Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Μοντέρνα Ιουλιέτα/κεφάλαιο 1-Καλή αρχή, πιο χαλαρά αυτή τη φορά...

Η Βαλέρια έβγαλε τις γόβες της κάτω από το γραφείο της. Το αφεντικό της έλειπε και δεν υπήρχε λόγος να κάθεται φορώντας τα ψηλοτάκουνα δερμάτινα παπούτσια της. Μόνο όταν ήταν εκεί ο Τζέισον Στιλ, γνωστός και ως «Κέρβερος» έπρεπε να είναι και να δείχνει άψογη. Καταράστηκε σιωπηρά την αδυναμία της να βρει ένα άλλο δικηγορικό γραφείο για να εργαστεί ενώ μέσα της ήξερε ότι ακόμα και αν έβρισκε κάτι καλύτερο, θα ήταν λίγο δύσκολο να παραιτηθεί μετά από δύο χρόνια μόνο που εργαζόταν εκεί. Δεν θα φαινόταν καλό στο βιογραφικό της και δεν θα την έπαιρνε κανείς στα σοβαρά. Αλλά στο συγκεκριμένο γραφείο ένιωθε ότι το ταλέντο της πήγαινε στράφι. Αναλάμβαναν μόνο διαζύγια και κάτι κτηματικές διαφορές και το αφεντικό της δήλωνε ότι στην ηλικία του, τα 65, το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πάρει σύνταξη και όχι να αγορεύει στις δικαστικές αίθουσες και να κυνηγάει δύσκολες υποθέσεις. Βέβαια αυτό είχε και τα καλά του. Της είχε αναφέρει εμμέσως ότι αν έπαιρνε σύνταξη θα της άφηνε το δικηγορικό γραφείο και η Βαλέρια ήταν σίγουρη ότι θα μπορούσε να το βάλει σε καλύτερες βάσεις. Θα μπορούσε να προσλάβει μερικούς νέους και ταλαντούχους δικηγόρους, γνωστούς της από το πανεπιστήμιο, και να αναλάβουν μαζί ένα εξειδικευμένο νομικό κομμάτι, να εστιάσουν εκεί ώστε να αποκτήσουν πείρα και να έχουν το «μονοπώλιο». Αλλά προς το παρόν έπρεπε να βρει έναν τρόπο να εξασφαλίσει στον κύριο Τέιτ περισσότερες επισκέψεις στα παιδιά του και να μειωθεί η διατροφή της πρώην κυρίας Τέιτ κατά 300 λίρες το μήνα. Κοίταξε τα χαρτιά μπροστά της και ξεφύσησε. Βαριόταν. Αφόρητα. Ήπιε λίγο από το τσάι της, που είχε παγώσει, και μόρφασε. Πόσες ώρες είχαν περάσει από το διάλειμμά της; Κοίταξε το ρολόι της. Είχε πάει έξι το απόγευμα και είχε άλλες δύο ώρες δουλειά. Δούλευε με εξαντλητικούς ρυθμούς για να μάθει καλά τη δουλειά και να αποδείξει την αξία της και καμιά φορά ξεχνούσε…να ζήσει.

Στις οκτώ και πέντε έκλεισε τα χαρτιά της στο χαρτοφύλακά της και μπήκε στο αμάξι της. Ζούσε σε ένα μικρό αλλά άνετο διαμέρισμα στο Φούλαμ, κοντά στο μετρό. Εκείνη τη μέρα έβρεχε από το πρωί και έτσι πήρε το αμάξι, παρόλο που ήξερε ότι θα έκανε δύο ώρες να βρει να παρκάρει. Το διαμέρισμά της ήταν πολύ όμορφα διακοσμημένο και ήταν το καταφύγιό της μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά. Το είχε φτιάξει με πολύ μεράκι, και μόνο εκεί χαλάρωνε πραγματικά. Τα βιβλία της ήταν τακτοποιημένα σε μια ξύλινη βιβλιοθήκη, ο καναπές της ήταν ευθυγραμμισμένος άψογα με την τηλεόραση, η κουζίνα της ήταν εξοπλισμένη και το υπνοδωμάτιό της θύμιζε παραμύθι. Ο χώρος καθρέπτιζε την προσωπικότητά της.

Έβαλε στα γρήγορα τις πιτζάμες της, ετοίμασε ένα γρήγορο γεύμα και αφού έφαγε στα γρήγορα, άνοιξε το λάπτοπ της για να μιλήσει με τη φίλη της τη Λάουρα, η οποία ήταν στη Νέα Υόρκη για ένα σεμινάριο. Ήταν η πιο αγαπημένη της φίλη, μαζί με τον Πίτερ και τη Μάντι, και προσπαθούσε να τους βλέπει όσο πιο συχνά γινόταν. Ήταν όλοι συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο, αλλά είχαν διαλέξει διαφορετικούς δρόμους. Ο Πίτερ εργαζόταν ως νομικός σύμβουλος σε μια επιχείρηση στο Λονδίνο, η Λάουρα έκανε μετεκπαίδευση στο προσφυγικό δίκαιο και η Μάντι έκανε διδακτορικό στο Σάρεϊ.
«Τι κάνεις, κορίτσι;» άκουσε τη φωνή της φίλης της με το που πραγματοποιήθηκε η κλήση. «Φαίνεσαι κουρασμένη» πρόσθεσε όταν ενεργοποιήθηκε το βίντεο.
«Ευχαριστώ» ξίνισε τη μούρη της η Βαλέρια. «Αλλά ξέρεις τα ωράριά μου» γέλασε.
«Τα ξέρω και δε θα σταματήσω να σου λέω ότι σου αξίζει κάτι καλύτερο».
«Μόνο που δεν υπάρχει το κάτι καλύτερο».
«Δεν θέτεις ψηλά τον πήχυ. Ούτε στα επαγγελματικά, ούτε στα προσωπικά» επέμεινε η πάντα κοφτή φίλη της.
«Εσύ θα ήθελες να με δεις πρόεδρο δικαστηρίου, παντρεμένη με τον Ντέιβιντ Γκάντι για να είσαι σίγουρη ότι έχω αυτό που μου αξίζει» γέλασε η Βαλέρια. Την ενοχλούσε αυτή η συζήτηση αλλά αναγνώριζε στη φίλη της το ελαφρυντικό των καλών προθέσεων.
«Γιατί όχι; Αποφοίτησες πρώτη στο έτος μας, με εξαιρετικές συστατικές και υποτροφία για μεταπτυχιακό. Και αφού έσκισες και σε αυτό, πήγες και χώθηκες σε ένα δικηγορικό γραφείο ενός τρελού. Όσο για τον Ντέιβιντ Γκάντι, γιατί όχι; Είσαι μια κούκλα! Ακόμα και με φανελένιες πιτζάμες και κοκάλινα γυαλιά».
«Χώθηκα στο δικηγορικό γιατί πλήρωνε καλά. Δεν είχα την πολυτέλεια να ψάξω όσο θέλω. Ξέρεις ότι οι γονείς μου έχουν ένα χρέος και πρέπει να βοηθήσω. Όσο για την εμφάνισή μου, ε…ευχαριστώ» ψέλλισε χιουμοριστικά
«Όχι εμένα» είπε η Λάουρα κάνοντας μια γκριμάτσα. «Τον Μίτσελ και τη Μπάρμπαρα Αρτσερ».

Το βλέμμα της Βαλέρια πλανήθηκε στο χώρο και σταμάτησε σε μια κορνίζα πάνω στο τζάκι. Ο πατέρας και η μητέρα της. Τα όμορφα χαρακτηριστικά και των δύο, το χαμόγελο της αριστοκρατικής μητέρας της, τα κομψά τους ρούχα τη μέρα της ορκωμοσίας της την έκαναν να χαμογελάσει. Όντως, οι γονείς της ήταν ένα όμορφο ζευγάρι. Είχαν παλέψει με τις δυσκολίες και κατάφεραν να διατηρήσουν τη σχέση τους ανέπαφη. Και παρόλο που τα τελευταία χρόνια πάλευαν με το χρέος για το σπίτι, δεν άφηναν τις δυσκολίες να τους κάμψουν.  Ο πατέρας της είχε μια επιχείρηση με γεωργικά εργαλεία και η μητέρα της ήταν δασκάλα μέχρι που πήρε σύνταξη. Έμεναν ακόμα στο σπίτι όπου είχε μεγαλώσει, σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Μπράιτον. Η Βαλέρια είχε προσπαθήσει να τους πείσει να πουλήσουν το σπίτι και να φύγουν μακριά από αυτό το απαίσιο χωριό αλλά δεν την άκουγαν. Εκείνη είχε φύγει με μεγάλη χαρά για να σπουδάσει και πήγαινε πολύ σπάνια. Μισούσε εκείνο το χωριό. Την έπνιγε. Και το σπίτι…το αγαπούσε, αλλά δεν έβλεπε το λόγο να ξεπληρώνει το χρέος αντί να το πουλήσουν και να πάνε οι γονείς της να μείνουν σε ένα πιο μικρό και σύγχρονο σπίτι, παρά σε μια βικτωριανή αγροικία με τεράστιο κήπο και απαίσιους γείτονες.

Αναρίγησε στη σκέψη των γειτόνων τους. Το ζεύγος Κάρτερ. Η Τίφανι και ο Μπαρθόλομιου. Θεέ μου, τι φρικτοί άνθρωποι. Έμεναν δίπλα τους, σε ένα τεράστιο σπίτι με κήπο και ιδιωτική λίμνη. Ήταν απίστευτα πλούσιοι και σνομπ. Για κάποιο λόγο που η Βαλέρια δε γνώριζε οι δύο οικογένειες, οι Κάρτερ και οι Αρτσερ συνδέονταν με ένα ασίγαστο μίσος. Ένα μίσος που κατά ένα μεγάλο τρόπο, επηρέασε πολύ τη ζωή της.

«Γιατί δε μιλάς;» την επανέφερε στην πραγματικότητα η φίλη της. «Τι σκέφτεσαι;»
«Μπα, τίποτα. Έχω πολλή δουλειά και προσπαθώ να οργανώσω την αυριανή μέρα».
«Ξεχνάς να χαλαρώσεις, φιλενάδα. Με τον Λούκας τι γίνεται;»
«Τίποτα σοβαρό» είπε η Βαλέρια ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους. «Βγαίνουμε, αλλά δεν νιώθω ότι προχωράει η σχέση».
«Στο κρεβάτι πώς τα πάτε;» ρώτησε η Λάουρα μπαίνοντας στο ψητό.
«Καλά…» είπε η Βαλέρια χωρίς ενθουσιασμό. «Απλώς δεν βλέπω πυροτεχνήματα».
«Δεν είναι όλες οι σχέσεις όπως οι ρομαντικές ιστορίες, φιλενάδα. Μερικές σχέσεις ξεκινάνε λίγο πιο χλιαρά. Δε βλέπουν όλες οι γυναίκες αστεράκια και δεν ζαλίζονται όταν της φιλάει το αγόρι τους. Μερικές φορές φτάνει ο άλλος να είναι καλός άνθρωπος και να σε αγαπάει και όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται».
«Μάλλον έτσι θα είναι» είπε μηχανικά η Βαλέρια χωρίς να το εννοεί.
«Δηλαδή εσύ τι; Πες μου ότι περιμένεις τον ιππότη!» γέλασε η κυνική Λάουρα.
«Ναι, γιατί όχι;» την προκάλεσε η Βαλέρια. Ήταν νέα και όμορφη. Δεν είχε κι αυτή δικαίωμα στην αγάπη; «Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα ο έρωτας, Λάουρα. Καλό το σεξ και καλή και η χημεία και οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις και η ταύτιση ιδεών. Αλλά ο έρωτας είναι άλλο πράγμα. Το να φιλάς τον άλλον και να νιώθεις ότι η καρδιά σου συντονίζεται με τη δική του, το να νιώθεις ολόκληρη μόνο στην αγκαλιά σου, να φτερουγίζει η καρδιά σου όταν σε κοιτάει…όλα αυτά είναι ανεκτίμητα και τα αξίζει κάθε γυναίκα» κατέληξε με ένα πάθος που έβγαζε πια μόνο στο δικαστήριο.
«Φιλενάδα…» κόμπιασε η Λάουρα, μπερδεμένη από το ξέσπασμα της φίλης της «δεν καταλαβαίνω. Μιλάς λες και…δεν ήξερα…»
«Ναι, Λάουρα» χαμογέλασε η Βαλέρια πικρά, γνωρίζοντας ότι έπρεπε να βρει τρόπο να ξεγλιστρήσει από τη φίλη της μετά από αυτό. «Το έχω ζήσει».




9 σχόλια:

  1. Happy Birthday συγγραφέα της Καρδιάς μας! Με αστείρευτη έμπνευση και εκατομμύρια αναγνώστες! Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλή αρχή! Ανυπομονούμε για την συνέχεια...
    Κ.Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τέλεια αρχή υπέροχο θέμα ..
    Μια μικρή ερωτησουλα τι έννοιες πιο χαλαρά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοώ ότι δε θα γράφω κάθε μέρα. Εϊχα κάνει μια ανάρτηση ότι είμαι λίγο κουρασμένη και ότι θα το πάω πιο χαλαρά. Δε θέλω να πιέζομαι. Θέλω να γράφω όποτε θέλω, ώστε να γράφω ωραία. Αν γράφω κάθε μέρα, καμιά φορά δεν δίνω το 100% μου. Φιλιά

      Διαγραφή
  4. πολυ ωραιο το θεμα :) αλλη μια ιστορια σου που θα σκισει αναμφιβολα πολλα φιλια!!
    εβ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλη αρχη για αλλη μια φορα θα μας ταξιδεψεις με της ιστοριες σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπέροχο, αν και είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι το σάιτ, ομολογώ ότι γράφεις πολύ ωραία :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή