Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

κεφάλαιο 53-βρέχει φωτιά στη στράτα μου...

53

«Μόμι, τώρα θα κάνετε κι άλλο μωράκι με τον μπαμπά;» ρώτησε ο Ρέμι δέκα μέρες μετά την πρόταση γάμου του Ρεμί. Ο γιος της είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι οι γονείς του ήταν μαζί, και είχε πει στη Ναντίν ότι πάντα προσευχόταν να αγαπήσει ο μπαμπάς πάλι τη μαμά. Η Μαρτίνα ξεκαρδίστηκε στα γέλια όταν η Ναντίν τής μετέφερε αυτό που είχε πει το παιδί. Της φάνηκε πολύ αστείο ότι ο μικρός θεωρούσε δεδομένο ότι η μητέρα του ΗΔΗ αγαπούσε τον πατέρα του.
«Δε θέλεις;» ρώτησε η Μαρτίνα απορημένη. «Νόμιζα ότι θες αδερφάκι».
«Θέλω πολύ! Αλλά να είναι αγοράκι για να παίζουμε!» τσίριξε ο μικρός, ενώ άρπαζε άλλο ένα μπισκότο από αυτά που είχε ψήσει η Μαρτίνα.
«Αν είμαστε τυχεροί, ο Θεός θα μας χαρίσει άλλο ένα υπέροχο παιδάκι σαν κι εσένα, αγόρι ή κορίτσι» του είπε και του σκούπισε το πρόσωπο. «Αλλά εσένα δε θα πάψουμε ποτέ να σε αγαπάμε με όλη μας τη δύναμη» του υπενθύμισε, έχοντας πάντα στο νου της ότι μπορεί ο μικρός γιος της να ένιωθε απειλημένος από το μελλοντικό αδερφάκι του, παρόλο που έδειχνε ενθουσιασμένος.
«Κι εγώ σε αγαπώ πολύ, μανούλα» είπε εκείνος, βουτώντας το μπισκότο στο γάλα. Η Μαρτίνα τον κοίταξε.
«Μόνο εμένα; Τον μπαμπά όχι;» γέλασε. Ο Ρέμι είχε θεοποιήσει τον Ρεμί και γι αυτό η απάντησή του την εξέπληξε.
«Τον μπαμπά τον αγαπώ πολύ, αλλά εσένα σε λατρεύω» της είπε και τύλιξε τα χέρια του γύρω από το λαιμό της κτητικά. «Εσύ με φροντίζεις και μου έπαιρνες παιχνίδια όταν ήμουν μωρό» διευκρίνισε ο «ώριμος» πια Ρέμι και η Μαρτίνα ένιωσε καυτά δάκρυα να ρέουν στα μάγουλά της ανεξέλεγκτα. Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί που ο γιος της εκτιμούσε όσα του είχε προσφέρει και δεν είχε θαμπωθεί από το μεγαλείο του πατέρα του ή να στενοχωρηθεί που στέρησε τόσα χρόνια τον Ρεμί από τον γιο του ώστε να μην μπορεί πια ποτέ να υπερκαλύψει το κενό της απουσίας του.
«Ρέμι, ο μπαμπάς κι εγώ θα είμαστε ένα πια» του είπε διπλωματικά αλλά ο μικρός δεν έδωσε συνέχεια στη συζήτηση. Ήταν πολύ ενθουσιασμένος με ένα καινούργιο παιχνίδι που του είχε πάρει η Ναντίν και έβγαζε ήχους που σου τρυπούσαν τα αφτιά. Εκείνος όμως το διασκέδαζε και αυτό είχε σημασία.

Τον άφησε λίγο μόνο του και ανέβηκε στο δωμάτιό της. Ο Ρεμί ήταν σε μια συνάντηση και θα γυρνούσε αργά το βράδυ. Εκείνη είχε γυρίσει νωρίς σήμερα γιατί ήταν κάτι σαν ημιαργία. Είχε παίξει πιάνο περίπου δύο ώρες, μέχρι που το στομάχι της άρχισε να γουργουρίζει. Έφαγε κάτι και μετά έπαιξε με το παιδί. Τώρα θα περίμενε τον Ρεμί για να συζητήσουν μερικά θέματα σχετικά με τον γάμο. Είχαν ορίσει ως ημερομηνία τις 25 Μαρτίου, δηλαδή σε δύο μήνες, και παρόλο που η οικονομική άνεση του Ρεμί επέτρεπε να είναι άνετοι ως προς τις προετοιμασίες, ήταν πολλά αυτά που έπρεπε να κανονίσει. Έπρεπε να κλείσει την πτήση των γονιών της και μερικών ακόμα φίλων και να διαλέξει φόρεμα. Είχε δει μερικά σχέδια στο ίντερνετ και είχε καταλήξει στο κόψιμο, αλλά έπρεπε να βρει και σχεδιαστή. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάμβανε κάποιος διοργανωτής. Ο Ρεμί είχε πολλά στο κεφάλι του. Ακόμα δεν είχε ανακοινωθεί επίσημα στο λαό ο γάμος τους και η Μαρτίνα είχε αρχίσει να νιώθει άβολα. Ήταν πολύ δυσάρεστο να γνωρίζει ότι ένα τόσο ευτυχισμένο γεγονός αποτελούσε για τον Ρεμί τόσο μεγάλο και σύνθετο πρόβλημα παρόλο που εκείνος έδειχνε ήρεμος.

Οι γονείς του Ρεμί, ο Σαράμ και η Ναντίν τής είχαν ευχηθεί τα καλύτερα όταν έμαθαν τα νέα. Ο Σαράμ δεν ήταν και πολύ ζεστός, αλλά έδειξε λίγο πιο φιλικός όταν συνειδητοποίησε ότι ήταν πολύ αργά πια για να αλλάξει τη γνώμη του Ρεμί. Η Ναντίν είχε αρχίσει να ονειρεύεται το φόρεμά της και η Αλίνα είχε αρχίσει να μιλάει ήδη για μια εγγονή. Σε γενικές γραμμές ήταν όλα τόσο υπέροχα, που η Μαρτίνα ένιωθε συνεχώς σαν να είναι σε ένα τρενάκι σε λούνα παρκ. Με τον Ρεμί είχαν αρχίσει να κοιμούνται μαζί τα βράδια, τραγουδούσε κι έπαιζε πιάνο, το παιδί της ήταν ευτυχισμένο, είχε μια υπέροχη δουλειά. Όλα ήταν υπέροχα. Παραμυθένια.


 Πλησίασε στο παράθυρο του δωματίου της και κοίταξε τον ορίζοντα. Σκούρα σύννεφα είχαν μαζευτεί στον ουρανό και απόρησε. Είχε κακομάθει στον ξηρό καιρό της ερήμου και είχε ξεχάσει πώς είναι να ζεις στη συνεχή βροχόπτωση. Όταν μια αστραπή έσκισε τον ουρανό με μια εκτυφλωτική λάμψη και οι πρώτες σταγόνες βροχής στόλισαν σαν διαμάντια το τζάμι, το χαμόγελό της έσβησε σχεδόν απότομα, και ένα ξαφνικό προαίσθημα φώλιασε στην καρδιά της. Ένα προαίσθημα που της έλεγε ότι αν μπορούσε να βρέξει στην έρημο, όλα μπορούσαν να συμβούν…

3 σχόλια:

  1. Τι κακό θα γίνεΙ τωρα που όλα πάνε Καλα ?????
    Σε παρακαλώ ανέβασΕ το βίντεο που σου είπα αμα μπορείΣ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν πειραζει χαιρομαι που εψαξες και μονο

    ΑπάντησηΔιαγραφή