Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 37- Make room for her


Η Μαρτίνα εισέβαλε στο γραφείο του Ρεμί την ώρα που εκείνος είχε συμβούλιο. Τα μάτια εφτά πολύ βλοσυρών αντρών έπεσαν πάνω της σαν μαστίγια και μετά την αρχική τους έκπληξη, ίσως και λίγη ενόχληση εκ μέρους του Σαράμ, έστρεψαν το βλέμμα τους προς τον Ρεμί, περιμένοντας την αντίδρασή του. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα πριν εκείνος πάρει μερικές βαθιές ανάσες και την ρωτήσει τι ακριβώς ήθελε. Οι άντρες έστρεψαν την προσοχή τους στα χαρτιά τους από αμηχανία ή διακριτικότητα.
«Είχα ένα καλό νέο και σκέφτηκα να σου το πω» είπε ντροπαλά εκείνη. Είχε τρέξει σχεδόν μέχρι το γραφείο του, χωρίς να το σκεφτεί καλά. Είχε ενθουσιαστεί με κάτι που είχε διαβάσει στα μέιλ της, αλλά στην πραγματικότητα ήθελε να τον δει κιόλας. Κάπου μεταξύ του δωματίου της και το γραφείου του, το περπάτημά της έγινε τρέξιμο. Γι΄αυτό και τώρα ανάσαινε βαριά.
«Πες μου» είπε εκείνος μπλέκοντας τα δάχτυλά του πάνω στο στομάχι του και κάνοντας πίσω στην καρέκλα του. Τα βλέμματα των αντρών έπεσαν και πάλι πάνω της. Ένιωθε σαν να βρισκόταν μπροστά στην Ιερά Εξέταση και ειλικρινά δεν ήξερε τι να πει. Κοιτούσε μόνο τον Ρεμί, και το μυαλό της, αντί να σκέφτεται πώς να του έλεγε αυτό που είχε έρθει να του πει και να φανεί σημαντικό ώστε να διακόψει το συμβούλιό του, είχε εστιάσει στον τρόπο που το πουκάμισό του κολλούσε πάνω στο επίπεδο στομάχι του, στα γυμνασμένα μπράτσα του και το φαρδύ στέρνο του.
«Ρεμί, καλύτερα να τα πούμε μια άλλη στιγμή» του είπε ντροπαλά και έκανε να φύγει αλλά εκείνος την πρόλαβε.
«Για να έρθεις ως εδώ τρέχοντας και να μπουκάρεις χωρίς καν να χτυπήσεις σε έναν επαγγελματικό χώρο θα πρέπει να είναι κάτι σοβαρό!» είπε εκείνος καυστικά. «Πες μου» επέμεινε, γνωρίζοντας ότι τη ζόριζε «έπαθε κάτι το παιδί; Είχες κάποιο ατύχημα; Πήρε φωτιά κάποια πτέρυγα;».
Η Μαρτίνα ήθελε να ανοίξει η γη να την καταπιεί από την ντροπή. Ένιωθε τα μάγουλά της να καίνε και δεν ήξερε τι να του πει. Αυτό που είχε έρθει με τόση χαρά να του πει ξαφνικά φαινόταν τόσο χαζό μπροστά σε όλα αυτά που πρέπει να συζητούσαν αυτοί οι άντρες. Πάνω στο τεράστιο συνεδριακό τραπέζι έβλεπε απλωμένα αρχιτεκτονικά σχέδια και οικονομικές μελέτες. Τι θα μπορούσε να του πει που να επισκιάσει τη δουλειά ενός αρχηγού κράτους;
«Όχι, όλα είναι καλά» του είπε και χαμογέλασε. «Απλώς κάτι έγινε σχετικά με το πρότζεκτ και χάρηκα και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου» του είπε και ανασήκωσε τους ώμους ανάλαφρα. Ένιωθε σαν παιδάκι που την είχαν μαλώσει επειδή έκανε κάποια αταξία. Και μάλλον είχε κάνει.
Κανείς δε μιλούσε μέσα στην αίθουσα. Όλοι την κοιτούσαν και ο Ρεμί δεν έλεγε να τη σώσει από τον εξευτελισμό. Είχε να τον δει πολλές μέρες, σχεδόν από τη μέρα που τον ευχαρίστησε για τα τριαντάφυλλα και εκείνος είχε χαμογελάσει ευγενικά και την προσπέρασε. Το ημερολόγιο σήμερα έδειχνε 10 Δεκεμβρίου, οπότε είχαν σχεδόν ένα μήνα να ανταλλάξουν πάνω από δυο τρεις τυπικές κουβέντες για το παιδί. Στην αρχή την ανακούφιζε η απουσία του, αλλά μετά από μερικές μέρες άρχισαν τα συμπτώματα στέρησης.
«Δουλεύουμε εδώ αν δεν το πρόσεξες» είπε ξαφνικά ο Σαράμ και η Μαρτίνα εκτίμησε την προσβλητική παρέμβασή του γιατί της έδινε χρόνο να σκεφτεί μια δικαιολογία.
«Το βλέπω, Σαράμ. Αν το ήξερα δε θα διέκοπτα. Δεν ήθελα να δω εσένα, αλλά τον Ρεμί. Και ο Ρεμί μπορεί να απαντήσει μόνος του. Δε χρειάζεται εκπρόσωπο» απάντησε ήρεμα, αλλά αρκετά μαχητικά. Ο Ρεμί συνέχισε να μη μιλάει. Αλλά χαμογελούσε. Διασκέδαζε με την αμηχανία της.
«Ο μεγαλειότατος δεν έχει χρόνο να ασχολείται με θέματα…ήσσονος σημασίας» είπε και έκανε μια περιφρονητική χειρονομία προς το μέρος της, προφανώς εννοώντας ότι εκείνη ήταν ασήμαντο θέμα για να ασχοληθεί μαζί της  Ρεμί. Ξαφνικά, η Μαρτίνα συνειδητοποίησε ότι αυτό που έλεγε ο Σαράμ ήταν αλήθεια και συγκλονίστηκε. Αυτό ήταν. Ο Ρεμί απλώς δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί μαζί της. Εκείνη ήταν απλώς η μητέρα του γιου του, ένα εκκολαπτήριο και τίποτα παραπάνω. Ο γιος του τον ένοιαζε. Όχι εκείνη. Για εκείνη δεν είχε χρόνο, έλειπε στα γενέθλιά της, την έδιωχνε από τη ζωή του. Είχε δίκιο ο Σαράμ. Πώς της είχε ξεφύγει η εκτυφλωτική αλήθεια; Πώς είχε αφήσει τα συναισθήματά της να αποδυναμώσουν τη λογική της;
«Αρκετά!» άκουσε ξαφνικά την φωνή του Ρεμί, άγρια, σαν ξυράφι που χαράζει δέρμα και αφήνει βαθιές ουλές. Όλοι πάγωσαν και γύρισαν τρομαγμένοι προς το μέρος του και μετά προς το δικό της. Το βλέμμα του την έκανε να κοκκινίζει. «Έξω!» φώναξε πάλι, πιο δυνατά αυτή τη φορά, και τα μάτια του ήταν τόσο σκοτεινά που νόμιζε ότι θα σηκωνόταν και θα τη χτυπούσε για την προσβολή της.
«Με συγχωρείς» ψέλλισε η Μαρτίνα και στράφηκε προς την πόρτα, ντροπιασμένη. Εκείνη έφταιγε. Πόσες φορές της είχε εξηγήσει ότι δεν μπορούσε να τον ενοχλεί; Πόσες φορές της είχε δείξει τα όρια που είχε θέσει γύρω του; Αλλά δεν μπορούσε να χωνέψει τον τρόπο του. Πώς ήταν δυνατόν να της φώναζε έτσι; Ποια ήταν; Μπορεί στη δική του κοινωνία ο άντρας να ήταν ανώτερος από τη γυναίκα, αλλά εκείνη ήταν δυτική και δεν είχε μάθει σε τέτοια σεξιστική συμπεριφορά.
«Όχι εσύ» είπε εκείνος αυστηρά. «Όλοι οι άλλοι, αλλά όχι εσύ» συμπλήρωσε και η Μαρτίνα πάγωσε από το σοκ. Γύρισε προς το μέρος του δειλά και είδε το μπερδεμένο βλέμμα των αντρών. «Με θέλει η Μαρτίνα. Θα συνεχίσουμε σε μισή ώρα» διέταξε χωρίς να παίρνει το βλέμμα του από πάνω της και οι άντρες εκκένωσαν την αίθουσα μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.


5 σχόλια:

  1. δηλαδη τι αλλο να ζητησει μια γυναικα?? τι παραπανω?? απλα ελιωσα διαβαζοντας αυτο το κεφαλαιο και ειδικα τα λογια του Ρεμι! αχ αχ αχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. :ο :ο !!!! Μπράβο Ρεμί!!!!! Δεν το περίμενα αλλα μπράβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή