Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

κεφάλαιο 46-Play it again, Sam

Μόνο εγώ φοβάμαι;» σηκώθηκε από το πιάνο και άρχισε να περπατάει πάνω κάτω μέσα στο δωμάτιο. Είχε υπέροχη θέα στον κήπο και άπλετο χώρο για να μπουν μερικές καρέκλες. Ήταν κατάλληλο για πριβέ κονσέρτα. Χαμογέλασε στην ιδέα ότι ο Ρεμί τα είχε υπολογίσει όλα. Ακόμα και το χρώμα στους τοίχους, ένα σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο. Το αγαπημένο της. Πόσο καλά την ήξερε…ήταν χαμένη αν αποφάσιζε να τη διεκδικήσει πάλι. Αν το εννοούσε. «Δεν έχω άμυνες, Ρεμί. Δεν έχω άλλη δύναμη μέσα μου. Αν σε χάσω ξανά, δε θα μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου. Διάολε! Δε θα μπορέσω καν αν φύγω! Είμαι φυλακισμένη! Θα πρέπει να ζήσω μια ζωή μέσα στο παλάτι και να σε βλέπω με την επόμενη» του είπε και σκούπισε τα μάτια της.
«Μα τι λες;» της χαμογέλασε εκείνος χαμηλόφωνα από την άλλη άκρη του δωματίου. «Πότε φτάσαμε κιόλας στην επόμενη;»
«Φτάσαμε, φτάσαμε» είπε εκείνη νευρικά. «Γιατί εμείς είμαστε των άκρων. Τρέμω, Ρεμί. Φοβάμαι πολύ. Νιώθω τελείως απροστάτευτη μπροστά σε όλο αυτό το μεγαλείο» του είπε και έδειξε με το χέρι της το δωμάτιο, το παλάτι, εκείνον.
«Είσαι τόσο ειλικρινής που σπας κόκαλα» είπε εκείνος ανέκφραστος.
«Φοβάμαι» επανέλαβε ξανά.
«Το ξέρω, χαμπίμπτι» της είπε απαλά και την πλησίασε με μεγάλες δρασκελιές. Ακούμπησε με τα ακροδάχτυλά του το μάγουλό της και η Μαρτίνα έκλεισε τα μάτια της από την απόλαυση. «Κι εγώ φοβάμαι».
«Εσύ; Γιατί;»
«Μήπως σε απογοητεύσω πάλι»
«Ρεμί, μην μιλάς έτσι» τον μάλωσε αλλά έβλεπε στα μάτια του ότι κι εκείνος ήταν μπερδεμένος. «Και οι δύο κάναμε λάθη. Αλλά το μεγαλύτερο το έκανα εγώ. Εσύ πάντα έδειχνες τι ένιωθες. Ρίσκαρες. Εγώ ήμουν κουμπωμένη» παραδέχτηκε.
«Και τώρα το ίδιο κάνεις» την κατηγόρησε. «Ακόμα δεν καταλαβαίνω τι νιώθεις. Αν με θες. Πόσο με θες».
«Όσο και τότε» του χαμογέλασε ντροπαλά.
«Δηλαδή;» ρώτησε γεμάτος αγωνία.
«Πιο πολύ κι από τη ζωή μου» τον χάιδεψε απαλά στο μπράτσο γουργουρίζοντας. «Δεν μπορεί να μην το ξέρεις».
«Ε τότε;» ξέσπασε εκείνος. «Τι περιμένουμε; Σε θέλω και με θέλεις. Γιατί δεν είμαστε μαζί;»
«Το θεωρείς τόσο εύκολο; Όλο αυτό το παρελθόν, όλος αυτός ο πόνος…η εγκατάλειψη. Με κατηγορείς αν νιώθω ανασφάλεια;».
«Σε κατηγορώ που δε ρισκάρεις. Που δεν με θες τόσο για να προσπαθήσεις».
«Ξέρεις πάντα τι να πεις» γέλασε πικρά. «Με κάνεις ό,τι θες».
«Εγώ;» κάγχασε εκείνος. «Εγώ σε κάνω ό,τι θέλω; Τρέχω από πίσω σου να προλάβω κάθε επιθυμία σου»
«Το βλέπω και το εκτιμώ, αλλά όταν θυμώνεις, είσαι τόσο σκληρός».
«Και τώρα είμαι» της είπε και χαμογέλασε πονηρά. Η Μαρτίνα κοκκίνισε.
«Είναι λίγο ακατάλληλο το σχόλιό σου δεδομένης της συζήτησης» του είπε κοιτώντας τα πόδια της.
«Εγώ νομίζω ότι είναι πολύ κατάλληλο» της είπε και πέρασε το χέρι του γύρω από τη μέση της. Πλησίασε το κεφάλι του στο αφτί της και δάγκωσε το λοβό της. Η Μαρτίνα αναστέναξε. «Γιατί τσακωνόμαστε;» τη ρώτησε εκείνος βραχνά. «Γιατί δεν…εγκαινιάζουμε το πιάνο σου;».
Η Μαρτίνα έκανε ένα βήμα πίσω σοκαρισμένη και τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.
«Τι εννοείς; Ω Θεέ μου!» του είπε και κάλυψε το στόμα της. Εκείνος γέλασε και την αγκάλιασε ξανά.
«Θα τα βρούμε όλα κάνοντας σεξ» πρότεινε.
«Ναι, γιατί τα πηγαίναμε τόσο καλά…» του είπε πικραμένη. «Και με ρωτάς γιατί φοβάμαι».
«Θα σε περιμένω» της είπε αποφασιστικά «αλλά μη με κατηγορείς αν ξεχνιέμαι πού και πού. Είναι που είσαι τόσο όμορφη…» της είπε και χάιδεψε τα μαλλιά της. «Τα μάτια σου, το πρόσωπό σου, τα μαλλιά σου» της είπε και φίλησε την άκρη της μύτης της «μου κόβεις την ανάσα. Έλαμψε το παλάτι από τη στιγμή που ήρθες».
«Σταμάτα…» τον μάλωσε αδύναμα, χωρίς να το εννοεί. Εκείνος ακούμπησε ένα απαλό φιλί στα χείλη της αλλά η φλόγα δεν άργησε να απλωθεί ανάμεσα στους δύο. Την αγκάλιασε σφιχτά και βάθυνε το φιλί του, λεηλατώντας το στόμα της και βάζοντας φωτιά στις αισθήσεις της. Η Μαρτίνα σχεδόν κρεμάστηκε πάνω του, αλλά όταν το χέρι του άφησε τη μέση της και ανέβηκε στο κούμπωμα του σουτιέν της, τραβήχτηκε πίσω.
«Όχι εδώ» διαμαρτυρήθηκε εκείνη, αλλά ο Ρεμί είχε καθίσει ήδη σε ένα ανάκλιντρο που βρισκόταν μέσα στο δωμάτιο και την είχε τραβήξει πάνω στα πόδια του.
«Δεν μπορώ να κρατηθώ μακριά σου» της είπε βραχνά, συνεχίζοντας να τη φιλάει στο πρόσωπο και στους γυμνούς της ώμους. «Το ήθελα τόσο καιρό όλο αυτό…» ψιθύρισε στο αφτί της.
«Μου είπες ότι θα με περιμένεις» του νιαούρισε και μόνο τότε ο Ρεμί τραβήχτηκε λιγάκι και συλλογίστηκε αυτό που του είπε.
«Έχεις δίκιο, ομορφιά μου» της είπε ζεστά, κοιτώντας τη χαμογελαστός. «Αλλά έχω να σε αγγίξω τόσα χρόνια και μου έχεις λείψει» της είπε με ειλικρίνεια. «Θα σε περιμένω λοιπόν, όπως δεσμεύτηκα» είπε αποφασιστικά. «Θα σε περιμένω να έρθεις σε μένα και ελπίζω να μην αργήσεις γιατί μετά δε θα φταίω εγώ» την γαργάλησε και η Μαρτίνα γέλασε.
«Τώρα δηλαδή…τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς;» ρώτησε ντροπαλά η Μαρτίνα, ανίκανη να συνειδητοποιήσει την τύχη της.
«Σημαίνει ότι η μοίρα μάς ξανάφερε κοντά και δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε  πάλι σαν παιδιά» της είπε σοβαρός. Η Μαρτίνα έγνεψε. «Δεν έχω γνωρίσει άλλη γυναίκα σαν κι εσένα και ποτέ δεν σε έβγαλα από μέσα μου. Κι ούτε θέλω. Αν κι εσύ θέλεις, μπορούμε να…» κόμπιασε «να δοκιμάσουμε ξανά» κατέληξε και την κοίταξε γεμάτος αγωνία. Η Μαρτίνα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Ρεμί φοβόταν την απάντησή της. Μα δεν έβλεπε;
«Θέλω κι εγώ» του είπε γρήγορα, για να τον σώσει από την ανασφάλειά του. «Λες η δεύτερη φορά να είναι και η τυχερή;» τον ρώτησε και του χάιδεψε τα μαλλιά απαλά. Εκείνος αναστέναξε.
«Σου το υπόσχομαι, χαμπίμπτι. Σου το υπόσχομαι».




3 σχόλια:

  1. συγκλονιστικο κεφαλαιο!! μπραβο! μπραβο! και παλι μπραβο!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φαντάστηκο κεφάλαιο
    Συγχαρητήρια !!!!!! Επιτέλους μαζι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και εγω σου το υπόσχομαι Μαρτινα!!! Και εγω!! Πίστεψε εμένα αν δεν πιστεύεις τον Ρεμί!!! Επεισης συγγραφέα της Καρδιάς Μας σου υπόσχομαι και εγω οτι εισαι η καλύτερη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή