρι του και της χάιδεψε τα μαλλιά. Η Βαλέρια δεν αντέδρασε. Ήταν σίγουρη ότι έβλεπε όνειρο. Θα το απολάμβανε.
«Εμένα;» τη ρώτησε με ειλικρινή έκπληξη. Η Βαλέρια χαμογέλασε και άνοιξε ξανά τα μάτια της. Ο Ιαν την κοιτούσε τόσο γλυκά… Την έκανε να λιώνει.
«Είδα ένα κακό όνειρο» του είπε, γνωρίζοντας ότι επαναλάμβανε τα αυτονόητα.
«Η Λάουρα δε σε άκουσε καν. Το δωμάτιό της είναι στην άκρη του διαδρόμου. Οπότε μην ντρέπεσαι».
«Θεέ μου!» τσίριξε η Βαλέρια όταν μια βροντή έκανε τα τζάμια να τρίξουν. «Όχι πάλι» παραπονέθηκε.
«Ακόμα φοβάσαι;» ρώτησε ο Ιαν απαλά και η Βαλέρια έγνεψε. Όταν ήταν μικρά εκείνη χωνόταν στην αγκαλιά του όταν είχε καταιγίδα.
«Μα είναι τόσο δυνατές…» είπε εκείνη και πήρε μια βαθιά ανάσα. Τι όμορφα που ένιωθε. Σαν να βρίσκονταν οι δυο τους μόνοι στον κόσμο. Σαν να μην υπήρχαν εμπόδια. Παρελθόν και πόνος.
«Θα περάσει, σώπα» της είπε και άπλωσε το χέρι του προς το πρόσωπό της. Χάιδεψε το μάγουλό της αργά με τον δείχτη του. Η Βαλέρια προσπάθησε να αντιδράσει αλλά δεν μπορούσε. Οι αισθήσεις της την είχαν εγκαταλείψει. Νόμιζε ότι κινείται μέσα στο νερό και όλες τις οι κινήσεις ήταν αργές και αλλοιωμένες.
«Ιαν, δεν πρέπει να είσαι εδώ» του είπε τελικά. Είχε τη δύναμη να παίξει με το μυαλό και την καρδιά της και το έκανε. Το έβλεπε να συμβαίνει πάλι και δεν μπορούσε να το ελέγξει.
«Μα δεν κάνουμε τίποτα, καρδιά μου» είπε εκείνος βραχνά. Η Βαλέρια ανατρίχιασε. Είχε ξυπνήσει πια για τα καλά.
«Μη με λες έτσι, δεν είμαι» του είπε απότομα αλλά εκείνος συνέχισε να τη χαϊδεύει αργά.
«Πού το ξέρεις ότι δεν είσαι;» την αιφνιδίασε εκείνος μετά από μια παύση γεμάτη ένταση. Το δάχτυλό του πια ταξίδευε ελεύθερο στο λαιμό, τα χείλη, τα μπράτσα της.
«Ιαν, σταμάτα» του είπε και τινάχτηκε απότομα. Το άγγιγμά του την έκαιγε και το κορμί της είχε αρχίσει να αντιδρά. Δεν θα άντεχε άλλη μια απόρριψη. Έπρεπε να προστατεύσει τον εαυτό της. Προσπάθησε να ανασηκωθεί αλλά εκείνος τη σταμάτησε. Άρπαξε τα χέρια της και την ακινητοποίησε.
«Ηρέμησε, δεν κάνω τίποτα» της είπε αυστηρά αλλά η Βαλέρια δεν είχε όρεξη για παιχνίδια.
«Παίζεις! Παίζεις μαζί μου! Φτάνει αυτό! Τι άλλο να κάνεις;» διαμαρτυρήθηκε εκείνη. «Έρχεσαι εδώ…στην Κορνουάλη. Και μετά στο σπίτι όπου μένω, στο δωμάτιό μου. Γεμάτος καλές δικαιολογίες. Πιστευτές. Πραγματικά πιστευτές. Αλλά αρχίσεις να με χαϊδεύεις και δεν ξέρω…Νιώθω ότι έχει θολώσει το μυαλό μου. Γιατί το κάνεις αυτό; Νόμιζα ότι με μισούσες» του είπε τελικά.
«Εσύ με μισείς;» τη ρώτησε εκείνος σμίγοντας τα φρύδια ανήσυχος.
«Όχι, Ιαν» του είπε σοβαρά κοιτώντας τον στα μάτια προσπαθώντας να μην ζαλιστεί από την απόλυτη ομορφιά του. «Πώς είναι δυνατόν να σε μισώ;».
«Ούτε εγώ σε μισώ, Βαλεριάνα» είπε εκείνος. «Έχω ορκιστεί στον εαυτό μου να μην ξανανιώσω τόσο έντονα συναισθήματα. Μίσος και αγάπη δεν υπάρχουν πια στην ψυχή μου».
«Το ξέρει αυτό η Κριστιάνα;» του είπε τελικά εκείνη. Η ύπαρξη της κοπέλας πλανιόταν στην ατμόσφαιρα αλλά κανείς δεν αναφερόταν στο θέμα.
Το πρόσωπό του άλλαξε ξαφνικά. Τραβήχτηκε πίσω και πήρε μια βαθιά ανάσα. «Η Κριστιάνα δεν έχει καμία σχέση με όλο αυτό» της είπε τελικά.
«Εγώ δε θα ένιωθα άνετα αν ο αρραβωνιαστικός μου καθόταν στο κρεβάτι μιας γυναίκας» τον προκάλεσε.
«Η Κριστιάνα είναι πολύ τυχερή» γέλασε εκείνος σχεδόν με κακία. «Θα μπορούσα να μην κάθομαι απλώς, αλλά να κάνω κάτι άλλο, κάτι που θέλω πιο πολύ» κατέληξε.
«Ώστε έχεις δεδομένη την παράδοσή μου» του είπε εκείνη με ανασηκωμένα τα φρύδια. Το έπαιζε άνετη αλλά δεν ήταν. Την είχε στριμώξει. Πάντα μπορούσε να ξέρει τις σκέψεις της.
«Μπορώ πάντα να ελπίζω» της ψιθύρισε. Η Βαλέρια έγλειψε τα χείλη της. Είχαν στεγνώσει.
«Ιαν, μη με τυραννάς άλλο» του είπε εξαντλημένη. Εκείνη τη στιγμή μια αστραπή φώτισε όλο το δωμάτιο. Η Βαλέρια τρόμαξε.
«Φοβάσαι;» τη ρώτησε και χάιδεψε τα μπράτσα της. Εκείνη έγνεψε θετικά. Δεν ήθελε να μείνει μόνη αλλά όλη αυτή η συζήτηση, το ρεύμα που διαπερνούσε και τους δύο, τα συναισθήματα που έκρυβε καλά αλλά από στιγμή και στιγμή θα αναδύονταν.
«Πολύ» απάντησε εκείνη, γνωρίζοντας ότι και η ερώτησή του και η απάντησή της είχαν διπλό μήνυμα.
«Θες να μείνω;» τη ρώτησε απλά και η Βαλέρια κούνησε το κεφάλι της αρνητικά.
«Μα τι λες; Η Κριστιάνα…» ψέλλισε με δυσκολία και έχωσε το κεφάλι της στα χέρια της. Ήθελε πολύ να του πει να μείνει. Να περάσουν το βράδυ μαζί. Με ό,τι όρο έβαζε εκείνος. Αλλά είχε και αρχές.
Ο Ιαν σηκώθηκε απότομα και πήγε προς την πόρτα αλλά λίγο πριν πιάσει το πόμολο  γύρισε προς το μέρος της με ένα φουρτουνιασμένο βλέμμα που την τρόμαξε.
«Αν χρειαστείς το οτιδήποτε θα είμαι δίπλα» της είπε ξερά. Μετά την κοίταξε μια ατελείωτη στιγμή και συνέχισε. «Λυπάμαι που παρασύρθηκα τόσο» απολογήθηκε και κατέβασε το κεφάλι του. «Αν μπορούσες να σε δεις ίσως καταλάβαινες…» της είπε και χαμογέλασε. Το ίδιο έκανε και η Βαλέρια. «Δε θα το έκανα ποτέ αυτό στην Κριστιάνα» μονολόγησε ο Ιαν. Η Βαλέρια είχε παγώσει στη θέση της. «Αλλά είναι τόσο παράξενο όλο αυτό…όταν κάνω έρωτα μαζί της νιώθω ότι σε προδίδω. Όταν είμαι μαζί σου νιώθω ότι προδίδω εκείνη. Θα σπάσει το κεφάλι μου» της είπε τελικά.
«Η Κριστιάνα θα σε κάνει πολύ ευτυχισμένο» του είπε εκείνη τελικά και δάκρυα κύλησαν απ΄τα μάτια της. Του έλεγε την αλήθεια αλλά πονούσε.
«Έχω ζήσει το απόλυτο, Βαλέρια» της είπε εκείνος. «Το έζησα μαζί σου σε τόσο νεαρή ηλικία που με σχεδόν με ακρωτηρίασε συναισθηματικά. Ποια γυναίκα μπορεί να συγκριθεί μαζί σου;» τη ρώτησε σιγανά και όταν η Βαλέρια δεν απάντησε, εκείνος βγήκε από το δωμάτιό της.


10 σχόλια:

  1. Δεν θα κοιμηθω απο την αγωνια μου. Το τελευταιο του σχολιο με εστειλε. Που τα βρισκει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όταν γνωρίζεις τον ανθρωπο σου σε οποιαδήποτε ηλικία και να σαι όλοι οι υπόλοιποι σου φαίνονται ανουσιοι.. Γιατί απλα μία ενας μπορεί να σε κανει να αιστανθεις ολοκλημερωμενη !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. επιτελους αρχισαν να πεφτουν οι σκληρες μασκες και οι ανουσιες αμυνες... να δω πως θα καταφερουν να γλυτωσουν ο ενας απο τον αλλο... (το λεει και το τραγουδι αλλωστε "πως να γλυτωσει ματια μου ο ενας απ' τον αλλο..." αααχχχ!

    https://www.youtube.com/watch?v=__LLO94iOXE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. κλαιω! εε ρε φιλε! γιατι να ειναι αρραβωνιασμενος?! γιατι να ειναι τοσο γλυκος?!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το ήξερα οτι θα κλάψω πόλυ με αυτή την ιστορία :'( :'(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλύτερα να ζεις μια δύσκολη και έντονα συναισθηματική ζωη με πόνο κλάμα στεναχώρια έρωτα αγαπη παρά μια χλιαρή ζωη χωρις συναίσθημα..... Team Ian

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. GIATI DEN ANEBHKE EPEISODIO THN PARASKEYH????????????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κεφαλαιο εννοεις?

      Διαγραφή
    2. Δεν ανεβάζει κάθε μέρα πια. :( ανεβάζει Οπότε μπορεί

      Διαγραφή