Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

κεφάλαιο 57-αγαπημένες Κέικ και Πωλ, καλωσορίσατε και πάλι πίσω!

Ο Ρεμί έδειχνε ανήσυχος. Ειλικρινά ανήσυχος. Η Μαρτίνα τον θαύμασε για την υποκριτική του δεινότητα. Για μερικά δευτερόλεπτα την έπεισε ότι το εννοούσε.
«Να πας φυσικά, αγάπη μου» της είπε με πάθος. «Και θα έρθω κι εγώ μαζί σου!»
«Όχι, δεν είναι ανάγκη» απάντησε χαμογελώντας με δυσκολία. «Θα μείνω μόνο λίγες μέρες και θα επιστρέψω για να συνεχίσω τις ετοιμασίες».
«Μα δεν είναι δυνατόν, αγάπη μου, να μην έρθω; Τι θα πει η μητέρα σου; Είμαι πλέον κι εγώ σαν παιδί της. Τουλάχιστον έτσι θέλω να με βλέπει».
Η Μαρτίνα ένιωσε την επιθυμία να του ουρλιάξει ότι τον μισεί εκείνον και τα ψέματά του, αλλά δεν είπε κουβέντα. Μια φορά ηθοποιός εκείνος, δυο φορές θεατρίνα εκείνη.
«Έχεις τόσες δουλειές εδώ εσύ. Η μητέρα μου θα καταλάβει. Άλλωστε το σπίτι μας είναι μικρό και εγώ θα πρέπει να μείνω εκεί για να τη φροντίζω. Δε θα είσαι άνετα».
«Στο πανεπιστήμιο έμενα σε εστία» της είπε ξερά. «Ακόμα να καταλάβεις ότι μπορεί να ζω στην πολυτέλεια αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω και σε ένα μικρότερο σπίτι».
«Ρεμί, σε ευχαριστώ πολύ για το γνήσιο ενδιαφέρον σου» του είπε και πίεσε τον εαυτό της να του χαϊδέψει το μάγουλο. «Αλλά ειλικρινά, δε χρειάζεται να έρθεις. Η μητέρα μου στραμπούληξε το πόδι της και θα πάω τρεις τέσσερις μέρες να τη βοηθήσω. Θα ψάξω και μερικά πράγματα για τον γάμο και θα γυρίσω. Τόσο απλό. Ακόμη φοβάσαι;» τον προκάλεσε ψεύτικα. «Ακόμα δεν με εμπιστεύεσαι;».
«Όχι, δεν είναι αυτό»  απέρριψε την ιδέα ο Ρεμί πολύ γρήγορα. «Απλώς δε θέλω να μείνουμε χώρια τόσες μέρες. Τέλοσπάντων, δε θέλω να γίνομαι φορτικός. Νιώθω λίγο άβολα που θα φύγεις αλλά δεν μπορώ να σε κρατώ φυλακισμένη. Προτείνω να πετάξεις με το τζετ μας. Μόνο βιάσου να γυρίσεις» της είπε ικετευτικά. Η Μαρτίνα κοίταξε τα σοκολατένια μάτια του και εξεπλάγη το πώς παρέμεναν τόσο ζεστά παρόλα τα αισχρά ψέματά του.
«Μην ανησυχείς και θα γυρίσουμε σύντομα».
«Θα γυρίσετε; Δηλαδή θα πάρεις και το παιδί;».
«Εννοείται, Ρεμί!» του είπε με σιγουριά. Αυτό το κομμάτι ήταν που φοβόταν πιο πολύ στο καλά οργανωμένο σχέδιό της. Έπρεπε να τον πείσει χωρίς να εγείρει τις υποψίες του. Από αυτό το σκέλος της συζήτησης θα κρίνονταν όλα. «Να δει το παιδί τη γιαγιά του λιγάκι. Άσε που είναι ευκαιρία να τον πάω στον οδοντίατρό του. Είναι ένας φοβερός γιατρός και δέχεται μόνο ελάχιστους ασθενείς. Ο Ρέμι μόνο σε αυτόν κάθεται να τον εξετάσει».
«Έχουμε κι εδώ γιατρούς».
«Το ξέρω και του έχω εξηγήσει ότι είναι τελευταία φορά που πάμε στον δρα Πίτερς» του είπε τάχαμ αυστηρά. «Αλλά για το φετινό έλεγχο ας πάει στον δρα Πίτερς. Να δει λίγο και τη γιαγιά του» επανέλαβε αδύναμα. Το έχανε, το έβλεπε. Δεν τον είχε πείσει. Την κοιτούσε δύσπιστα.
«Το παιδί μπορεί να μείνει εδώ» επέμεινε εκείνος.
«Πάλι αρχίσαμε» αγανάκτησε εκείνη. «Με καταπιέζεις. Δεν το βλέπεις; Πώς θα παντρευτούμε έτσι;» του είπε, ξέροντας ότι εκείνος θα τρόμαζε στην ιδέα ότι θα ματαίωνε τον γάμο. Προφανώς είχε ανάγκη αυτή την τυπικότητα για να αποδεχτεί ο κόσμος το νόθο παιδί του. 
«Θέλω χρόνο να το σκεφτώ» είπε εκείνος τρίβοντας τα μάτια του. Νύσταζε και έδειχνε κουρασμένος. Την πλησίασε και την αγκάλιασε από πίσω. Η Μαρτίνα κράτησε την αναπνοή της και προσπάθησε να μην τραβηχτεί. Δεν άντεχε άλλο αυτή τη φαρσοκωμωδία. Έπρεπε να φύγει.
«Ρεμί, σε τέσσερις μέρες θα είμαστε και οι δύο πίσω. Μη φοβάσαι, αγάπη μου. Όχι πια» του είπε τρυφερά. Εκείνος χαμογέλασε, ανακουφισμένος.
«Καλά τότε» είπε εκείνος και ανασήκωσε τους ώμους. «Θα ναυλώσω το τζετ να πάτε άνετα και γυρνάτε σε τέσσερις μέρες πάλι με το ίδιο. Εντωμεταξύ εγώ θα συνεχίσω με τις ετοιμασίες εδώ. Έχεις δει τη λίστα των καλεσμένων; Έχει ξεπεράσει τα χίλια άτομα. Είναι σωστή τρέλα».
«Είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις» του είπε.
«Έχεις κάτι εσύ;» τη ρώτησε μετά από μερικά δευτερόλεπτα που την επιθεωρούσε προσεκτικά.
«όχι, όχι. Απλώς ανησυχώ για τη μητέρα μου»
«Αν θες πάντως, μπορώ να κανονίσω να μεταφερθεί εδώ. Να κάνει εδώ την αποθεραπεία της και να έρθει με την ησυχία της στο γάμο».
«Δεν είναι ανάγκη, ένα διάστρεμμα είναι μόνο».
«Καλώς τότε. Πότε λες να φύγεις;»
«Αύριο το πρωί είναι καλά;»

«Ναι, αγάπη μου, θα προλάβουμε. Και απόψε θα σε σφίξω στην αγκαλιά μου για να σε χορτάσω».

3 σχόλια:

  1. Οχι!!!!!!! Μην την αφησει να φυγει θα την χασει για παντα :/
    Και η αλλη αντι να του μιλησει παιζει θεατρο τι βλαμενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εγω αν ήμουν στη θέση της Μαρτινας θα πήγαινα και θα τον ρώταγα" με δουλεύεις η με αγαπάς αληθινά;" Θα του έλεγα οτι τα άκουσα ολα και θα έβλεπα την αντίδραση του και εαν με δούλευε θα... ΤΟΥ ΕΣΠΑΓΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΝΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΝ ΓΕΛΙΟ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΙ!!!! Χαχα περιμένω τη συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Mallon den paei na tou milhsei giati fobate na mhn thn "fulakhsh"

    ΑπάντησηΔιαγραφή