Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 20-Kiss the rain



Η Βαλέρια μοιράστηκε τη διαδρομή με τη Λάουρα και έτσι δεν κουράστηκε πολύ από την οδήγηση. Οι δύο φίλες έκαναν και μία στάση για καφέ στα μισά της απόστασης και έτσι όταν έφτασαν στο σπίτι του κυρίου Πεκ ήταν και οι δύο κεφάτες και ζωηρές. Η Λάουρα φυσικά ήταν ακόμα πιο ενθουσιασμένη μιας και έβλεπε για πρώτη φορά το σπίτι. Σφύριξε επιδοκιμαστικά και άφησε κάτω το σακ βουαγιάζ της.
«Ώστε αυτό το σπίτι είναι η πέτρα του σκανδάλου;» ρώτησε γελώντας. «Όχι και άδικα!». Η Βαλέρια απλώς έγνεψε θετικά. Το μυαλό της τριβέλιζε εδώ και ώρα η σκέψη ότι ίσως έπρεπε να μιλήσει στη φίλη της. Να της πει ποιος ήθελε να αγοράσει το σπίτι, ποιος ήταν ο άντρας που την πήρε από το μπαρ, ποιος ήταν ο παιδικός της έρωτας. Το ίδιο πρόσωπο. Ο Ιαν Κάρτερ. Επέλεξε να μην το κάνει, γνωρίζοντας ότι η φίλη της δε θα την άφηνε σε ησυχία.
«Θα περάσουμε τέλεια!» τσίριξε η Λάουρα όταν είδε το εσωτερικό. «Θα ανάψουμε τζάκι και αύριο πρωί πρωί θα πάμε στο υποθηκοφυλακείο».
«Απλώς πρέπει να διαβάσω λιγάκι πριν πάμε αύριο» είπε σοβαρά η Βαλέρια. Η φίλη της νόμιζε ότι είχαν έρθει για διακοπές. Αιώνια Λάουρα.
«Κοίτα τον ουρανό!» είπε η Λάουρα και κοίταξε έξω από το παράθυρο. « Έχει πολλά σύννεφα. Έχει σκοτεινιάζει σχεδόν».
«Σύμφωνα με το δελτίο καιρού θα βρέξει πολύ απόψε αλλά αύριο το πρωί θα ανοίξει ο ουρανός» είπε η Βαλέρια και έβαλε να βράσει νερό για τσάι. Ο κύριος Πεκ είχε αγοράσει μερικά τρόφιμα για τις κοπέλες. Ήταν πολύ ευγενικός και η Βαλέρια το εκτίμησε. Της είχε αφήσει το κλειδί κάτω από μια γλάστρα και της είχε πει στο τηλέφωνο να το έχει πάντα μαζί της. Την εμπιστευόταν, της είχε πει.
«Τέλεια!» είπε η Λάουρα και ανέβηκε στον πάνω όροφο για να τακτοποιήσει τα πράγματά της. Το σπίτι είχε τρία υπνοδωμάτια πολύ ευρύχωρα και με υπέροχη θέα. Μόνο το ένα δεν είχε θέα στη θάλασσα αλλά έβλεπε στον καταπράσινο κήπο, οπότε ήταν εξίσου όμορφο.

Η Βαλέρια άφησε την τσάντα της στο δωμάτιο που είχε κοιμηθεί και την προηγούμενη φορά, φόρεσε πιτζάμες και κατέβηκε ξανά κάτω για να διαβάσει. Η Λάουρα άναψε τζάκι και τσίμπησαν από ένα σάντουιτς που είχαν αγοράσει στον δρόμο. Η Βαλέρια άνοιξε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί που είχε αφήσει ο κύριος Πεκ.
«Περνάω πολύ καλά» είπε η Λάουρα και η Βαλέρια χαμογέλασε.
«Είσαι πολύ καλή φίλη. Το ξέρεις;» ρώτησε τη φίλη της.
«Το ξέρω, αλλά κι εσύ είσαι εξίσου καλή. Και χαίρομαι που τα μοιραζόμαστε όλα» είπε η Λάουρα και η Βαλέρια ένιωσε ένα ηλεκτρικό ρεύμα να τη διαπερνάει. Αν η Λάουρα δεν είχε προσηλωθεί στο φαγητό της αμέσως μετά θα ένιωθε ότι ήταν κάποια μπηχτή. Αλλά δεν ήταν δυνατόν να ήξερε ότι της έκρυβε κάτι. Μήπως έπρεπε να της μιλήσει επιτέλους; Θα ανακουφιζόταν ίσως. Εκτός βέβαια αν η Λάουρα άρχιζε τις εκατομμύρια ερωτήσεις που έκανε πάντα. Ερωτήσεις του τύπου «γιατί δεν το παλέψατε; Γιατί δεν σε έψαξε; Τον σκέφτεσαι ακόμα; Πώς νιώθεις;». Ερωτήσεις στις οποίες η Βαλέρια δεν είχε απάντηση.

Κατά τις δέκα το βράδυ οι δύο κοπέλες άνοιξαν την τηλεόραση στο σαλόνι. Η Βαλέρια είχε περάσει τρεις ώρες πάνω από φακέλους και βιβλία και η Λάουρα είχε κοιμηθεί, είχε κάνει μπάνιο και είχε διαβάσει μερικά κεφάλαια από το αγαπημένο της βιβλίο. Ο καιρός έξω είχε επιδεινωθεί τόσο που η Βαλέρια άρχισε να φοβάται ότι δε θα έφτιαχνε μέχρι την επόμενη μέρα. Μπουμπούνιζε δυνατά και τα τζάμια έτριζαν. Πάντα μισούσε τις αστραπές και τις βροντές. Ήταν παιδιάστικο και το ήξερε αλλά ένιωθε κάθε φορά ότι γινόταν η συντέλεια του κόσμου. Η Λάουρα δεν έδειχνε να ενοχλείται από τον απόκοσμο θόρυβο και άλλαζε τα κανάλια αστραπιαία.
«Λυπάμαι όλους αυτούς που είναι έξω» είπε η Βαλέρια κοιτώντας τη βροχή να πέφτει με μανία. Σχεδόν δεν έβλεπε έξω. Το σκοτάδι ήταν πυκνό και εκτός από τις αστραπές τίποτα δε φώτιζε τον ορίζοντα.
«Το δελτίο έλεγε για επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα» είπε αδιάφορα η Λάουρα. «Ποιος τρελός θα βγει έξω με αυτόν τον καιρό;».
«Δεν ξέρω…κάποιος που πρέπει να πάει στη δουλειά του ίσως» είπε η Βαλέρια.

«Έχεις δίκιο, δεν το σκέφτηκα αυτό» είπε αδιάφορα η Λάουρα και σταμάτησε σε ένα κανάλι με ένα τηλεπαιχνίδι. Η φωτιά έκαιγε και η Βαλέρια σκέφτηκε ότι είχε όσα χρειαζόταν. Καλή παρέα, καταφύγιο από τη βροχή και κόκκινο κρασί. Τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να χαλάσει την ηρεμία της. Ούτε καν μερικές δυνατές αστραπές.

7 σχόλια:

  1. τι να πεις! εγω λεω να της τα πει να ησυχασει να φυγει ενα βαρος απο πανω της

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι,θα πρεπει να τα πει στη φιλη της...επισης που ειναι καλε ο Ιαν;Μας λειπει,εχουμε δυο κεφαλαια να τον δουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ιστορια σου ειναι τρομερη αλλα ειναι ο δευτερο κεφαλαιο που σταματαει τοσο αποτομα !!!!!! Λιγη δραση βρε παιδι μου ετσι οπως τα δειχνεις η ζωη της βαλεριας ειναι τελιως βαρετη :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελιζα, μια συνηθισμένη κοπέλα είναι η Βαλέρια. Δεν γίνεται να εχουμε κάθε μέρα δραματα κ να βλέπει τον ιαν συνεχεια. Αν γινει αυτό, θα τα φτιαξουν αμεσως κ μερα πάλι θα ξενερωσετε!!

      Διαγραφή
  4. ενω στις ζωες ολων μας εδω, υπαρχει περισσοτερη δραση...ναι, καθε μερα συνανταω τον ιαν στο δρομο μου και καθε τρεις και λιγο πινω κρασι με την κολλητη σε μια λιτη βιλλα!!!εδω εναν πρωην στην ιδια πολη και κανεις να τον δεις 10 χρονια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, αλλΑ αυτό είναι φαντασία οχι η πραγματική ζωη. !!!!!!!! Η ζωη η τελιως βαρετή για αυτό διαβάζουμε βιβλίΑ κ ιστορίες για να ταξιδεύουμε

      Διαγραφή
    2. Εχεις δίκιο σε αυτό, απλά σε κάθε βιβλίο/ταινία υπάρχει και μια νεκρή περίοδος με περιγραφές κλπ. Είναι όταν προλειαίνεται το έδαφος. Αν ο Ιαν είναι συνέχεια εκεί, θα εξελιχθεί πολύ γρήγορα το πράγμα.

      Διαγραφή