Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Κεφάλαιο 3-κιλότες να μην ξεχάσεις, Βαλέρια!

«Μα δεν γίνεται να φύγω και να πάω στην Κορνουάλη έτσι απλά!» διαμαρτυρήθηκε η Βαλέρια αν και ήξερε ότι το παιχνίδι ήταν χαμένο. Το αφεντικό της ήταν ένας ξεροκέφαλος άνθρωπος. Και εκείνη δεν είχε κανένα σοβαρό επιχείρημα. Μόνο ότι μισούσε αυτό το μέρος. «Έχω ένα σωρό υποθέσεις μισοτελειωμένες. Άλλωστε μου είχατε πει αρχικά ότι είχα μία βδομάδα και μετά δύο βδομάδες. Έχουν περάσει δέκα μέρες από την μέρα που μου αναθέσατε την υπόθεση. Είχα προγραμματίσει αλλιώς τις υποχρεώσεις μου και…»
«Δεν είναι δική μου απόφαση» τη διέκοψε αυστηρά ο Κέρβερος. «Ο πελάτης μας ανησυχεί επειδή ο επιχειρηματίας έχει αργήσει να συντάξει την προσφορά και θέλει να μιλήσει άμεσα με σένα για να δείτε τι θα κάνετε».
«Ε ας με πάρει τηλέφωνο!» αγανάκτησε η Βαλέρια. Είχε ξενυχτήσει οκτώ συνεχόμενα βράδια διαβάζοντας και ταυτόχρονα προχωρούσε και τις άλλες υποθέσεις της. Ήθελε άλλο λίγο χρόνο ακόμα. Και το να πάει στην Κορνουάλη της φαινόταν τελείως παράλογο. Και δυσάρεστο.
«Δε θα κάνω παζάρια με τον πελάτη, Βαλέρια. Είπες ότι θα το αναλάβεις. Ο πελάτης σε θέλει εκεί. Και θα πας. Αμάξι έχεις, αν δεν κάνω λάθος» συμπλήρωσε ξερά.
«Πού θα μείνω;» ρώτησε παγερά η Βαλέρια. Δεν ωφελούσε να το παλεύει.
«Ο κύριος Πεκ έχει μια μικρή αγροικία που λειτουργεί σαν ξενώνας. Πιστεύω ότι θα είσαι άνετα εκεί».
«Δηλαδή για να καταλάβω» ρώτησε η Βαλέρια στερεώνοντας τα γυαλιά της στην κορυφή της μύτης της «ο κύριος Πεκ θέλει να πάω εκεί για να συζητήσουμε πώς θα πείσουμε τον επιχειρηματία να επισπεύσει και να αυξήσει την προσφορά του;»
«Μάλιστα»
«Θεωρώ ότι ένας οικονομικός σύμβουλος θα τα κατάφερνε καλύτερα»
«’Η ίσως ένας πολύ ικανός δικηγόρος».
«Κύριε Στιλ, οι ικανότητές μου είναι αποδεδειγμένες» ανασήκωσε το πηγούνι της σθεναρά. «Η υπομονή μου είναι αυτή που δοκιμάζεται αυτή τη στιγμή» τον προκάλεσε. Είχε προσέξει ότι ο αγενής αυτός άνθρωπος δίσταζε να της απαντήσει όταν του αντιμιλούσε.
«Καλώς, δεσποινίς μου» είπε φουρκισμένος αλλά δεν έδωσε συνέχεια. «Εγώ προτείνω να φύγετε αύριο πρωί, να πάρετε μαζί σας τους φακέλους των υποθέσεων που έχετε σε εκκρεμότητα και να γυρίσετε Δευτέρα. Τώρα εσείς φυσικά, μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε. Αρκεί να είναι ευχαριστημένος ο κύριος Πεκ» διαμήνυσε και βγήκε από το δωμάτιό της.

Η Βαλέρια σκέφτηκε ότι θα ήθελε να τον πνίξει αλλά αντί γι’αυτό χαμογέλασε. Πόσο άσχημα μπορεί να ήταν; Θα περνούσε ένα τριήμερο στην Κορνουάλη. Θα δούλευε όσο δούλευε και μετά θα πήγαινε βόλτα ή για περπάτημα. Της άρεσε πολύ το περπάτημα και στο Λονδίνο λόγω φόρτου εργασίας δεν είχε χρόνο να το απολαμβάνει. Το μόνο που την προβλημάτιζε ήταν ότι δε θα έβλεπε τον Λούκας και το Σαββατοκύριακο ήταν το μόνο κενό που είχε στη βδομάδα της για να περάσουν λίγο χρόνο μαζί. Αλλά θα του το εξηγούσε και θα καταλάβαινε. Έτσι ήταν ο Λούκας. Της άρεσε αυτό. Δεν την πίεζε να περνάνε χρόνο μαζί όταν δεν μπορούσε αλλά όταν ήθελε να βγει μαζί του εκείνος ήταν πάντα διαθέσιμος. Ήταν ο τέλειος σύντροφος για μια δικηγόρο! Η Λάουρα φυσικά της είχε πει ότι κανονικά θα έπρεπε να διεκδικεί πιο δυναμικά το χρόνο της, αλλά η Βαλέρια τής είχε εξηγήσει ότι κάτι τέτοιο θα την έπνιγε.

Μεξικάνικο! Αυτό ήταν! Απόψε θα έβγαινε με τον Πίτερ για μεξικάνικο. Η Βαλέρια χαμογέλασε. Πάντα την ξάφνιαζε το πώς το μυαλό της πηδούσε από το ένα θέμα στο άλλο. Οι φίλοι της και οι συγγενείς της δυσανασχετούσαν, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’αυτό. Οι σκέψεις ξεφύτρωναν άναρχα στο μυαλό της, χωρίς να τις ελέγχει. Οι συνειρμοί της καμιά φορά δεν είχαν καμία λογική. Πού ήταν το σακίδιό της; Της το είχε επιστρέψει άραγε η Λάουρα;

Δούλεψε σκληρά μέχρι τις εφτά και είκοσι και αφού κλείδωσε το γραφείο μπήκε στο αμάξι της και οδήγησε μέχρι το μεξικάνικο εστιατόριο όπου έτρωγε συχνά με τον Πίτερ. Τον βρήκε να την περιμένει κοιτώντας τον κατάλογο των ποτών και πριν καν βγάλει το παλτό της του εξήγησε ότι ο Κέρβερος την έστελνε στην Κορνουάλη την επόμενη μέρα και μέχρι τη Δευτέρα βράδυ. Εκείνος δε φάνηκε να καταλαβαίνει γιατί δυσανασχετούσε. Η δουλειά του ήταν τόσο απαιτητική που ταξίδευε τουλάχιστον μία φορά το μήνα και μάλιστα στο εξωτερικό.
«Θα σε βοηθήσω κι εγώ σε ό,τι χρειαστείς» της είπε ενθουσιασμένος. «Έχω πολλή εμπειρία σε αυτά τα θέματα. Θα σου πω τα πάντα, ώστε να τον σκίσεις αυτόν τον επιχειρηματία» γέλασε ο Πίτερ. Από τους τέσσερις συμφοιτητές, αυτός είχε την περισσότερη αυτοπεποίθηση.
«Τι να σκίσω μωρέ;» ξίνισε το πρόσωπό της η Βαλέρια δοκιμάζοντας το κρασί που είχε διαλέξει ο Πίτερ. «Αυτός έχει τέσσερις δικηγόρους για την υπόθεση και ο Πεκ έχει εμένα. Κι εγώ δεν ξέρω την τύφλα μου. Ποιος θα σκίσει ποιον;» ρώτησε απελπισμένη.
«Μην τους αφήσεις να σε τρομοκρατήσουν! Θα τα καταφέρεις. Και αν φαίνονται βλοσυροί πίσω από τα καλοραμμένα κοστούμια τους, μπορείς πάντα να τους σκέφτεσαι με τα εσώρουχά τους!» συνέχισε να γελάει ο Πίτερ και η Βαλέρια τού έβγαλε τη γλώσσα της.
«Ευτυχώς δε θα τους δω αυτή τη φορά. Μόνο με τον Πεκ θα μιλήσω».
«Καλό αυτό. Κερδίζεις χρόνο για διάβασμα».
«Πολύ καλό το κρέας μου. Θες λίγο;» τον ρώτησε και ο Πίτερ τσίμπησε ένα κομμάτι. Αναστέναξε από την απόλαυση.
«Πάντως η Κορνουάλη είναι πολύ όμορφη» της είπε. «Έχεις πάει ποτέ;».
Η Βαλέρια χαμογέλασε παρόλο που ένιωσε έναν οξύ πόνο στο στήθος. Δεν είχε σημασία να εξηγήσει τι και πώς. Κανονικά, ούτε και η ίδια έπρεπε να θυμάται πια.
«Ναι, ναι…» είπε ήρεμα. «Είχα πάει κατασκήνωση για δύο μήνες ένα καλοκαίρι» συμπλήρωσε ουδέτερα. Εκείνο το καλοκαίρι, σκέφτηκε η Βαλέρια. Το φρικτό καλοκαίρι του 2004.
«Πω πω! Δύο μήνες κατασκήνωση!» την πείραξε ο Πίτερ. «Κακοπερνούσες, μικρή πριγκίπισσα!» γέλασε. Η Βαλέρια χαμογέλασε και πάλι.
«Ναι, ναι, οι γονείς μου φρόντιζαν πάντα να περνάω καλά» του είπε και άλλαξε θέμα.








1 σχόλιο: