Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 38-να σας κεράσουμε κάτι; Εναν καφέ, ένα συκαλάκι;

«Πες μου» την παρότρυνε απαλά όταν κάθισε σε μια καρέκλα απέναντί του. Όσο πιο μακριά μπορούσε. Εκείνος συνέχισε να χαμογελάει, γνωρίζοντας μάλλον πόσο πολύ τον φοβόταν.
«Ρεμί, λυπάμαι πολύ για αυτό που έγινε» του είπε κοιτώντας τα χέρια της. Ντρεπόταν πολύ να σηκώσει το κεφάλι της.
«Λυπάσαι που μπούκαρες απρόσκλητη φορώντας ένα σορτσάκι που είναι παρανοϊκά κοντό και κόντεψαν οι συνεργάτες μου να πάθουν εγκεφαλικό ή επειδή έβγαλες γλώσσα στον Σαράμ;» ρώτησε εκείνος χωρίς έντονη αλλά με εμφανή ειρωνεία.
«Το σορτσάκι μου δεν είναι κοντό!» διαμαρτυρήθηκε κοιτώντας τα γυμνά πόδια της. Πάνω στη χαρά της, είχε ξεχάσει να ρίξει κάτι πιο ευπρεπές πάνω της. Πραγματικά το σορτσάκι της ήταν λίγο κοντό αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί. «Και δεν έβγαλα γλώσσα!» συνέχισε. «Εκείνος κάνει σαν να του πατάω τον κάλο κάθε φορά που με βλέπει».
«Είναι λίγο ψυχρός, αλλά δεν έπρεπε να του μιλήσεις κι εσύ έτσι! Η γλώσσα σου θέλει κόψιμο» τη μάλωσε.
«Νόμιζα ότι σου άρεσε η γλώσσα μου» του είπε η Μαρτίνα. Πάντα της έλεγε ότι είχε οξύ πνεύμα και καυστικό σχόλιο. Στο πανεπιστήμιο γελούσε με τον τρόπο που εκείνη απαντούσε στους καθηγητές όταν τη στρίμωχναν.
«Η γλώσσα σου μου αρέσει μόνο όταν είναι πάνω στο σώμα μου, σε κάθε άλλη περίπτωση δεν είναι ευπρόσδεκτη» γέλασε εκείνος αλλά η Μαρτίνα δεν τον μιμήθηκε. Το σχόλιό του είχε στείλει καυτά κύματα στο κορμί της. Εικόνες στοίχειωσαν το μυαλό της. «Αλλά δεν ήρθες να μιλήσουμε για αυτό. Σωστά;» τη ρώτησε και ήπιε λίγο από τον καφέ του. «Τι με ήθελες;».

Η Μαρτίνα βολεύτηκε λίγο στην καρέκλα της και πήρε μια βαθιά ανάσα. Πόσο ηλίθια θα φαινόταν αν δεν του έλεγε τίποτα; Έπρεπε να του πει αυτό που είχε έρθει να πει. Είχε γίνει τόσος πανικός. Του το χρωστούσε.
«Μάλλον εσύ δε θα καταλάβεις, αλλά να…απάντησε θετικά ο δρ Κάρστεν και έρχεται την άλλη βδομάδα να βοηθήσει με το πρότζεκτ» του είπε ντροπαλά. Περίμενε την απορία του, την απόρριψή του, αλλά για άλλη μια φορά την εξέπληξε.
«Μα αυτό είναι θαυμάσιο!» είπε εκείνος και ανασήκωσε τα φρύδια του. «Ο γνωστός δρ Κάρστεν;».
«Ναι!» του είπε ενθουσιασμένη. «Μου κάνει εντύπωση που τον θυμάσαι!». Εκείνος σκοτείνιασε πρόσκαιρα αλλά μετά βρήκε πάλι το κέφι του.
«Μα γιατί να μην τον θυμάμαι; Μόλις πέντε χρόνια πέρασαν. Όλα τα θυμάμαι» είπε με έναν τόνο που την έκανε να πιστέψει ότι υπήρχε κάποιο διφορούμενο νόημα.
«Του εξήγησα τι χρειαζόμαστε από αυτόν και είπε ότι μπορεί να βοηθήσει γιατί είχε εργαστεί σε ένα παρόμοιο πρόγραμμα, σε μικρότερη φυσικά κλίμακα, στο Λάος» του είπε για να προσπεράσει το σχόλιο.
«Ναι, αλλά αυτός είναι λίγο παράξενος. Είσαι σίγουρη ότι θα συνεργαστείτε καλά; Δε θυμάσαι τι μας έκανε;» γέλασε εκείνος. «Θυμάσαι που μας άλλαζε συνεχώς αίθουσα μέχρι να βρει αυτή με την ‘βέλτιστη ακουστική΄;»
«Το θυμάμαι, ναι» γέλασε και η Μαρτίνα με τη σειρά της και ένιωσε επιτέλους να χαλαρώνει. Ήταν τόσα αυτά που τους ένωναν αλλά και άλλα τόσα που τους χώριζαν δυστυχώς. «Αυτή τη φορά θα δουλέψει με άλλους όρους, όχι ως καθηγητής, οπότε δε θα έχει περιθώρια να μας κάνει τη ζωή δύσκολη!».
«Και είναι ευέλικτος;» ρώτησε με πραγματικό ενδιαφέρον ο Ρεμί.
«Ναι, ναι!» απάντησε η Μαρτίνα χαρούμενη. «Θα έρθει με τη γυναίκα του και θα μείνουν έξι μήνες εδώ. Έχει πάρει άδεια αυτό το χρόνο από το πανεπιστήμιο για να γράψει ένα σύγγραμμα, οπότε είναι ευκαιρία».  
«Είναι μεγάλη επιτυχία. Μπράβο, Μαρτίνα. Είναι μεγάλο όνομα στους πολιτισμικούς πόρους ο δρ Κάρστεν και θα είναι ατού στην ομάδα. Και είναι πολύ ευχάριστο που τον κατάφερες να έρθει, δεδομένου ότι είναι τόσο…ιδιόρρυθμος τύπος». Τα λόγια του ζέσταναν την καρδιά της. Δεν περίμενε τόσο θερμή υποδοχή στα νέα της. Ειδικά μετά την πρόσφατη…αδιαφορία του.
«Σε ευχαριστώ, Ρεμί. Και επειδή είσαι λίγο ακριβοθώρητος τελευταία, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω που κανόνισες να έρθουν οι γονείς μου για Χριστούγεννα» συμπλήρωσε.
«Αλίμονο» είπε εκείνος ήρεμα. «Το παιδί κι εσύ τους έχετε ανάγκη και θα χαρώ πολύ να έρθουν και να περάσατε καλά».
«Πολύ ωραία. Θα έχουν έρθει και μερικοί από την ομάδα μου μέχρι τα Χριστούγεννα» είπε ενθουσιασμένη.
«Αν θες, μπορείς να στολίσεις και ένα δέντρο στο δωμάτιό σου και θα κανονίσω να γιορτάσεις κανονικά τη γιορτή αυτή. Μπορείς να διοργανώσεις και κάτι σε συνεργασία με την πρεσβεία».
«Πρέπει να με εμπιστεύεσαι πολύ» γέλασε η Μαρτίνα. «Δε φοβάσαι μήπως μιλήσω στον πρέσβη;» τον προκάλεσε.
«Δεν σκοπεύω να ζω με αυτόν τον τρόμο όλη μου τη ζωή. Φροντίζω να περνάς καλά εδώ. Μπορείς να μείνεις, μπορείς να φύγεις. Είναι στο χέρι σου. Απλώς πιστεύω ότι το παιδί είναι πιο ευτυχισμένο εδώ» της αντιγύρισε σοβαρά.
«Ναι, είναι» παραδέχτηκε σκεπτική εκείνη.
«Και η δυτική κοινότητα μεγαλώνει στην Οσεάνα. Θα έχεις κι εσύ παρέα. Τα πράγματα θα φτιάξουν» της είπε μαλακά. Η Μαρτίνα ήθελε να του φωνάξει ότι ένιωθε μόνη, αλλά δεν το έκανε.
«Το απόγευμα θα συναντήσω τη Λαλί για έναν καφέ στην πόλη» του είπε. «Θέλω να δω από κοντά μερικές πιθανές τοποθεσίες για τα ωδεία και επιτέλους θέλω να βγω κι εγώ σαν άνθρωπος να διασκεδάσω» του είπε και γέλασε.
«Καλά θα κάνεις. Η Λαλί είναι πολύ ευχάριστη» της είπε ήρεμα.
«Είναι κι αυτή στο χαρέμι;» γέλασε η Μαρτίνα για να αλαφρύνει το κλίμα. Εκείνος δε γέλασε.
«Δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις» απάντησε απόλυτα σοβαρά και η Μαρτίνα πάγωσε. Με πόσες γυναίκες είχε πάει πια; Τι σόι έκλυτο βίο ζούσε;
«Με συγχωρείς, δεν περίμενα…» ψέλλισε αλλά δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Ο Ρεμί ξεκαρδίστηκε στα γέλια. «Γελοίε» του πέταξε εκνευρισμένη.
«Δεν μπορούσα να κρατηθώ» συνέχισε εκείνος να γελάει. «Έχεις κανονική εμμονή με το χαρέμι. Πρέπει μια μέρα να σε πάω να γνωρίσεις τα κορίτσια!»
«Δεν έχω τίποτα να πω με τις παλλακίδες σου» του είπε θυμωμένη.
«Είναι πολύ καλές και αξιόλογες! Μένουν μερικές μέρες στο παλάτι και άλλες μέρες σπίτια τους. Ο,τι θέλουν. Τις έχω πολύ ελεύθερες!» συνέχισε να γελάει.
«Ρεμί, εγώ τελείωσα αυτό που ήρθα να κάνω» του είπε και σηκώθηκε απότομα. «Και πάλι ευχαριστώ για τη φιλοξενία των γονιών μου και ελπίζω να πάνε όλα καλά με τον δρα Κάρστεν» του είπε και προχώρησε για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια μέρα προς την πόρτα.
«Μαρτίνα, στάσου! Θύμωσες;» τη ρώτησε αλλά δε σηκώθηκε από τη θέση του. Ακουγόταν ανήσυχος όμως.
«Γιατί να θυμώσω; Που με κοροϊδεύεις;» τον ρώτησε χαμογελώντας ξινά.
«Δε σε κοροϊδεύω. Ίσως να διασκεδάζω λίγο περισσότερο από όσο επιτρέπεται σε έναν κύριο με τη ζήλια σου, αλλά δε σε κοροϊδεύω».
«Δε ζηλεύω!» κάγχασε η Μαρτίνα και ήλπισε να ακούστηκε πειστική. Και να μη σηκωθεί και την πλησιάσει. Οι άμυνές της είχαν λίγο αμβλυνθεί τόσες μέρες που είχε να τον δει.
«Ζηλεύεις, αλλά δεν ξέρω γιατί» της είπε εκείνος με σιγουριά.
«Δε ζηλεύω» του είπε επίμονα συνεχίζοντας να τον κοιτάει για να μη φανεί ότι έλεγε ψέματα.
«Ζηλεύεις, αλλά δε χρειάζεται» της είπε ζεστά. Η Μαρτίνα δεν κατάλαβε τι της είπε αλλά δεν ήθελε να δείξει ότι μπερδεύτηκε.
«Δε ζηλεύω» είπε για τρίτη φορά. Πιο ήρεμα αυτή τη φορά. Και λιγότερο πειστικά.
«Σε ευχαριστώ για το ευχάριστο διάλειμμα» είπε εκείνος ουδέτερα και η Μαρτίνα κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα να φύγει.



4 σχόλια:

  1. Όσες φορές κ να το πει δεν θα την πιστέψει κανεις και σιγουρα ο Ρεμι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παιδια το σχολιο του Ρεμι ηταν ξεκαθαρο... "Ζηλευεις αλλα δε χρειαζεται" !! Σα να λεει δεν εχω ματια για αλλη ... :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ τόσο πολύ που θα το έγραφα με τι ίδια ακριβώς λόγια!!!!!

      Διαγραφή