Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

κεφάλαιο 40-ούπσι!


«Φαντάζομαι ότι αν ήμασταν παντρεμένοι 20 χρόνια, μια τέτοια υποδοχή θα ήταν ίσως αναμενόμενη. Αλλά τώρα…νομίζω ότι είναι λίγο αταίριαστη!» είπε εκείνος ενώ έσερνε την πανάκριβη βαλίτσα του πάνω στο μωσαϊκό της εισόδου. Η Μαρτίνα τον περίμενε κυριολεκτικά πίσω από την πόρτα και με το που τον είδε, μετά από ένα βιαστικό «καλωσόρισες» άρχισε να του λέει ότι βρίσκει την συμπεριφορά του παιδαριώδη, έως και προσβλητική, και ότι δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί το παιδί για να περάσει το δικό του.
«Τι είναι αυτά που λες; Και πώς τολμάς να με προσπερνάς ενώ σου μιλάω;» τον ρώτησε ενώ τον ακολουθούσε κατά πόδας. Οι σωματοφύλακες του Ρεμί είχαν μείνει ξοπίσω, μάλλον επειδή είχαν καταλάβει ότι η συζήτηση ήταν προσωπικού περιεχομένου.
«Νομίζω ότι έχω ανάγκη τους σωματοφύλακές μου» είπε εκείνος και γέλασε, αλλά η Μαρτίνα δεν είχε όρεξη για αστεία. «Γιατί με ακολουθείς;» τη ρώτησε.
«Σταμάτα να περπατάς για να μην σε ακολουθώ» του είπε, αλλά εκείνος δεν υπάκουσε. Περνούσε από διαδρόμους που η Μαρτίνα δεν είχε ξαναδεί και μάλλον κατευθυνόταν στην πτέρυγα του χαρεμιού.
«Πού είναι το παιδί; Μου έλειψε!» της είπε συνεχίζοντας να περπατάει. Η Μαρτίνα είχε λαχανιάσει από το ρυθμό του.
«Τι σου έλειψε; Το να τον δηλητηριάζεις;» τον προκάλεσε.
«Δεν τον δηλητηριάζω επειδή του είπα ότι πρέπει να ξεκινήσει μουσική» απάντησε ειρωνικά ο Ρεμί.
«Και τι δουλειά είχες να του πεις ότι έπαιζα πιάνο;»
«Πώς είναι δυνατόν να κρύβεις κάτι τόσο σημαντικό από το παιδί; Και πώς είναι δυνατόν να τον έχεις αποκόψει από τη μουσική; Και αν έχει κληρονομήσει το ταλέντο σου;» τη ρώτησε δραματικά. Έδειχνε πολύ ταραγμένος.
«Σιγά το ταλέντο, Ρεμί!» κάγχασε εκείνη. «Και σιγά μην είναι κληρονομικά αυτά τα πράγματα! Άλλωστε ο γιος μας δεν έχει πάρει τίποτα από μένα!».
«Έχει πάρει το πείσμα» απάντησε εκείνος και άρχισε να ανεβαίνει μια μαρμάρινη στριφογυριστή σκάλα.
«Ποιο πείσμα;» ρώτησε η Μαρτίνα, η οποία έχασε προσωρινά τη συγκέντρωσή της θαυμάζοντας τους γλουτούς του Ρεμί μπροστά της. «Όποια απόφαση παίρνω και διαφωνείς την ερμηνεύεις ως πείσμα. Δε θέλω να ασχοληθεί το παιδί με τη μουσική ακόμα. Θέλω να το κάνει όταν και αν είναι έτοιμος. Να το ζητήσει ο ίδιος. Καταλαβαίνεις;» τον ρώτησε υψώνοντας τον τόνο της φωνής της αλλά μαζεύτηκε γιατί εκείνη την ώρα είδε μια πανέμορφη κοπέλα να κατεβαίνει. Κοντοστάθηκε και υποκλίθηκε στον Ρεμί, αλλά εκείνος αρκέστηκε σε ένα νεύμα με το κεφάλι. Η κοπέλα συνέχισε τον δρόμο της και ο Ρεμί και η Μαρτίνα συνέχισαν το κυνηγητό μέσα στο παλάτι. Η Μαρτίνα είχε την ασίγαστη επιθυμία να σφάξει τον Ρεμί αλλά η πολυτέλεια του περιβάλλοντος χώρου την είχε εντυπωσιάσει. Προφανώς τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του εμίρη ήταν προϊόν προσεκτικού σχεδιασμού και εξαιρετικού γούστου.
«Εσύ το ζήτησες; Κι όμως έγινες πολύ πετυχημένη!» της είπε.
«Αυτό θες για τα παιδί μας;» φώναξε εκείνη και τον έπιασε από το μπράτσο. Εκείνος σταμάτησε και την κοίταξε άγρια στα μάτια. Στέκονταν στη σκάλα, εκείνος πιο ψηλά, και έδειχνε θεόρατος. Επιβλητικός. Φορούσε ένα μαύρο παλτό και θύμιζε γύπα έτοιμο να ορμήσει σε ένα πτώμα. Αλλά δεν τον φοβόταν. «Ξέρεις τι θυσίες θέλει η μουσική; Ξέρεις τι σημαίνει να μελετάς ώρες ατελείωτες μέχρι να μην νιώθεις τα δάχτυλά σου; Ξέρεις τι είναι να παίζεις πιάνο ενώ όλοι σου οι φίλοι είναι έξω και γλεντάνε; Ξέρεις τι είναι να κοπιάζεις για κάτι και να βλέπεις ότι απλώς δεν είσαι αρκετά καλός; Πόσο σου στοιχίζει όταν ακούς κάποιον να παίζει μια μελωδία καλύτερα από σένα; Όταν έχεις ταυτίσει την ύπαρξή σου με τη μουσική και δεν ξέρεις πώς είναι η ζωή πέρα από αυτήν;» τον ρώτησε, νιώθοντας το κορμί της να τρέμει. Εκείνος την κοιτούσε με βλέμμα σκοτεινό και ανεξιχνίαστο.
«Δεν είναι ανάγκη να φτάσει σε επαγγελματικό επίπεδο. Εγώ θέλω απλώς να μάθει να παίζει. Να ακουστεί λίγη μουσική εδώ μέσα. Θέλω μερικά ντο ρε μι. Τίποτα άλλο» της είπε και συνέχισε να ανεβαίνει. Από πίσω και η Μαρτίνα.
«Αν όντως έχει το πείσμα μου δε θα αρκεστεί σε τίποτα λιγότερο από το καλύτερο».
«Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο στη ζωή, Μαρτίνα. Υπάρχει και πολύ γκρι. Μάλλον, κυρίως γκρι υπάρχει. Το παιδί μπορεί να παίξει ό,τι όργανο θέλει, για όσο θέλει. Δε φοβάσαι μήπως πληγωθεί εκείνος. Φοβάσαι τα δικά σου συναισθήματα. Το πάθος σου με κάνει να πιστεύω ότι δεν έχεις τελειώσει με το πιάνο» της είπε φτάνοντας το τελευταίο σκαλί και κατευθυνόμενος σε μια πόρτα στην άκρη ενός διαδρόμου με ένα παχύ μπορντό χαλί.
«Μα τι σε έχει πιάσει με το πιάνο; Τι νομίζεις ότι είμαι; Καμιά αρκούδα; Θέλεις εκτός από φυλακισμένη να με έχεις να σε ψυχαγωγώ κιόλας;» του είπε την ώρα που ο Ρεμί άνοιγε μπροστά της μια τεράστια διπλή πόρτα και η Μαρτίνα για λίγο έχασε τα λόγια της.

Η πολυτέλεια και η ομορφιά του χώρου, η θέα από τα τεράστια παράθυρα, το μεγαλοπρεπές υπέρδιπλο κρεβάτι και τα σκαλιστά έπιπλα την έκαναν να σωπάσει για λίγο. Ήταν τόσο καιρό στη χώρα και δεν είχε ξαναδεί το δωμάτιό του. Άξιζε η αναμονή. Κοίταξε τριγύρω τις έντονες χρωματικές αντιθέσεις και τα πολύτιμα διακοσμητικά στοιχεία και σφύριξε επιδοκιμαστικά. Ο Ρεμί αγνόησε την αντίδρασή της και ακούμπησε τη βαλίτσα του σε μια ειδική καρέκλα μπροστά από ένα έπιπλο με συρτάρια. Χαλάρωσε τη γραβάτα του και άρχισε να ξεπακετάρει τη βαλίτσα του. Μόνος του; αναρωτήθηκε η Μαρτίνα.

«Είμαι μητέρα του και θέλω να έχω προτεραιότητα στις αποφάσεις σχετικά με το παιδί» του είπε αποφασιστικά, ανοίγοντας νέο κεφάλαιο στη συζήτηση.
«Τι σημαίνει προτεραιότητα; Να μη λέω δηλαδή τη γνώμη μου; Αν είναι να έχεις προτεραιότητα δεν ωφελεί να το συζητάμε» απάντησε εκείνος κρεμώντας τα πουκάμισα σε κρεμάστρες.
«Εγώ ξέρω τι είναι καλύτερο για το παιδί μου».
«Εσύ είσαι μια εγωίστρια που θες απλώς να περάσει το δικό σου».
«Είσαι αγενής και άξεστος»
«Και εσύ είσαι πολύ όμορφη».
«Αυτό δεν έχει καμία σχέση» κοκκίνισε η Μαρτίνα.
«Όντως, αλλά ήθελα να το πω» επέμεινε ο Ρεμί.
«Δε θα με ρίξεις με κομπλιμέντα» του είπε και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος.
«Με τι μπορώ να σε ρίξω;» χαμογέλασε σατανικά. «Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Τριαντάφυλλα με υπονοούμενο, κομπλιμέντα, δώρα και κατανόηση στο  προεμμηνορροϊκό σύνδρομο. Τι άλλο πρέπει να κάνω;» την αιφνιδίασε. Η Μαρτίνα δεν ήξερε αν το εννοούσε ή αν έπαιζε μαζί της. Πώς να απαντούσε;
«Το κρεβάτι σου δεν είναι στο πεδίο ενδιαφέροντός μου» του απάντησε ανασηκώνοντας περήφανα τη μύτη της.
«Δε μίλησα για το κρεβάτι μου αλλά μιας και το ανέφερες, γιατί δεν είναι στο πεδίο ενδιαφέροντός σου; Επειδή είναι κάποιο άλλο κρεβάτι ή απλώς…κανένα κρεβάτι;» τη ρώτησε με ειλικρινή απορία. Η Μαρτίνα ένιωσε την ανάσα της να κόβεται. Πώς είχαν καταλήξει πάλι εδώ;
«Πας να αποφύγεις τη συζήτηση για το παιδί;»
«Κάνε ό,τι θες σχετικά με το παιδί και τη μουσική του παιδεία. Ή μάλλον την έλλειψη αυτής. Αλλά απάντα την καταραμένη ερώτηση».
«Δεν με ενδιαφέρει το σεξ. Όπως θα θυμάσαι δεν ήμουν και ιδιαίτερα καλή στο…σπορ. Σε έχω ακούσει να επαναλαμβάνεις ότι δεν σε κάλυπτα. Τι σε έπιασε; Απεργούν οι χανούμισσες;» τον ειρωνεύτηκε.
«Στην Οσεάνα δεν απεργεί κανείς. Δεν έχουμε δημοκρατία» απάντησε εκείνος βιαστικά. Ο κοφτός του τόνος της έλεγε ότι είχε εκνευριστεί.
«Αυτό το έχουμε προσέξει!» γέλασε εκείνη ειρωνικά αλλά ο Ρεμί δεν άλλαξε έκφραση.
«Απάντα» τη διέταξε.
«Απάντησα. Δε θέλω κανέναν. Αλλά και να ήθελα, δε θα διάλεγα εσένα. Προφανώς έχουμε κακή χημεία σε όλα τα επίπεδα. Ίσως πρέπει να βρω έναν άλλον άντρα» του είπε ειλικρινά. «Ίσως με τον δεύτερο έχω μεγαλύτερη επιτυχία» χαμογέλασε πικρά.
Ο Ρεμί την κοίταξε και το σοκ διαγράφηκε στα υπέροχα καστανά του μάτια. Το στόμα του μισάνοιξε λιγάκι και πήρε μια βαθιά ανάσα πριν μιλήσει.

«Τι εννοείς δεύτερο;»

7 σχόλια:

  1. Σοβαρά τώρα... Τι εννοεί με το "δεύτερος";; Ούτε εγω κατάλαβα... Αυτο που φαντάζομαι όμως ειναι ότι το επόμενο κεφάλαιο θα ειναι "HOT" !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωωωωω τώρα που το διάβασα με την κολλητή μου νομίζω κατάλαβα.... Ότι δηλαδή η Μαρτινα δεν εχει παει με άλλον εκτός απο αυτόν;;; Ότι δηλαδή τον δούλευε ψιλό γαζί όταν του έλεγε στις αρχές ότι με τον άλλον σύντροφο της τα πήγαινε καλύτερα στο κρεβάτι;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Two minds are better than one, λένε οι Αγγλοι.

      Διαγραφή
    2. Καλα... Ειναι γνωστό ότι δεν διακρινομαι για την εξυπνάδα μου και την ευστροφία μου!! Χαχαχαχα!!! Πάντως έχουν δίκιο οι Άγγλοι!!! :·) για να δούμε τι θα δούμε στο αυριανό κεφάλαιο τι θα γίνει!!! I've got a feeling που λέει και το τραγούδι!!

      Διαγραφή
  3. Εδώ μάλλον δεν είχε καταλαβει οτι αυτός ήταν ο πρώτος.ίσως γι αυτό δεν τΗΣ συγχωρούσε και την αμηχανία-συστολή στις ιδιαίτερες στιγμές τους.ΠΕΡΑ δηλαδή κι από τα ψυχολογικά θεματακια που είχε κι η Μάρτινα από μόνη τΗΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μιλάμε για μεγαλο ερωτα αν δε πήγε ποτε με αλλον !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή