Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 6-Νύχτες με τον εχθρό μου

Ηταν δυνατόν η μοίρα να της έπαιζε τόσο πικρό παιχνίδι; Ο άντρας απέναντί της, αυτός που την κοιτούσε εξίσου μπερδεμένος, με μισάνοιχτο το στόμα ήταν όντως ο ‘Ιαν Θίοντορ Κάρτερ;  Ο ίδιος άντρας που πριν από μερικά χρόνια αποτελούσε το άλλο της μισό και ακόμα μερικά χρόνια πιο πίσω ήταν ο καλύτερος φίλος της; Φορούσε μια ηλίθια ροζ ρόμπα και μπροστά της στεκόταν ο μόνος άνθρωπος που έκανε την καρδιά της να χτυπάει, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια που είχε να τον δει; Ω, η μοίρα τής έπαιζε άτιμο παιχνίδι.
«’Ει, τι έπαθες εσύ; Πέρνα μέσα!» γέλασε η κοπέλα, παροτρύνοντας τον Ιαν να περάσει το κατώφλι. Η Βαλέρια δεν μπορούσε ακόμα να συνειδητοποιήσει ποιος ήταν και τι έκανε ακριβώς εκεί. «Συγγνώμη για την ώρα, δεσποινίς μου!» είπε ευγενικά η κοπέλα και της άπλωσε το χέρι. «Είμαι η Κριστιάννα Γουέστγουντ και αυτός είναι ο Ιαν Κάρτερ» συμπλήρωσε και η Βαλέρια έσφιξε άψυχα τα χέρια τους διαδοχικά.  Ένιωθε λες και είχε περάσει κυκλώνας από πάνω της. Ήθελε να τρέξει στο δωμάτιο της, να κουκουλωθεί με το πάπλωμα και να πείσει τον εαυτό της ότι τίποτα από αυτό δεν ήταν αληθινό. «Ήμασταν στην περιοχή και δεν κρατιόμουν να δω το σπίτι» είπε ενθουσιασμένη η Κριστιάννα, αγνοώντας την ένταση. Ο Ιαν στεκόταν λίγο πιο πίσω, κοιτώντας κυρίως τα πόδια του. «Ο Ιαν ήθελε να μου το κρατήσει για έκπληξη αλλά τελικά λύγισε. Ήρθαμε για βόλτα αλλά επειδή είδαμε το αμάξι…συγγνώμη…νομίζαμε ότι ήταν του κυρίου Πεκ» είπε.
«Δεν πειράζει, δεσποινίς» είπε ξεψυχισμένα η Βαλέρια και χαμογέλασε αδύναμα. «Απλώς δεν περίμενα επισκέψεις τέτοια ώρα και είμαι λίγο…ατημέλητη» είπε ντροπαλά και ευχήθηκε να είχε φορέσει κάτι πιο κομψό. Η Κριστιάννα φορούσε ένα στενό τζιν και ένα υπέροχο πουλόβερ κάτω από το δερμάτινο τζάκετ της. Και παρόλο που κρατούσε το κράνος στο χέρι της, τα ξανθά μαλλιά της ήταν πολύ περιποιημένα.
«Μη νοιάζεστε καθόλου, εμείς θα φύγουμε αμέσως» είπε η Κριστιάννα και γύρισε προς τον Ιαν. «Αγάπη μου, γιατί δε μιλάς; Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει» είπε η κοπέλα και η Βαλέρια σκέφτηκε ότι ήταν έξυπνη. 
«Απλώς είμαι λίγο κουρασμένος, αγάπη μου» ανταπέδωσε εκείνος με μια βραχνή φωνή που θα έλιωνε και παγόβουνο. Η Βαλέρια ένιωσε ένα τσίμπημα στην καρδιά της αλλά το απέδωσε στα χρόνια που είχε συνηθίσει να τον αγαπάει. «Αλλά αφού ήρθαμε μέχρι εδώ και πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής, ας ρίξουμε μια ματιά. Είμαι σίγουρος ότι η δεσποινίς δε θα ενοχληθεί» είπε εκείνος αδιάφορα, αλλά ο τρόπος που απέφευγε το βλέμμα της Βαλέρια τη διαβεβαίωνε ότι ένιωθε και αυτός άβολα. Γιατί δεν έφευγε όμως;
«Φυσικά και μπορείτε, αν και εγώ είμαι λίγο απασχολημένη και θα πρέπει να σας αφήσω» είπε χαμογελαστή. «Θα συνεχίσω αυτό που έκανα και εσείς μπορείτε να κάνετε τη βόλτα σας».
«Τι θα δούμε μέσα στο σκοτάδι; Πού είναι τα κτίρια;» θύμωσε ο Ιαν αλλά η Βαλέρια δεν έκανε πίσω. Μπορεί να είχε εκπλαγεί σαν να είχε φάει χαστούκι, μπορεί να την είχε συνεπάρει το άρωμά του, μπορεί να ένιωσε για ένα δευτερόλεπτο όταν τελικά την κοίταξε ότι δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα από εκείνο το καλοκαίρι του 2004 που έγινε δική του, αλλά εντωμεταξύ είχε μεγαλώσει. Είχε ωριμάσει. Ήταν μια αποφασιστική γυναίκα. Μια δικηγόρος. Και σίγουρα, όχι μεσίτρια.
«Κύριε μου, δεν είναι δουλειά μου να σας ξεναγήσω» του είπε ξερά και η Κριστιάννα έσμιξε τα φρύδια της.
«Και ποια είναι η δουλειά σας ακριβώς;  Ξέρει ο κύριος Πεκ ότι δε με εξυπηρετείτε; Περίμενα ότι η γυναίκα του θα κάνει ό,τι καλύτερο για να πουληθεί το σπίτι» κατέληξε επιθετικά και η Βαλέρια ξεκαρδίστηκε. Εκείνος έμεινε να την κοιτάει πάλι με μισάνοιχτο στόμα. Η Βαλέρια πήγε στην κουζίνα και έβαλε λίγο τσάι.
«Θέλετε λίγο τσάι, δεσποινίς;» σέρβιρε ένα φλιτζάνι στην Κριστιάννα. Η κοπέλα το πήρε με χαρά.
«Συγχωρέστε τον αρραβωνιαστικό μου» της είπε απολογητικά. «Του ζήτησα να έρθουμε μερικές μέρες στην Κορνουάλη να ζωγραφίσω κι αυτός γκρινιάζει συνέχεια. Κάτι δεν του πάει καλά με το μέρος» είπε αόριστα. Η Βαλέρια δεν είπε τίποτα. Ο Ιαν έδειχνε αμήχανος.
Δεν το πίστευε ότι ήταν σε ένα δωμάτιο με τον Ιαν μετά από τόσα χρόνια και τον σέρβιρε τσάι.  Πίστευε ότι δε θα τον ξανάβλεπε ποτέ. Μπορεί τα σπίτια τους να ήταν πλάι πλάι αλλά τα τελευταία δέκα χρόνια τον είχε δει μόνο φευγαλέα 2 φορές. Και τώρα…συζητούσε με την αρραβωνιαστικιά του για τα πυρότουβλα. Μιλούσε μαζί της μηχανικά ενώ το μυαλό της αρμένιζε στα περασμένα.
«Πάντως κάντε μια βολτίτσα και μπορείτε να έρθετε και αύριο» είπε με ψεύτικη άνεση η Βαλέρια. «Θα πω στον κύριο Πεκ να είναι εδώ γιατί εγώ θα πρέπει να επιστρέψω στο Λονδίνο» είπε. Αν της έλεγαν πότε θα έρχονταν θα φρόντιζε να λείπει. Έπρεπε να ελαχιστοποιήσει τις επαφές. Ίσως έπρεπε να πει στον Κέρβερο ότι πρέπει να αφήσει και την υπόθεση.



1 σχόλιο: