Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

κεφάλαιο 47-υπερμετρωπία

«Τι κάνει εδώ το κορίτσι μου;» της είπε ο Ρεμί την επόμενη μέρα με όλο του το πρόσωπο να ακτινοβολεί από τη θερμότητα των λόγων του. Η Μαρτίνα είχε κοιμηθεί στο δωμάτιό της και εκείνος στο δικό του, αλλά αν έκρινε από τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του σήμερα το πρωί, ούτε εκείνος είχε κοιμηθεί πολύ. Όλο το βράδυ πάλευε με την επιθυμία να πάει στο δωμάτιό του. Η ανάγκη της ήταν ακατανίκητη, αλλά η ανασφάλειά της μήπως δεν του χάριζε την ηδονή που του άξιζε την είχε κάνει να μείνει στο κρεβάτι της και να στριφογυρίζει μέχρι τα ξημερώματα.
«Ήρθα να σου δώσω ένα φιλάκι πριν πάω για δουλειά» του είπε και έκατσε στην αγκαλιά του, παίρνοντας θάρρος από τα χέρια του, που τα είχε τεντώσει προς το μέρος της σε μια τρυφερή πρόσκληση. Εκείνος έκανε λίγο πίσω την καρέκλα του για να βολευτεί πάνω του. Η Μαρτίνα τύλιξε τα χέρια της πίσω από το λαιμό του και κούρνιασε στο λαιμό του. «Και να βεβαιωθώ ότι δεν ονειρεύομαι» πρόσθεσε ντροπαλά.
«Αν ισχύει αυτό, τότε βλέπουμε και οι δύο το ίδιο όνειρο» της είπε τρυφερά, χαϊδεύοντας την πλάτη της αργά. «Αλλά γιατί να πας στη δουλειά; Κάτσε εδώ να περάσουμε τη μέρα μαζί» είπε εκείνος σαν μικρό παιδί. «Μου έχεις λείψει τόσο πολύ».
«Ρεμί μου» νιαούρισε και τον φίλησε απαλά στα χείλη «έχω πολλή δουλειά. Πρέπει να διευθετήσω αυτό το θέμα με τις ώρες διδασκαλίας» του υπενθύμισε.
«Α, σχετικά με αυτό. Σκέφτηκα ότι μπορείς να κάνεις την απαραίτητη προετοιμασία και έχουμε αρκετούς μήνες μέχρι την έναρξη του επόμενου σχολικού έτους. Μέχρι τότε θα έχουμε βρει λύση. Εντωμεταξύ ασχολήσου πιο πολύ με τα ωδεία».
«Απλώς πρέπει να υπάρχει απόσταση από τη διευθέτηση του θέματος του παιδιού και του θέματος της νομοθετικής αλλαγής. Να μην πέσει βαρύ στο λαό» του είπε σοβαρά.
«Μην ανησυχείς, και έχω πάρει τις αποφάσεις μου για το τι να πω για το παιδί» της είπε χαμογελώντας πονηρά.
«Μήπως να ενημερώσεις και την μητέρα του;» τον πείραξε, και τον τσίμπησε μαλακά.
«Σύντομα, καρδιά μου» την έσφιξε εκείνος πάνω του. «Πες μου τώρα, πού θες να πάμε απόψε για φαγητό;».
«Εμείς οι δύο;» τον ρώτησε ξαφνιασμένη.
«Θες και παρέα;» γέλασε ο Ρεμί.
«Όχι, όχι…απλώς δεν ήξερα ότι μπορείς να κυκλοφορείς άνετα δημοσίως και μάλιστα μαζί μου».
«Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Το θέμα είναι αν θες κι εσύ» είπε αποφασιστικά.
«Φυσικά και θέλω! Έχω δει ένα πολύ ωραίο εστιατόριο και θέλω να πάμε εκεί! Μπορούμε; Να σου πω το όνομα;».
«Θα πάμε όπου θες εσύ! Θέλω πολύ να βγούμε ραντεβού».
«Ραντεβού; Κι εγώ θέλω! Θα φορέσω κάτι όμορφο. Στο παιδί τι θα πούμε;»
«Προς το παρόν δε χρειάζεται να του εξηγήσουμε κάτι αλλά σύντομα θα μάθει την αλήθεια για το πόσο ερωτευμένος είναι ο μπαμπάς με τη μαμά» της είπε και η Μαρτίνα ένιωσε την καρδιά της να πεταρίζει στο στήθος της. Ενστικτωδώς δάκρυα ανάβλυσαν από τα μάτια της. Δάκρυα χαράς, ευτυχίας, πληρότητας. Ερωτευμένος ο Ρεμί μαζί της; Είχε σταθεί μία φορά τυχερή και τον γνώρισε. Και τώρα είχε και δεύτερη ευκαιρία. Παρόλα τα λάθη του παρελθόντος. Λάθη εκατέρωθεν, που τους είχαν απομακρύνει αλλά δε στάθηκαν ικανά να τους χωρίσουν; Κάρμα; Κισμέτ; Μοίρα; Δεν ήξερε ποια ήταν η σωστή λέξη. Αλλά κάποιος συμπαντικός νόμος τους έφερε κοντά. Και αυτή τη φορά δεν έπρεπε να τα θαλασσώσουν.
«Και η μαμά με τον μπαμπά» του είπε και τον άφησε να της σκουπίσει τα δάκρυα με τα ακροδάχτυλά του.
«Ομορφή μου αγάπη, ζωή μου» της ψιθύρισε και τη φίλησε γλυκά.  «Αυτή τη φορά θα τα κάνω όλα σωστά. Δε θα κάνω ούτε ένα λάθος. Δε θα σε απογοητεύσω» της είπε βραχνά, φανερά συγκινημένος. «Το μόνο που θέλω είναι να με εμπιστευτείς. Να αφεθείς. Σου υπόσχομαι ότι θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ».
«Μου ζητάς τα αδύνατα» του χαμογέλασε ανάμεσα στα καινούργια δάκρυα που έρρεαν από τα μάτια της. «Είμαι φύσει συγκρατημένη, αλλά δες πού μας οδήγησε όλο αυτό…» μονολόγησε. «Ίσως αυτή τη φορά πρέπει να αλλάξω τακτική. Ίσως αυτή τη φορά σού αξίζει η απόλυτη εμπιστοσύνη».
«Θέλω να σε κάνω τόσο ευτυχισμένη που να ξεχάσεις τον πόνο που σου προκάλεσα» της είπε εκείνος.
«Τον έχω ξεχάσει ήδη. Από τη στιγμή που με φίλησες ξανά, χαζέ» τον πείραξε.
«Ένιωσες κι εσύ αυτό που ένιωσα κι εγώ; Ότι επέστρεψες σπίτι σου;»
«Ακριβώς!» του είπε και έσφιξε τις γροθιές της. «Ακριβώς αυτό!»
«Χαμπίμπτι, θα αργήσεις!» τη μάλωσε.
«Μα έχω ακόμα δέκα λεπτά» διαμαρτυρήθηκε εκείνη.
«Όχι, δε θα έχεις» είπε ο Ρεμί και αφού την είδε απορημένη της εξήγησε. «Αν συνεχίσεις να αναδεύεσαι έτσι στην αγκαλιά μου, φορώντας αυτό το ανεκδιήγητο φόρεμα, δεν θα σε αφήσω να φύγεις σε δέκα λεπτά» της είπε πονηρά.
«Ανεκδιήγητο;» άλλαξε εκείνη την κουβέντα, προσπαθώντας να ελέγξει το καυτό κύμα που σάρωσε το κορμί της. «Τι; Επειδή είναι λίγο κοντό; Και λίγο κόκκινο; Και επειδή έχει λίγο ντεκολτέ; Πωπώ!» του είπε βγαίνοντας από το γραφείο του  λικνίζοντας τους γοφούς της. «Πολύ συντηρητικός έχεις γίνει!» του είπε δραματικά και του πέταξε ένα φιλί στον αέρα.

Έκανε ένα βήμα έξω από την πόρτα αλλά επέστρεψε. Κάτι είχε ξεχάσει.
«Ρεμί, γιατί φοράς γυαλιά;» τον ρώτησε χιουμοριστικά. Δεν είχε ξαναδεί τα γυαλιά του. Πότε είχε αποκτήσει μυωπία; Ήθελε να του κάνει λίγη πλάκα ότι γερνάει. Αλλά ήταν τόσο σέξι με τα γυαλιά που δεν της έβγαινε.

«Για να σε βλέπω καλύτερα» απάντησε ο κακός λύκος της και αφού χαμογέλασε με το σχόλιό του, έφυγε για το γραφείο της.


4 σχόλια:

  1. Θεέ μου εαν με ακούς κανε μου μια χάρη!!! Κανε τον Ρεμί πραγματικότητα και στείλε τον μου στο σπίτι!! Σε παρακαλώ.... Και ξέχασα να σου πω κάτι συγγραφέα μας... Το ξέρεις και στο εχω ξανά πει αλλα εισαι ταλενταρα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειρηνη την εχω κανει ηδη αυτη την προσευχη σε ολους τους θεους :p σε κανεναν δεν επιασε δυστηχως :’(

      Διαγραφή
  2. Φιλεε με τα γυαλιά ειναι ακομη πιο ωραίος! Ο.ο Θεος θα ελεγα βασικα <3

    -Νικολέτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν τον αγαπουσα μια φορα χωρις τα γυαλια τωρα ειναι απλα θεος !!!! Μακαρι να αφεθη στην αγκαλια του

    ΑπάντησηΔιαγραφή