Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

παρελθόν

«Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος;»
«Μα δεν είμαι ο Ρωμαίος! Σταμάτα αυτή την πλάκα. Εγώ είμαι ο Ιαν»
«Είσαι πολύ παράξενος».
«Είμαι παράξενος, αλλά επίσης είμαι και αποφασισμένος να μην καταλήξουμε σε διπλανά φέρετρα».
«Ανατρίχιασα»
«Κι εγώ ανατριχιάζω στην ιδέα να μην τα καταφέρουμε, οπότε μην μου αναφέρεις τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα ούτε για πλάκα. Εμείς θα τα καταφέρουμε. Τελεία».
«Έχεις καμία ιδέα για το πώς; Οι γονείς μας μισιούνται κι εμείς δεν ξέρουμε το λόγο».
«Τι μας νοιάζει; Εμείς κάποια στιγμή θα φύγουμε από τα σπίτια μας».
«Θες να μου πεις ότι δε σε πειράζει που δε θα μιλάς με τους γονείς σου; Που δε θα μας δώσουν ποτέ την ευχή τους; Που θα μας ξεγράψουν;»
«Κάθε γονιός μπορεί να κάνει ό,τι θεωρεί σωστό για το παιδί του, αλλά η κοινή συνισταμένη είναι μία: ο γονιός πρέπει να έχει κατανόηση, να αφουγκράζεται το παιδί του ακόμα και όταν αυτό δεν μιλάει. Και οι δικοί μας γονείς είναι και οι τέσσερις κουφοί».
«Πού να ξέρουν πώς νιώθουμε;»
«Θυμάσαι όταν ήμασταν μικρά που μας είχαν δει δυο τρεις φορές να παίζουμε και μας μάλωσαν; Θυμάσαι που είχαμε συνεννοηθεί να τους ζητήσουμε να μας επιτρέψουν να παίζουμε και μας το απαγόρεψαν;»
«Φυσικά»
«Τι άλλο έπρεπε να πούμε;»
«Δεν ξέρω…ίσως αν τώρα που μεγαλώσαμε…»
«Δε βλέπω φως, Βαλεριάνα. Οι δικοί μου είναι πολύ πωρωμένοι».
«Και οι δικοί μου».
«Έχεις ιδέα για το λόγο;»
«Μόνο μισόλογα…δεν ξέρω…δε θέλω να πω…»
«Μα γιατί όχι;»
«Φοβάμαι ότι θα τσακωθούμε. Σίγουρα η κάθε πλευρά έχει τα δικά της να πει»
«Ίσως έχεις δίκιο. Είσαι η φωνή της λογικής»
«Θες να πάμε να περπατήσουμε λίγο; Βαρέθηκα εδώ μέσα…»
«Είναι ασφαλές;»
«Μπορούμε και να πάμε και στο σπίτι για λίγο. Οι γονείς μου λείπουν αλλά γυρνάνε σε μία ώρα».
«Τέλεια! Είναι ευκαιρία να δω ξανά τη φοβερή συλλογή σπαθιών του πατέρα σου. Μακάρι να μπορούσα να τον ρωτήσω πώς τα απέκτησε».
«Κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό».

«Το ελπίζω»

3 σχόλια:

  1. Με καθε νεα αναμνηση στεναχιωμαι ολο και ποιο πολυ :'( και ειλικρηνα δεν μπορω να φαντασω τι τους χωρισε :'(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι γονεις του πρεπει να βρίσκονται πίσω από την πραγματική αιτία χωρισμού. Κατερινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή