Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 12-Κάποιος να μαζέψει τα μαχαίρια!

Η Βαλέρια ξύπνησε χωρίς κέφι εκείνο το πρωινό. Σε δύο ακριβώς ώρες, στις δέκα, θα έμπαινε στο γραφείο της ο Ιαν μαζί με τους δικηγόρους του. Είχαν περάσει δέκα μέρες από την βραδιά που επέστρεψε από την Κορνουάλη και ετοιμαζόταν πυρετωδώς. Είχε διαβάσει τους τίτλους κυριότητας πολλές φορές και ήξερε πώς να απαντήσει στις ερωτήσεις που σίγουρα θα τις έκαναν, μιας και τα έγγραφα ήταν πολύ παλιά και λίγο αόριστα σε μερικά σημεία.

Παρόλο που είχε άγχος φρόντισε να ντυθεί όσο πιο ωραία μπορούσε. Διάλεξε μια μαύρη φούστα που έφτανε πιο πάνω από το γόνατο και έκανε ένα σχέδιο σαν κρουαζέ μπροστά και ένα λευκό πουκάμισο από μέσα. Συμπλήρωσε το αυστηρό λουκ με μαύρες ψηλές γόβες και καλσόν στο χρώμα του ποδιού. Μια πινελιά ροζ και ένα απαλό ροδακινί κραγιόν ήταν τα τελευταία που πρόσθεσε πριν μπει στο αμάξι της για να πάει στο γραφείο, μιας και εκείνη τη μέρα έβρεχε πολύ.

Η Βαλέρια δεν είχε νιώσει ποτέ αμφιβολία για την ομορφιά της. Η αλήθεια ήταν ότι ο Θεός την είχε προικίσει με καστανοκόκκινα μαλλιά, εκθαμβωτικά γαλάζια μάτια και ένα σώμα που δε χρειαζόταν γυμναστική ή δίαιτα για να διατηρείται σφριγηλό. Οι γωνίες του προσώπου της, η αρμονική μύτη της, τα ζουμερά χείλη της την έκαναν ελκυστική και πολλοί άντρες της είχαν εκφράσει τον θαυμασμό τους από διακριτικά ως και πιο επιθετικά. Αυτός όμως που είχε παγιώσει την καλή εικόνα που είχε για τον εαυτό της ήταν ο Ιαν. Γιατί ο Ιαν ήταν αυτός που κατά τη διάρκεια της εφηβείας της, όταν είχε μερικά σπυράκια και φορούσε σιδεράκια, την είχε κάνει να πιστεύει ότι δεν υπάρχει πιο όμορφη κοπέλα. Ήταν τόσα τα κομπλιμέντα του, τόσο αβίαστα τα γλυκά λόγια και τόσο γλαφυρή η περιγραφή της ομορφιάς της που πραγματικά θα την έπειθε ακόμα και αν αντικειμενικά δεν ήταν όμορφη. Φυσικά τώρα τα πράγματα είχαν αλλάξει και εκείνος δεν έδειχνε να αντιδράει με τον τρόπο που αντιδρούσε παλιά όταν την έβλεπε. Όταν ήταν μικρός της έλεγε συχνά ότι ήταν τόσο όμορφη που τον πονούσαν τα μάτια του όταν την κοιτούσε και έτσι κατέβαζε το βλέμμα γιατί δεν άντεχε. Εκείνη γελούσε κι αυτός κοκκίνιζε. Τώρα δε γελούσε κανείς. Και αν κοκκίνιζε κάποιος, θα ήταν από θυμό.

Μπήκε στο γραφείο στις εννιά ακριβώς και έφτιαξε καφέ. Κοιτάχτηκε πέντε έξι φορές στον καθρέπτη για να είναι σίγουρη ότι είναι τέλεια και άνοιξε τον υπολογιστή της. Θα είχε τουλάχιστον πενήντα λεπτά διαβάσματος μέχρι να έρθουν οι υπόλοιποι. Αναρωτήθηκε πού ήταν ο Κέρβερος. Συχνά αργούσε, απλώς θεωρούσε ότι ίσως σήμερα ήταν μια καλή μέρα για να έρθει λίγο πιο νωρίς. Ειδικά εφόσον είχε ξεκαθαρίσει ότι ο Πεκ ήταν πολύ καλός φίλος του και ότι ήθελε να τον βοηθήσουν. Δεν έβγαζε άκρη με αυτόν τον άνθρωπο.

Στις δέκα παρά πέντε σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα για να βάλει τα μπισκότα που είχε αγοράσει σε ένα δίσκο. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο ένιωσε την ανάγκη να είναι όλα έτοιμα. Ντρεπόταν που ο Ιαν θα έβλεπε ότι δουλεύει σε ένα τόσο μικρό γραφείο, χωρίς πολυτελείς χώρους. Τα τακτοποίησε όλα τέλεια και στις δέκα πήγε να ανοίξει. Το κουδούνι χτύπησε στις ακριβώς. Ήταν ο κύριος Πεκ. Ενώ τον οδηγούσε στην αίθουσα συνεδριάσεων την ενημέρωσε ότι είχε δει τον Ιαν από κάτω. Είχε έρθει στην ώρα του αλλά περίμενε τους δικηγόρους του. Ο Κέρβερος ακόμα άφαντος, σκέφτηκε η Βαλέρια.

Στις δέκα και πέντε χτύπησε το κουδούνι ξανά. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άνοιξε. Ήταν ο Κέρβερος. Μαζί με τους δικηγόρους τους Ιαν. Είχαν γνωριστεί από κάτω.
Ο Ιαν; Πού ήταν ο Ιαν;
«Καλημέρα, δεσποινίς Αρτσερ» της είπαν οι δικηγόροι του αφού τους συστήθηκε. Τους οδήγησε και αυτούς στην αίθουσα συνεδριάσεων.
«Ο κύριος Κάρτερ θα ανέβει σε μερικά λεπτά» είπε ευγενικά ο ένας δικηγόρος του, ο κύριος Λόιντ. «Έχει ένα σημαντικό τηλεφώνημα και φοβήθηκε ότι αν μπει στο ασανσέρ θα κοπεί το σήμα».
«Καταλαβαίνω» είπε η Βαλέρια. Οι άντρες είχαν ήδη ξεκινήσει τη συζήτηση και εκείνη περίμενε τον Ιαν ενώ χάζευε στον υπολογιστή της. Όταν εκείνος χτύπησε το κουδούνι πήγε στην πόρτα αργά, προσπαθώντας να ελέγξει το καρδιοχτύπι της. Άνοιξε και έμεινε για λίγο βουβή, να τον κοιτάει. Δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ έτσι. Φορούσε ένα μπλε σκούρο κοστούμι, προφανώς ραμμένο πάνω του, γαλάζιο πουκάμισο και καφέ δερμάτινα παπούτσια με ασορτί ζώνη. Η ζώνη του είχε ένα παράξενο χρώμα, που θύμιζε την άμμο της Σαχάρας. Ήταν τόσο όμορφος που την έκανε να ανατριχιάσει.
Αλλά κι αυτός…έδειχνε να μην μπορεί να μιλήσει. Την κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω, ανίκανος να πει κουβέντα, παρόλο που είχε μισανοίξει το στόμα του.
«Τι θέλεις εσύ εδώ;» της είπε τελικά, καθαρίζοντας το λαιμό του. Ώστε αυτό ήταν, σκέφτηκε η Βαλέρια. Σοκαρίστηκε επειδή την βρήκε εκεί.
«Όλο και κάποιος λόγος θα υπάρχει, κύριε Κάρτερ» του είπε και αφού του γύρισε την πλάτη τον οδήγησε στην αίθουσα συνεδριάσεων περπατώντας λικνίζοντας τους γοφούς της επιδεικτικά. Ήξερε ότι τα παπούτσια αυτά την έκαναν ακαταμάχητη. Δεν μπορεί, θα της έδινε σημασία.
Μόλις μπήκαν στην αίθουσα, έγιναν οι τελευταίες συστάσεις μεταξύ του Κέρβερου και του Ιαν. Η Βαλέρια έφερε τον δίσκο με τα μπισκότα και καφέ και έβγαλε τα χαρτιά της. Κάθισε δίπλα στον κύριο Πεκ, χαμογελώντας σε όλους.
«Νόμιζα ότι η συζήτηση θα είναι μεταξύ των εμπλεκομένων» είπε ο Ιαν, δείχνοντας ενοχλημένος για την παρουσία της «ερωμένης» του Πεκ στη συζήτηση.
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο κύριος Πεκ, σμίγοντας τα φρύδια του. «Όπως έχετε και εσύ τους δικηγόρους σας έχω και εγώ τους δικούς μου» συμπλήρωσε δείχνοντας προς το μέρος της. Ο Ιαν την κοίταξε. Μπερδεμένος και πάλι.
«Είμαι η δικηγόρος του κύριου Πεκ, κύριε Κάρτερ» του είπε ανασηκώνοντας προκλητικά το φρύδι. Τον έπαιζε. «Μάλλον βγάλατε λάθος συμπεράσματα».
Δεν απάντησε ποτέ. Μόνο κοκκίνισε λιγάκι και άνοιξε το στόμα του για να απαντήσει στην πρόκληση αλλά το έκλεισε αμέσως. Τι να έλεγε; Είχε γελοιοποιηθεί.
«Εγώ θα σας αφήσω στα ικανά χέρια της συναδέλφου μου» είπε ο Κέρβερος και σηκώθηκε. «Εγω μια υπόθεση να φροντίσω».
Τον χαιρέτισαν όλοι ευγενικά και οι δικηγόροι του Ιαν έβγαλαν τα χαρτιά τους από τους δερμάτινους χαρτοφύλακές τους με το λογότυπο του ομίλου του Ιαν.
«Τώρα, σοβαρά…» ψέλλισε ο Ιαν ενώ τεντωνόταν νωχελικά στην καρέκλα του «εσύ είσαι δικηγόρος;».
«Μάλιστα, κύριε Κάρτερ. Έχετε κάποιο πρόβλημα με τον επαγγελματικό προσανατολισμό μου;» τον ειρωνεύτηκε.
«Όχι, όχι» γέλασε ξερά εκείνος. Η Βαλέρια παρατήρησε ότι ανοιγόκλεινε τα βλέφαρα λίγο πιο γρήγορα από το κανονικό. Τον είχε επηρεάσει. «Ήταν φυσικό να κάνετε τη φυσική κλίση σας επάγγελμα» της είπε και οι δικηγόροι του τον κοίταξαν παραξενεμένοι.
«Γνωρίζεστε εσείς οι δύο; Κάτι δεν καταλαβαίνω» είπε ο κύριος Πεκ αλλά δεν του απάντησαν.
«Και ποια είναι η φυσική μου κλίση;».
«Το ψέμα, δεσποινίς Αρτσερ» την αποτέλειωσε αλλά η Βαλέρια σήμερα ένιωθε δυνατή να τον κάνει κομμάτια.
«Κάποιοι από εμάς έπρεπε να σπουδάσουμε και να βγάλουμε λεφτά με την αξία μας» του είπε χαμογελαστά. «Δεν κάναμε όλοι περιουσίες βασισμένοι στις πλάτες του μπαμπάκα μας» είπε και ο κύριος Λόιντ έβηξε αμήχανα. Τι στο καλό έκαναν; Και μάλιστα δημόσια.
«Σε ποιον αναφέρεστε, δεσποινίς;»
«Σε εσάς, κύριε Κάρτερ».
«Θα σας απογοητεύσω» της είπε και έλυσε τη γραβάτα του. Ήταν πολύ σέξι ο τρόπος που το έκανε. Τον φαντάστηκε να γδύνεται και να… «Αλλά ο πατέρας μου με αποκλήρωσε όταν έγινα 18 και ό,τι έκανα το έκανα μόνος μου» της απάντησε ουδέτερα αλλά η πικρία ακουγόταν στη φωνή του. Τουλάχιστον για κάποια που τον ήξερε τόσο καλά.
«Σας αποκλήρωσε; Μα αυτό είναι απαίσιο» είπε ευγενικά ο κύριος Πεκ αλλά το βλέμμα του Ιαν παρέμενε κολλημένο πάνω της. Καυτό.
«Προσπάθησε να με προστατεύσει από ένα ηλίθιο λάθος» κοιτώντας την συνεχώς, σχεδόν χωρίς να ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα «και τα κατάφερε».










Χωρίς τα...ασχολίαστα παπούτσια και τσαντάκι!

3 σχόλια:

  1. Πω πω δεν θελω να μάθω τι θα του κανει η Βαλέρια μετα απο αυτο που της ειπε εν μέσος πλην σαφώς.. Θα τον γδάρει και θα τον κρεμάσει στον τοίχο της!! Εγω αυτο θα έκανα!! Χιχιχιχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ποοοο τι ειπε το ατομο....!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. :-o τι της είπε !!!!!!! Άραγε τι θα κανέι τωρα η βαλερια???
    Άραγε τι εγίνε τοτε κ την μισει ετσι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή