Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

κεφάλαιο 61-ας αρχίσουν οι χοροί...τρα λα λαλαλαλα...! Καλό ΣΚ, δεσποσύνες! Μόμι, με διαβάζεις;

«Τι κάνεις εσύ εδώ;» ψέλλισε, σφίγγοντας ταυτόχρονα το παιδί της στην αγκαλιά της. Ήταν όμως ήδη πολύ αργά. Ο μικρός είχε ξυπνήσει και αναδευόταν βίαια για να τον αφήσει να κατέβει. Τον άφησε. Όχι επειδή ήθελε, αλλά επειδή τα χέρια της ήταν βαριά και δεν τα ήλεγχε. Ούτε αυτά, ούτε την καρδιά της που είχε ήδη ξεστρατίσει. Τον κοιτούσε με ένα απίστευτο συνδυασμό συναισθημάτων: τρόμο και χαρά. Πώς μπορούσε να χαίρεται που τον βλέπει; Ειδικά αυτή η στιγμή, που έδειχνε σαν ζητιάνα; Από την άλλη, έτρεμε το λόγο που τον είχε φέρει εδώ. Σίγουρα το αίμα που στράγγισε από το πρόσωπό του όταν τον κοίταξε ήταν μια καλή ένδειξη ότι τη μισούσε κι αυτός. Του είχε χαλάσει το παιχνίδι μάλλον.
«Πού με βρήκες;» τον ρώτησε θυμωμένη. Θυμωμένη που είχε πιστέψει έστω και για ένα λεπτό ότι θα γλύτωνε.
«Δε σε είχα χάσει ποτέ» απάντησε εκείνος βραχνά, ενώ φιλούσε τον Ρέμι. To βλέμμα του όμως δεν την άφηνε λεπτό. Το παιδί έδειχνε τρισευτυχισμένο. «Μικρέ, άσε με να μιλήσω με τη μαμά» του είπε ξαφνικά και μετά από μερικές διαμαρτυρίες ο γιος της έτρεξε προς το εσωτερικό του σπιτιού. Η Μαρτίνα εντωμεταξύ είχε ξεκλειδώσει την πόρτα. Αλλά ο Ρεμί δεν έκανε ούτε ένα βήμα προς το μέρος της. Στεκόταν εκεί, απέναντί της, αγέρωχος, φορώντας ένα φθαρμένο τζιν και ορειβατικά μποτάκια. Είχε μελετήσει το έδαφος. Ήξερε πού ερχόταν. Με τον ήλιο να ξεκινάει την πορεία προς τη δύση και το ζοφερό ουρανό της Σκωτίας από πάνω του, η εικόνα του της θύμισε σκηνή από θρίλερ. Ένας πανέμορφος εκτελεστής.
«Θα σου έλεγα να περάσεις μέσα» μόρφασε εκείνη «αλλά είναι που δεν είσαι ευπρόσδεκτος» ειρωνεύτηκε.
«Έκανα μεγάλη υπομονή τόσο καιρό. Σου έδωσα χρόνο να σου περάσουν τα νεύρα για αυτό το κάτι που έκανα, που δεν έχω ιδέα τι είναι. Ήξερα από την πρώτη μέρα τις κινήσεις σου. Πού είσαι και τι κάνεις. Και περιμένω. Μια εξήγηση. Γιατί έφυγες. Αυτός είναι ο λόγος που με βλέπεις εδώ. Όχι για να πιούμε τσάι και κουλουράκια» της είπε. Η Μαρτίνα το περίμενε αυτό μάλλον, σε κάποια γωνία του μυαλού της, αλλά δεν είχε έτοιμη κάποια απάντηση. Εκείνος όμως στεκόταν ακίνητος, περιμένοντας. Το εννοούσε; Θα έμενε εκεί μέχρι να πάρει απάντηση;
«Κι αν δεν απαντήσω;»
«Τότε θα μείνω εδώ».
«Κι αν βρέξει;»
«Θα μείνω εδώ».
«Γιατί ήρθες; Για άλλη μια επίδειξη ανδρισμού;» τον προκάλεσε.
«Το αντίθετο, Μαρτίνα» της είπε εκείνος τραχιά. «Ηρθα για να επίδειξη ταπεινότητας. Για μια επίδειξη έλλειψης εγωισμού. Ηρθα να σε ρωτήσω γιατί με παράτησες και να προσπαθήσω να σου αλλάξω γνώμη. Να σε παρακαλέσω, αν χρειαστεί» την αποστόμωσε. Η αλήθεια ήταν ότι ήθελε κότσια να το κάνει αυτό ένας άντρας. Δηλαδή ένας άντρας που αγαπούσε ειλικρινά και όχι κάποιος με ύπουλα σχέδια.
«Δε χρειάζονται όλα αυτά, Ρεμί. Εχεις τη ζωή σου στην Οσέανα και εγώ προσπαθώ να στήσω τη ζωή μου εδώ».
«Πού; Εδώ;» κάγχασε εκείνος και έδειξε με τα χέρια του τον περιβάλλοντα χώρο. «Μέσα στις λάσπες; Πέντε χιλιόμετρα από το πλησιέστερο μαγαζί και τριάντα χιλιόμετρα από το νοσοκομείο;»
«Ουάο! Μελέτησες καλά πριν έρθεις!» τον ειρωνεύτηκε.
«Δεν είναι συνθήκες αυτές για μια γυναίκα μόνη με ένα παιδί. Μα καλά…δεν έχεις καθόλου μυαλό; Ποιος θα σε άκουγε αν κάποιος έμπαινε για διάρρηξη; Είναι δύσκολο να μαθευτεί ότι μένεις μόνη;» φώναξε απελπισμένος.
«Ρεμί, αν έμενα στο παλάτι, μέσα στο χρυσό κλουβί με τα τάγματα ασφαλείας, θα κινδύνευα πιο πολύ» του απάντησε σαρκαστικά. Εκείνος έκανε ένα βήμα μπροστά αλλά το μετάνιωσε και έμεινε ξανά ακίνητος.
«Από τι; Πες μου!» φώναξε έξαλλος εκείνος. «Τι σου έκανα; Γιατί με άφησες;». Κάτι στη φωνή του την έκανε να τον κοιτάξει στα μάτια. Για ένα κλάσμα δευτερολέπτου είδε πόνο στο βλέμμα του. Πόσο καλός ηθοποιός είναι, σκέφτηκε. Δεν άφηνε ούτε χαραμάδα στην αμφιβολία.
«Γιατί ήρθες ως εδώ;» τον ρώτησε ξανά εκείνη. «Με πόσες γυναίκες χορταίνει πια ο εμίρης;» της ξέφυγε και αμέσως το μετάνιωσε. Είχε πει περισσότερα από όσα ήθελε.
«Μόνο με μία. Και με μία συγκεκριμένη. Εσένα» της είπε με τόση πειστικότητα που την έκανε να ανατριχιάσει.
«Ψεύτη!» φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε. Στη μέση της ερημιάς δεν την ένοιαζε τίποτα.
«Δε λέω ψέματα, Μαρτίνα. Σε αντίθεση με εσένα».
«Τι ψέμα έχω πει εγώ;»
«Ότι με αγαπάς»
«Αυτό δεν…» είπε και σταμάτησε. Εκείνος χαμογελούσε. Είχε καρφωθεί. Το υποσυνείδητό της βιάστηκε και είπε την αλήθεια.
«Πες μου γιατί με άφησες. Τι στο καλό έκανα; Εγώ προσπάθησα να σου δώσω τα πάντα. Να σε κάνω ευτυχισμένη. Τι παραπάνω ήθελες;»
«Ειλικρινή αγάπη».
«Πιο πολλή αγάπη;» έσφιξε τις γροθιές του. «Δεν έχω άλλη!» φώναξε κι κοπάνησε το στήθος του με το δεξί του χέρι.
«Ψεύτη» επανέλαβε σαν ρομπότ η Μαρτίνα, γνωρίζοντας ότι με τη στάση της δεν βοηθούσε πολύ τη συζήτηση.
«Ξέρεις κάτι;» της είπε αφού πέρασαν μερικά ατελείωτα δευτερόλεπτα. «Δεν άξιζες τόση αγάπη τελικά. Το βλέπω τώρα. Είσαι μια σκληρή, άκαρδη γυναίκα. Με κοιτάς και στα μάτια σου βλέπω…το κενό. Πριν από μερικούς μήνες, με κοίταγες με λατρεία. Τι άλλαξε; Εκτός αν δεν με αγάπησες ποτέ» της είπε πικραμένος.
«Εγώ; Εγώ δε σε αγάπησα;» γέλασε η Μαρτίνα. «Δε βαρέθηκες με αυτή την κατηγορία; Εγώ, Ρεμί, την αγάπη μου την απέδειξα μένοντας πιστή σε σένα ακόμα και όταν δεν είμαστε μαζί. Εσύ;» τον ρώτησε όλο νόημα.
«Κι εγώ το ίδιο. Τι σημαίνει αυτό; Όχι ότι σε νοιάζει αλλά δεν έχω κοιμηθεί με κάποια καινούργια».
«Με κάποια παλιά ίσως;»
«Ούτε. Μα τι λες; Με κατηγορείς ότι ήμουν άπιστος».
«Σε κατηγορώ ότι έστησες μια πλεκτάνη για να σε παντρευτώ. Σε κατηγορώ ότι μου πούλησες αγάπη για να έχεις κοντά σου τον γιο σου και να τον αποδεχτεί ο λαός σου. Σε κατηγορώ ότι όλα αυτά τα κανόνισες με την ερωμένη σου, το φίδι, την Ασσάν. Σε κατηγορώ ότι με κορόιδεψες όπως δεν έχει κοροϊδέψει άντρας γυναίκα. Σε κατηγορώ ότι είσαι ανάξιος να στέκεσαι μπροστά μου. Ακόμα και είκοσι βήματα μακριά».
«Τι λες; Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω λέξη!» διαμαρτυρήθηκε ο Ρεμί. «Είσαι ζηλιάρα και πρέπει να κολακευτώ ή απλώς είσαι τρελή και πρέπει να λάβω τα μέτρα μου;»
«Το μόνο που είμαι είναι ηλίθια» του είπε και σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος της. «Που πίστεψα σε εσένα».
«Και τι έκανα;»
«Σου είπα!»
«Μου λες ότι σου ζήτησα να με παντρευτείς με σκοπιμότητα».
«Ακριβώς».
«Και πώς το φαντάστηκες αυτό;»
«Δεν το φαντάστηκα. Το άκουσα» του είπε. Είχε έρθει η ώρα να του το πει. Τι στο καλό; Δε θα τον άφηνε να την κατηγορεί ότι είναι τρελή. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι την αποσυντόνιζε. Με αυτό το μακρύ παλτό και το λεπτό πουλόβερ που κολλούσε στα δυνατά του μπράτσα, έκανε την καρδιά της να χτυπάει δυνατά. Έτσι ήταν αυτά. Η καρδιά είχε προβλήματα, αλλά το σώμα δεν ήταν υποχρεωμένο να ακολουθήσει.
«Μου λες ότι με άκουσες να σκαρώνω σχέδια εναντίον σου;» γέλασε εκείνος. Ο ουρανός εντωμεταξύ είχε βαρύνει και η Μαρτίνα ήξερε ότι σε λίγα λεπτά θα έπιανε βροχή. Διάολε, όλα στραβά.
«Σε άκουσα, ναι. Μαζί με την ερωμένη σου».
«Την Ασσάν;»
«Ώστε το παραδέχεσαι;»
«Εσύ την ανέφερες πριν».
«Φίδι!» του είπε, μπερδεμένη. Θα την τύλιγε σε μια κόλλα χαρτί. Το είχε αυτό το ταλέντο ο Ρεμί.
«Πολύ ώριμη αντίδραση!» είπε εκείνος. «Θες να αρχίσουμε τους χαρακτηρισμούς; Κι εσύ είσαι ανώριμη και επιπόλαιη!».
«Εσύ είσαι ένα άπιστο κάθαρμα!».
«Κι εσύ είσαι ανάγωγη και κακομαθημένη»
«Κι εσύ είσαι ύπουλος και ψεύτης».
«Κι εσύ είσαι η γυναίκα της ζωής μου και δε θα φύγω από εδώ αν δε λυθεί αυτή η ηλίθια παρεξήγηση».






10 σχόλια:

  1. Ετσι. Ετσι! Δωστα ολα. Και Ρεμί, αν δεν τα βρείτε με τη Μαρτινα call me! I'm single!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επιτελους!!!!!!!! Τωρα θα βγουν ολα στην φορα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αχ βρε Ρεμι! ελπιζω πραγματικα να μην εχει σχεση με ολα αυτα... εγω παντως κατι αλλο υποψιαζομαι...
    παντως ηταν ενα καταπληκτικο κεφαλαιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. σας παρακαλώ....ας της δώσει μία σφαλιάρα ο Ρεμί, να μπει το μυαλό στη θέση της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μετα απο μια βασανιστική εβδομάδα με πολύ πυρετό και τα συναφή (δεν θελω να σας αηδιασω) και με μια νοσοκόμα ΠΟΛΥ ΞΙΝΗ που δεν με άφηνε να εχω τηλέφωνο παρά μονο λίγες φορές τώρα μπόρεσα να διαβάσω ολοκληρωμένα τα κεφαλαία αυτής τη εβδομαδας! Κέικ και Ελίζα καλώς ξανηρθατε Μαρτινα κρατά γερά και Ρεμί εισαι ο άντρας της ζωής μου! Φιλία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι επαθες καλέ κ μπήκες στο νοσοκομείο; περαστικα, γλυκούλα! !!!

      Διαγραφή
    2. Γαστρεντερίτιδα έπαθα!!! Και ήταν η χειρότερη εβδομάδα τις ζωής μου!! Χαχαχαχα

      Διαγραφή
  6. επιτελουυυυυυς.....μπορω να ξανασχολιασωωω...ειχα ξεχασει τον κωδικο μου (μιας κ με την τεχνολογια ειμαι κ λιγο ακυρη) ..λοιποοοον συγγραφεα της καρδιας τοσο καιρο διαβαζα τις ιστοριες σου κ τα σχολια επεισης....γ αρχη ενα μεγαααααλο ευχαριστω γ τις ωρες π διαθετεις απ τον χρονο σου κ τις δουλιτσες σου γ να μας γραφεις ΚΑΘΕ μερα καινουργιο κεφαλαιο...οσο γ καποια σχολια π ειδα (κ σαν σκορπιος κ εγω) εχω να πω οτι εμεις π σε ακολουθουμε τοσα χρονια ξερουμε πως εισαι κ πως τα λες...κανενας δεν αναγκαζει κανεναν με το ζορι να διαβασει...ποσο μαλλον να πιεσει γ 2 κεφαλαια κτλ...εισαι πολυ καλη σε αυτο π κανεις...συνεχισε ετσι κ εμεις θα ειμαστε γ οσο αντεχεις κ γουσταρεις να γραφεις μαζι σου...φιλακιααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή