Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

κεφάλαιο 48-αγάπηηηηηη

«Παίζεις βρώμικα» είπε η Μαρτίνα μερικές μέρες μετά. Μερικές πανέμορφες μέρες μετά. Ήταν Παρασκευή απόγευμα και μετά από καθημερινά ραντεβού, υπονοούμενα, κομπλιμέντα και δωράκια, ο Ρεμί είχε αποφασίσει να πάνε «ένα διημεράκι» στο Ντουμπάι για ψώνια και χαλάρωση με το ιδιωτικό του τζετ.
«Εγώ;» ρώτησε εκείνος θεατρινίστικα. «Εγώ απλώς θέλω να περάσω λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί σου» της είπε και την αγκάλιασε. Η Μαρτίνα δεν πρόβαλε αντίσταση.
«Και το παιδί;» ρώτησε όταν τα χείλη του άφησαν τα δικά της. Αυτές τις τελευταίες μέρες ένιωθε ότι ήταν σε διαρκές στάδιο…προκαταρκτικών. Ο Ρεμί τη φιλούσε αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα, τη χάιδευε αργά και της έστελνε μηνύματα γεμάτα ερωτικές υποσχέσεις. Ένιωθε το κορμί της έτοιμο να του παραδοθεί αλλά… είχε ακόμα μέσα της ψήγματα ανασφάλειας. Σημαντικά λιγότερο, αλλά συνέχιζε να πιστεύει ότι θα τον απογοήτευε στο κρεβάτι.
«Το παιδί θα το προσέχει η Ναντίν. Ένα Σαββατοκύριακο θα λείψουμε μόνο» είπε εκείνος ήρεμα, αλλά αποφασιστικά. «Εκτός από γονείς του είμαστε και ζευγάρι και πρέπει να διαφυλάξουμε τη σχέση μας. Και πίστεψέ με, σε κάθε παιδί αρέσει να βλέπει τους γονείς του ερωτευμένους» της είπε.
«Μάλλον έχεις δίκιο» είπε η Μαρτίνα σουφρώνοντας τα χείλη της.
«Το φοράς βλέπω» της είπε φέρνοντας το χέρι της στο στόμα του. Κοίταξε χαμογελαστός το μοναδικό βραχιόλι που της είχε χαρίσει. Ήταν ένα περίτεχνο κόσμημα από κίτρινο χρυσό και μικρά διαμάντια. Μια λεπτή αλυσίδα έδενε γύρω από τον καρπό και συνέχιζε ως το δάχτυλο. «Βραχιόλι της σκλάβας» της είπε πει ότι το έλεγαν στην αγορά και αμέσως μετά γέλασε με το ύφος της. Της εξήγησε ότι ήταν ένα χαρακτηριστικό ισλαμικό κόσμημα και μάλιστα το φορούσαν οι γυναίκες του χαρεμιού. Η Μαρτίνα συνέχισε να τον κοιτάει καχύποπτα και μόνο όταν εκείνος της έδειξε ότι είχε χαράξει μια αραβική φράση πάνω που σήμαινε «μοναδική αγαπημένη» του χαμογέλασε δειλά και του υποσχέθηκε ότι θα το φορούσε. Σήμερα το πρωί πριν πάει στη δουλειά, το πέρασε από τον καρπό και το δάχτυλό της γιατί ήξερε ότι θα είχε δύσκολη μέρα και ήθελε να έχει τον Ρεμί κοντά της, έστω και με αυτόν τον τρόπο.
«Μου αρέσει πολύ» του είπε με κάθε ειλικρίνεια και τον ευχαρίστησε ξανά. «Αλλά μη με κακομαθαίνεις τόσο».
«Μου αρέσει να σε κακομαθαίνω. Θέλω να προλαβαίνω κάθε επιθυμία σου. Σε στερήθηκα τόσα χρόνια…» είπε σχεδόν απελπισμένος και τη φίλησε με πάθος. «Θα πάμε τελικά αύριο το ταξιδάκι που λέγαμε;».
«Η αλήθεια είναι ότι είχα λίγη δουλειά για το Σαββατοκύριακο, αλλά…».
«Όχι δουλειά το Σαββατοκύριακο» είπε αυστηρά εκείνος. «Δε θέλω να κουράζεσαι».
«Δεν κουράζομαι, μου αρέσει» του είπε και του χαμογέλασε ζεστά. Κάθονταν στο σαλονάκι όπου είχαν αλλάξει τη χρονιά μαζί. Εκεί περνούσαν πια τον ελεύθερο χρόνο τους. Αγκαλιασμένοι στον καναπέ ή παίζοντας με το παιδί. «Αλλά θα χαρώ αν πάμε ένα ταξιδάκι» του απάντησε τελικά κι εκείνος τη σήκωσε στην αγκαλιά του ενθουσιασμένος.
«Μου αρέσει να μου λες ναι» είπε εκείνος γελώντας. «Κυρίως μου αρέσει να μου λες ναι επαναλαμβανόμενα στο κρεβάτι αλλά θα περιμένω» της είπε.
«Σύντομα» του είπε και τον αγκάλιασε. «Αν είσαι καλό παιδί».
«Δεν είμαι» της είπε και την έσφιξε πάνω του. Η Μαρτίνα κατάλαβε τι εννοούσε.
«Ρεμί, αγάπη μου, είμαι η μητέρα του παιδιού σου!» τον πείραξε και τραβήχτηκε. Εκείνος την έσφιξε ξανά πάνω του.
«Το ξέρω» της είπε και δάγκωσε το κάτω χείλος της. «Απλώς πιστεύω…» ψιθύρισε στο αφτί της βραχνά «ότι ένας άντρας έχει πολλά δωμάτια για να σέβεται τη γυναίκα του. Δεν είναι ανάγκη να τη σέβεται ΚΑΙ στο υπνοδωμάτιο» της είπε και η Μαρτίνα γέλασε.
«Θεέ μου, τι πρόστυχος που είσαι!» τον αγκάλιασε. «Αλλά νομίζω ότι μου αρέσει!»
«Λέγε τώρα! Θα πάμε Ντουμπάι;»
«Και Ντουμπάι, και Παρίσι και Γη του Πυρός. Αρκεί να είμαστε μαζί!»
«Αυτή είναι η σωστή απάντηση».
«Μπορώ να πάω στο δωμάτιό μου τώρα;» τον ρώτησε τάχαμ αγανακτισμένη.
«Μόνο για λίγο. Είμαι εθισμένος» της γέλασε εκείνος.

Η Μαρτίνα έφυγε από το δωμάτιο σχεδόν πετώντας. Ένιωθε πολύ ευτυχισμένη. Τόσο πολύ που φοβόταν. Φοβόταν μήπως κάτι πήγαινε στραβά γιατί δεν είχε τίποτα να την κρατήσει. Είχε βέβαια το παιδί της, αλλά ο Ρέμι πια λάτρευε τον πατέρα του και θα δυσκολευόταν πολύ αν η Μαρτίνα δημιουργούσε κάποια ρήξη μαζί του. Δεν της άρεσε να νιώθει τόσο αδύναμη αλλά του το χρωστούσε. Της είχε ζητήσει την απόλυτη εμπιστοσύνη της και του την πρόσφερε. Παρόλο που πάλευε με όλους τους εσωτερικούς δαίμονές της, με όλη της την ιδιοσυγκρασία, με ό,τι ήξερε μέχρι τώρα. Τον αγαπούσε και του το έδειχνε με κάθε τρόπο. Δεν είχαν πει τα λόγια, αλλά οι λέξεις, οι σκέψεις, οι πράξεις ήταν εκεί. Αυτή τη φορά θα τα έκανε όλα σωστά. Όχι μόνο εκείνος. Αλλά και η ίδια. Γιατί τον αγαπούσε. Και προτιμούσε να του δοθεί απόλυτα ξανά, κι ας φοβόταν, παρά να ζήσει μακριά του.




7 σχόλια:

  1. μμμμ! Ερωτας αχ τα πουλακια μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το κεφάλαιο αναρτήθηκε 8:25 Και σχολίασες στις 8:28! Πώς το κατάφερες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχα τωρα ειδα οτι μου απαντησες συγγραφεα μου! ειμουν μεσα στο μπλοκ γιατι ξεχασα να το κλεισω κ ειδα οτι ανεβασες κιαλο χαχαχαχαχαχαχαχα πορωση πορωση!!

      Διαγραφή
  3. Αχ και μολις ειχα μπει να δω αν βγηκε το σημερινο.. Τελειο οπως παντα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καθε ενα λεπτό μπαίνουμε και κοιτάμε η ξαναδιαβάσουμε... Απλό το πράγμα....!·) πιστεύω απο τα καλύτερα κεφαλαία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θεϊκό κεφάλαιο ανυπομονώ για το ταξίδι τους ......
    Εγω προσωπικά τσεκάρω πολλές την ημέρα το μπλογκ για νεο κεφάλαιο.μιλάμε για πορωση<3
    Λατρευω το κοσμιμα αυτο <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητη συγγραφεα σε παρακαλω ανεβαζεις δυο κεφαλαια συντομα για να εχω κατι να διαβαζω γιατι για την εξεταστικη χλωμο το βλεπω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή