Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

κεφάλαιο 59-διαβάστε το 58 πρώτα!

Δεν είναι ότι δεν είχε τις ευκαιρίες. Το παιδί της έκανε ό,τι μπορούσε για να της φτιάξει το κέφι αλλά μόνο σήμερα είχε καταφέρει να την κάνει να γελάσει. Ακόμα και η ίδια εξεπλάγη με την αντίδρασή της, ακούγοντας τον ήχο να βγαίνει από το λαιμό της. Ώστε μπορούσε να γελάει ακόμα. Χάρηκε με αυτή την αλλαγή. Τελικά ίσχυε αυτό που έλεγαν, ότι ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.

Η προσπάθεια του Ρέμι να γλείψει το μπωλ όπου είχε αναμείξει διάφορα υλικά για να φτιάξει κέικ σοκολάτας, είχε ως αποτέλεσμα να γεμίσει όλη η μούρη με σοκολάτα. Εκείνος έδειχνε τόσο αφοσιωμένος σε αυτό που έκανε, και την Μαρτίνα την έπιασαν γέλια όταν εκείνος την κοίταξε όλο θλίψη, έχοντας κάνει το μπολ να γυαλίζει. Ευτυχώς είχε και εκείνον. Δε θα μπορούσε να φανταστεί τη ζωή της χωρίς το παιδί της. Ειδικά αυτή την περίοδο. Μόνο για αυτόν ξυπνούσε το πρωί και σηκωνόταν από το κρεβάτι.

Είχε περάσει ένας μήνας από τη στιγμή που έφυγε από το Λονδίνο και εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό και απομακρυσμένο από τον πολιτισμό χωριό της βόρειας Σκωτίας. Το απίστευτο κρύο τα βράδια την έκανε να μετανιώνει την επιλογή της αλλά τα πρωινά ο ήλιος έριχνε ένα απίστευτα λαμπερό χρώμα στους βάλτους και στην μικρή λίμνη κοντά στο σπιτάκι της. Είχε νοικιάσει σε άλλο όνομα ένα σπίτι φτιαγμένο από πέτρα, το οποίο βρισκόταν σε ένα τεράστιο αγρόκτημα. Οι ιδιοκτήτες ήταν ηλικιωμένοι και ζούσαν σε ένα γηροκομείο, αλλά της είχαν νοικιάσει το σπίτι σε πολύ οικονομική τιμή, με την προϋπόθεση να προσέχει το κτήμα. Έτσι, είχε αφοσιωθεί στις αγροτικές δουλειές και τα απογεύματα δούλευε σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο Ελγιν. Έπαιρνε και τον μικρό μαζί της, ο οποίος συνήθως καθόταν ήσυχος ή έπαιζε με τα άλλα παιδάκια στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο.

Του έλειπε ο πατέρας του και της το έδειχνε με κάθε τρόπο. Τον ανέφερε συχνά, μιλούσε αραβικά όταν θύμωνε και της επαναλάμβανε ότι στην Οσεάνα δεν έχει ποτέ κρύο. Αλλά δεν μπορούσε να του εξηγήσει το λόγο που έφυγαν. Του είχε πει ότι έπρεπε να πάνε ένα μικρό ταξίδι γιατί δεν ήταν σίγουρη για τον γάμο και το άφησε εκεί. Ο μικρός δε ρώτησε πολλά αλλά έδειξε ενοχλημένος. Οι γονείς της, δε, της είπαν ανοιχτά ότι τη θεωρούν τρελή και ότι ο Ρεμί είναι ό,τι καλύτερο της έχει συμβεί. Τους άφησε ρητές εντολές να μην πουν τίποτα για εκείνη αν τους ρωτούσε εκείνος και έφυγε για βόρεια Σκωτία λέγοντάς τους ότι θα πάει στην Ιρλανδία.
Όχι ότι την είχε ψάξει κιόλας. Τους τηλεφωνούσε συχνά και της είχαν πει ότι δεν τους είχε ενοχλήσει. Μάλλον είχε λάβει το μέιλ που του έστειλε. Του έγραφε ότι ο γάμος ματαιώνεται και ότι δεν είναι ηλίθια για να πιστεύει τα ψέματά του. Μετά έκλεισε το λογαριασμό της, γιατί δεν ήθελε να διαβάσει την απάντησή του.

Μαύρη απελπισία είχε κυριέψει την ψυχή της όμως. Ήταν τόσο θλιμμένη που ώρες ώρες αναρωτιόταν τι ήταν χειρότερο. Να είναι μαζί του ή χώρια του. Αλλά όταν σκεφτόταν τι είχε ακούσει, γινόταν ξεκάθαρο μέσα της. Σαν δίσκος που είχε κολλήσει, οι λέξεις του ζευγαριού είχαν στοιχειώσει τα βράδια της. Και ειδικά το χθεσινό βράδυ. Χρειάστηκε να πιει δύο ποτήρια κόκκινο κρασί για να χαλαρώσει και να κοιμηθεί. Η νύχτα του γάμου τους. Τα δάκρυά της έρρεαν ασταμάτητα, σαν χείμαρρος την εποχή βροχοπτώσεων. Πόσο διαφορετική είχε φανταστεί αυτή τη νύχτα… Μια ρομαντική τελετή, μια πολυτελής δεξίωση και μετά ένα ερωτικό βράδυ. Αλλά τίποτα από αυτά δε συνέβη. Εκείνη βρισκόταν κρυμμένη σε ένα χωριό στη Σκωτία, εκείνος βρισκόταν στην Οσεάνα με τη γυναίκα που του άξιζε σε όλα τα επίπεδα και ανάμεσά τους υπήρχε...τίποτα. Ένα απέραντο κενό που την περιγελούσε για τις ελπίδες που αφέθηκε να νιώσει.

Άραγε εκείνος το θυμήθηκε; Αναρωτήθηκε και αμέσως μάλωσε τον εαυτό της. Τι την ένοιαζε; Δεν την ένοιαζε αν το είχε θυμηθεί, αν είχε προλάβει να ακυρώσει τα πάντα, τι θα είπαν οι καλεσμένοι και πώς αντιμετώπισε το πολιτικό κόστος. Όλα αυτά ήταν δική του δουλειά. Η δική της δουλειά ήταν να ξυπνάει νωρίς και να ποτίζει τα λαχανικά, να μαγειρεύει στο γιο της, να δουλεύει στο βιβλιοπωλείο, και το βράδυ όταν γύριζε σπίτι, να φροντίζει να μην λιποθυμήσει από την εξάντληση.

Είχε λεφτά, αλλά στην κάρτα της. Αν ο Ρεμί ήθελε να τη βρει και να την εκδικηθεί, ή να αρπάξει το παιδί, θα την εντόπιζε πανεύκολα μέσω των τραπεζικών συναλλαγών της. Είχε βγάλει μερικά χρήματα από το Λονδίνο αλλά υπήρχε ανώτατο όριο ανάληψης και έτσι είχε χρήματα μόνο για τα εισιτήρια και την εγγύηση για το σπίτι. Αν στο Λονδίνο δυσκολευόταν τόσα χρόνια, τώρα πραγματικά κινδύνευε να περιπέσει σε ένδεια. Ευτυχώς ο μικρός ήθελε ακόμα για να πάει σχολείο και δεν είχε φοβερά έξοδα. Χρειαζόταν μόνο λίγο φαγητό και φροντίδα. Αυτά μπορούσε να του τα προσφέρει. Θα ζούσαν μια απλοϊκή ζωή, κοντά στη φύση, και σιγά σιγά θα γίνονταν ευτυχισμένοι. Η Μαρτίνα χαμογέλασε και πήρε τον μικρό αγκαλιά για να τον πάει στο μπάνιο. Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να κοιμηθεί. Αύριο είχαν πολύ πρωινό ξύπνημα, γιατί έπρεπε να σκεπάσουν τα λαχανικά. Ίσως έριχνε χαλάζι…


6 σχόλια:

  1. χαλαζι ριχνει ετσι και αλλιως..στην ψυχη της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτη η carrie bradshaw εχει καταστρεψει πολυ κοσμο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μετα το γαμο που δεν εγινε με το big που αλλαξε τα μαλλια της,εξαφανιστηκε εκλεισε mail .. και ο big της εστελνε καθε μερα κ απο ενα ποιηματακι..ελπιζω ο ρεμι να της εχει στειλει τουλαχιστον κανενα saadi

      Διαγραφή