Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 8-ένα ηρεμιστικό παρακαλώ...

Φυσικά δεν κατάφερε να φύγει την Κυριακή. Το μαρτύριο παρατάθηκε, καθώς ο κύριος Πεκ είχε φτάσει στο σπίτι νωρίς το πρωί και της ζήτησε να μείνει για να μπορέσουν μαζί να βολιδοσκοπήσουν λιγάκι την κατάσταση. Η Βαλέρια προσπάθησε να το αποφύγει αλλά δεν τα κατάφερε. Ήταν πελάτης της και έπρεπε να τον εξυπηρετήσει. Προς το παρόν δηλαδή. Είχε μια ελπίδα, μικρή βέβαια, ότι ο Κέρβερος θα την άφηνε να απεμπλακεί από την υπόθεση. Αλλά δεν το θεωρούσε πιθανό. Πώς θα άντεχε να ξαναδεί τον Ιαν;

Η απάντηση δεν άργησε. Στις δώδεκα ακριβώς το ευτυχισμένο ζευγάρι επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος με μια κατάμαυρη μηχανή μεγάλου κυβισμού. Ο Ιαν έδειχνε πραγματικά απειλητικός με το μαύρο τζιν και το μαύρο δερμάτινο τζάκετ. Απειλητικός και αφόρητα σέξι. Η Κριστιάννα έβγαλε πρώτη το κράνος και τα μαλλιά της ξεχύθηκαν στην πλάτη της. Ήταν προφανές ότι έιωθε άνετα πάνω στη μηχανή του αρραβωνιαστικού της. Θα ταξίδευαν συχνά μαζί. Ποιος ξέρει. Ίσως είχαν κάνει και το ταξίδι στη Σκωτία που ονειρευόταν ο Ιαν μικρός.
«Καλημέρα» είπε ο κύριος Πεκ χαμογελώντας αν και είχε εξομολογηθεί στην Βαλέρια ότι είχε άγχος για αυτή τη συνάντηση. Οι δικηγόροι του Ιαν είχαν ξεκαθαρίσει ότι το αφεντικό τους δε σκόπευε να επισκεφτεί σύντομα το σπίτι και είχε εφησυχάσει. Αλλά είχε φτάσει η στιγμή που φοβόταν. Το ζευγάρι θα επιθεωρούσε το σπίτι και μπορεί σήμερα να γινόταν κάποια νύξη για την τιμή και τους όρους αγοραπωλησίας.
«Καλημέρα» είπε ο Ιαν και η Κριστιάννα και ακολούθησαν χειραψίες προς κάθε κατεύθυνση. Η Βαλέρια χαμογέλασε την ώρα που έσφιγγε το χέρι της ο Ιαν, όχι επειδή χαιρόταν ιδιαίτερα που τον έβλεπε, αλλά επειδή της φαινόταν πολύ αστείο να τον χαιρετά τόσο επίσημα.
«Πολύ όμορφη μέρα κάνει σήμερα» είπε ζωηρά η Κριστιάννα και κοίταξε τον λαμπερό ήλιο. Μπορεί να είχε κρύο αλλά η ηλιοφάνεια τα έκανε όλα να δείχνουν πιο ευχάριστα.
«Συγγνώμη αν σας χαλάσαμε τα σχέδια με την επίσκεψή μας» είπε ξερά ο Ιαν, δείχνοντας ότι δεν το εννοούσε. Σίγουρα ψάρευε για πληροφορίες.
«Ω για μένα δεν είναι κόπος» είπε ευγενικά ο κύριος Πεκ. «Η Βαλέρια ήθελε να φύγει για Λονδίνο γιατί έχει υποχρεώσεις, αλλά μου έκανε τη χάρη και έμεινε» είπε και χαμογέλασε στην κοπέλα. Ο Ιαν έκανε μια γκριμάτσα που μόνο η Βαλέρια μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Είχε αηδιάσει.
«Τι λέτε; Πάμε;» πρότεινε η Κριστιάννα τρίβοντας τα χέρια με ενθουσιασμό. «Πρέπει κι εμείς να ξεκινήσουμε για Λονδίνο μετά το μεσημέρι» είπε.
«Προτείνω να κάνουμε μια βόλτα πρώτα στους εξωτερικούς χώρους μήπως πιάσει καμιά μπόρα» πρότεινε ο κύριος Πεκ και η Βαλέρια συμφώνησε. Το ίδιο και το ζευγάρι. Η Βαλέρια σήμερα ευτυχώς  φορούσε ένα ωραίο τζιν και ένα χοντρό πουλόβερ που τόνιζε τα καταγάλανα μάτια της. Οι γαλότσες δεν την κολάκευαν πολύ αλά σίγουρα εγγυούνταν την ασφάλεια και την αξιοπρέπειά της!

Περπάτησαν πάνω από μία ώρα κοιτώντας τα διάφορα κτίσματα καθώς και τα δέντρα στον κήπο. Ο Ιαν παρέμενε τελείως ανέκφραστος, πράγμα το οποίο ήταν σίγουρο προμελετημένο, αλλά η Κριστιάννα έδειχνε πιο ζωηρά τον ενθουσιασμό της. Ειδικά με τον στάβλο, τα έχασε. Ο Ιαν της χαμογελούσε τρυφερά και δεν άφησε στιγμή το χέρι της. Η Βαλέρια είχε προετοιμαστεί ψυχολογικά για όλο αυτό και έτσι κατάφερε να το αγνοήσει, αλλά ένιωσε σαν να τη χτυπάει ηλεκτρικό σοκ όταν εκείνος φίλησε την αρραβωνιαστικιά του πεταχτά στα χείλη όταν νόμιζαν ότι κανείς δεν τους έβλεπε. Είχε ξεμείνει πίσω αλλά τους είδε. Και ένιωσε την επιθυμία να πάει και να τους χαστουκίσει και τους δύο, αλλά φυσικά δεν το έκανε. Δεν είχε κανένα δικαίωμα πια να ζηλεύει. Ο Ιαν δεν την κοιτούσε καν, και όταν την κοιτούσε φευγαλέα, τυχαία, ήταν το βλέμμα του τόσο παγερό που ήταν σχεδόν σίγουρη ότι δεν την είχε αναγνωρίσει. Αν δεν της μιλούσε με τόσο οξεία αγένεια, θα ήταν σίγουρη ότι δεν είχε καταλάβει ποια ήταν. Και αυτό ήταν αυτό που την πονούσε περισσότερο. Ήταν δυνατόν να είχε ξεχάσει το παρελθόν τους; Να είχε τραβήξει σε όλα μια κόκκινη γραμμή και να την άφησε πίσω του; Δε θα την πείραζε τόσο που αδιαφορούσε αν μπορούσε να κάνει και η ίδια το ίδιο.
«Τα λουλούδια είναι η μανία μου. Ελπίζω να σας αρέσει κι εσάς ο κήπος μου» είπε ο κύριος Πεκ, φανερά ανήσυχος ότι οι νέοι αγοραστές μπορεί να τα γκρέμιζαν όλα και να μην έδιναν σημασία στον κόπο του. Ο Ιαν δεν έδωσε σημασία σε όσα είπε ο πελάτης της. Συνέχισε να κοιτάει τριγύρω του διερευνητικά, δείχνοντας σχεδόν αδιάφορος. Μάλλον δεν ήθελε να δείξει ενθουσιασμό για να μην αυξηθεί η τιμή προσφοράς. ‘Η μπορεί απλά να ένιωθε αμήχανα. Αν και αυτό φάνταζε λίγο απίθανο. Απέπνεε απίστευτη σιγουριά και δυναμισμό.

Συνέχισαν να περπατάνε κοιτώντας τη θέα στη θάλασσα. Η Κριστιάννα είπε ότι λατρεύει το νερό επειδή μεγάλωσε σε ένα παραθαλάσσιο χωριό στη Γαλλία. Η Βαλέρια δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στις αβρότητες όμως.
Πώς μπορεί να είναι τόσο απόμακρος; Πώς γίνεται να μην γυρίζει ούτε να με δει; αναρωτήθηκε πικραμένη. Δεν περίμενε κάτι φοβερό, μια αναγνώριση ότι κάποτε αυτοί οι δύο…
«Είναι πολύ όμορφα όλα. Και τα τριαντάφυλλα…» μύρισε η Κριστιάννα ένα κατακόκκινο λουλούδι. Η Βαλέρια χαμογέλασε.
«Κι εμένα αυτά είναι τα αγαπημένα μου» είπε, γνωρίζοντας ότι έδινε λάθος εντύπωση στον Ιαν αλλά εκείνος δεν έδωσε σημασία. Κάτι πληκτρολογούσε στο κινητό του.
«Αυτό τι είναι;» ρώτησε η Κριστιάννα τον κύριο Πεκ δείχνοντας ένα καταπράσινο φυτό με μακρύ κοτσάνι. Το αίμα της Βαλέρια άρχισε να καίει. Όχι, όχι αυτό.
«Α…» αναφώνησε ικανοποιημένος ο κύριος Πεκ «αυτή είναι βαλεριάνα» είπε και η Βαλέρια πάγωσε. «Εκτός από τις ηρεμιστικές του ιδιότητες είναι και ένα πανέμορφο φυτό. Λίγοι το γνωρίζουν αυτό. Δεν είναι υπέροχο;» ρώτησε την Κριστιάννα και εκείνη έγνεψε θετικά.
Εκείνη τη στιγμή όμως συνέβη και κάτι άλλο. Λες και τον χτύπησε αστραπή ο Ιαν σήκωσε το βλέμμα του και την κοίταξε. Και τον κοίταξε κι εκείνη. Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο και όλα κυλούσαν πιο αργά. Δεν ωφελούσε να αποφύγει το βλέμμα του. Αφέθηκε στο παιχνίδισμα των χρωμάτων στα μάτια του, στο θυμό και το πάθος που έβλεπε εκεί μέσα. Για μερικά δευτερόλεπτα ένιωσε ότι κάτι της έλεγε αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρη.

Ώστε θυμόταν…



 



3 σχόλια:

  1. Και βέβαια την είχε καταλαβει από την στιγμή απλα το έπαιζε αδιαφορος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν ήμαστε στην Αμερική, όλες οι ιστορίες σου θα είχαν γίνει ταινίες! Συγχαρητήρια.. Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν εχω ξαναγραψει ποτε αν και σε διαβαζω σχεδον εξ' αρχης!!! Δεν εχω λογια για τις ιστοριες σου..νομιζω οτι τις διαβαζω ολες ξανα απο την αρχη για.. 10η φορα;;;;!!!! Ειναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ! Συνεχισε να αξιοποιεις το ταλεντο σου και ελπιζω να αντλησεις την εμπνευση που χρειαζεσαι!! Προσφερεις πολλα σε εμας που λατρευουμε τις ιστοριες- τα βιβλια γενικοτερα και ψαχνουμε ενα τροπο να ξεφυγουμε απο την καθημερινοτητα!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή