Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

κεφάλαιο 4-γνωριμίες...




 Η Βαλέρια οδήγησε ως το Λίζαρντ της Κορνουάλης προσπαθώντας να συγκεντρωθεί στη διαδρομή και όχι σε όσα είχε να αντιμετωπίσει εκεί. Είχε ρίξει μια ματιά στο ίντερνετ και σύμφωνα με την έρευνά της, το Λίζαρντ ήταν μια πανέμορφη χερσόνησος με καταγάλανα νερά που θύμιζαν Μεσόγειο, και βρισκόταν στο νοτιότερο άκρο της Αγγλίας. Η ιδέα και μόνο την έκανε να σκεφτεί ότι ποτέ στη ζωή της δεν είχε ξεπεράσει τα όρια. Μπορεί να είχε φτάσει μέχρι εκεί, να δοκίμασε τα νερά, αλλά ποτέ δεν έκανε το άλμα. Χαμογέλασε στην ιδέα ότι θα έμενε μερικές μέρες σε ένα τόσο όμορφο και μοναδικό μέρος. Οι εικόνες την έκαναν να αναρωτηθεί αν πραγματικά βρισκόταν στην Αγγλία.

Από τις σκέψεις της την έβγαλε η φωνή του GPS της που την ενημέρωνε ότι σε δύο χιλιόμετρα έφτανε στον τελικό προορισμό της, δηλαδή την αγροικία του κυρίου Πεκ. Ο Κέρβερος την είχε ενημερώσει ότι ο πελάτης τους ζούσε μόνος του σε ένα κοντινό χωριό αλλά ήθελε να πουλήσει μερικά σπίτια για να στήσει μια επιχείρηση με εκτροφή βουβαλιών. Η Βαλέρια σκέφτηκε ότι δεν είχε δει ποτέ βουβάλια όταν της το είπε αυτό το αφεντικό της και αμέσως μάλωσε τον εαυτό της και το μυαλό της που ξεστράτιζε τόσο. Βέβαια απόρησε επίσης για ποιο λόγο ο κύριος Πεκ να ήθελε στην ηλικία του να πουλήσει την ιδιοκτησία του και να στήσει από την αρχή μια επιχείρηση, αντί να ξεκουραστεί λιγάκι και να ζει από τα εισοδήματά του. Φυσικά δε ρώτησε τον Κέρβερο. Δεν ήταν δικιά της δουλειά.

Αναρωτήθηκε πολλές φορές μέχρι να φτάσει πώς θα ήταν ο κύριος Πεκ και αν θα ήταν εκνευριστικός όπως ο φίλος του ή γλυκός και προσηνής. Ηλπιζε να είναι καλός άνθρωπος, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά η αγροικία έδειχνε αρκετά απομονωμένη και φοβόταν να μείνει στο ίδιο σπίτι με κάποιον απότομο άνθρωπο. Και άγνωστο πάνω από όλα. Τον τελευταίο καιρό είχαν γίνει δύο επιθέσεις κοντά στο σπίτι της στο Λονδίνο και είχε αρχίσει να φοβάται πολύ όταν άκουγε θορύβους ή όταν την πλησίαζε κάποιος άγνωστος. Σε αυτή την περίπτωση, ήταν να πήγαινε στο στόμα του λύκου, με τις ευχές του αφεντικού της. Γιατί δεν σπούδασε οικονομικά; Αυτό αναρωτήθηκε ξανά. Της άρεσε η νομική και ήταν καλή δικηγόρος αλλά δε θα ζούσε ποτέ τέτοιες καταστάσεις αν εργαζόταν σε μια επιχείρηση.

Τελικά είχε άδικο. Ο κύριος Πεκ την περίμενε έξω από το κτήμα για να της ανοίξει την πόρτα για το αμάξι και την υποδέχτηκε με μια ζεστή χειραψία και πολλά χαμόγελα. Της κουβάλησε ακόμα και το σακ βουαγιάζ στο εσωτερικό του σπιτιού. Η Βαλέρια έμεινε για λίγο ακίνητη κοιτάζοντας το σπίτι μπροστά της. Ο Πεκ γύρισε μετά από μερικά δευτερόλεπτα και της είπε να μπει μέσα γιατί έκανε κρύο.
«Το σπίτι σας είναι μαγευτικό. Πώς είναι δυνατόν να θέλετε να το πουλήσετε;» τον ρώτησε με κάθε ειλικρίνεια. «Είναι μοναδικό…!» αναφώνησε κοιτώντας αχόρταγα τις μεγάλες πέτρες που αποτελούσαν τους τοίχους, την ξύλινη σκαλιστή πόρτα, τα λουλούδια που περικύκλωναν το σπίτι άναρχα, το περιποιημένο γκαζόν και την απίστευτη θέα στη θάλασσα και τη λευκή άμμο.
«Είναι αλήθεια ότι είναι όμορφο» είπε εκείνος ντροπαλά. Ο κύριος Πεκ ήταν γύρω στα 55, με γκρίζα μαλλιά, αθλητικό σώμα και ζωηρά καστανά μάτια. «Αλλά πληρώνω ένα σωρό χρήματα για τη συντήρησή του και δεν μένω εδώ. Με ενοχλεί η υγρασία επειδή είναι δίπλα στη θάλασσα. Αυτό το σπίτι ήταν το μεράκι της μακαρίτισσας της γυναίκας μου» της είπε χωρίς μελοδραματισμό.
«Έχετε παιδιά;» ρώτησε η Βαλέρια ευγενικά.
«Ναι, έχω μια κόρη η οποία ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη. Συμφωνεί με την πώληση» πρόλαβε τη σκέψη της.
«Έχω δει τα σχέδια και ξέρω την έκταση. Το απόγευμα θα πρέπει να κάνουμε μια βόλτα και να δω όλο το κτήμα. Να δω τι περιέχει και τι εγκαταστάσεις ακριβώς πουλάτε».
«Ναι, ναι» συμφώνησε εκείνος. «Να φορέσεις γαλότσες, κορίτσι μου, και μετά πάμε όπου θες. Αλλά να ξέρεις ότι 10 στρέμματα δεν είναι εύκολο να τα περπατήσεις!» γέλασε άκακα.
«Είναι ευκαιρία να περπατήσω λιγάκι, που μου αρέσει κιόλας, και να μιλήσουμε για την πώληση ταυτόχρονα. Πού μπορώ να φρεσκαριστώ;» τον ρώτησε κι εκείνος την οδήγησε σε ένα εξίσου γοητευτικό εσωτερικό και μετά σε μια λιτή τουαλέτα από πέτρα με μια τεράστια μπανιέρα. Το δωμάτιό της ήταν εξίσου απέριττο, με θέα στη θάλασσα και άπλετο φως.  Θα μπορούσε να ζήσει εδώ, σκέφτηκε, και εντυπωσιάστηκε με αυτό. Ηταν πολύ δύσκολη με τα σπίτια και τη διακόσμηση και δυσφορούσε πολύ στην Κορνουάλη. Αλλά εδώ ένιωθε άνετα.
«Εγώ δε θα μείνω εδώ αν δε σε ενοχλεί» είπε εκείνος ουδέτερα όταν η Βαλέρια κατέβηκε μετά από λίγη ώρα στον κάτω όροφο, φορώντας ένα τζιν και καθαρό μπλουζάκι. Είχε ταξιδέψει με κοστούμι, αλλά κατάλαβε ότι έδειχνε λίγο τρελή μέσα σε αυτό το επαρχιώτικο σκηνικό. «Δε θεωρώ ότι είναι πρέπον. Απλώς θα έρχομαι συνεχώς εδώ για να συνεννοηθούμε. Εσείς φροντίστε να ξεκουραστείτε και τα λέμε το απόγευμα» της είπε και η Βαλέρια ανακουφίστηκε.
«Όπως νομίζετε, κύριε Πεκ» χαμογέλασε εκείνη ζεστά. Τελικά ο Κέρβερος δεν την είχε στείλει στην κόλαση.

1 σχόλιο: