Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

κεφάλαιο 30-Εσύ Θεό, εγώ Αλλάχ

«Μάμι, τι ωραία ιδέα που έχει ο μπαμπάς!» τσίριξε ο Ρέμι ενώ έτριβε τα χέρια του από τη χαρά του. Η Μαρτίνα είχε μόλις μπει στην μεγαλοπρεπή τραπεζαρία φορώντας ένα κομψό μαύρο ταγέρ και το βλέμμα του Ρεμί περιπλανήθηκε αργά πάνω της, θυμίζοντάς της το λόγο που έτρεξε στο σπίτι μετά το τηλεφώνημά του. Οδήγησε τη μικρή απόσταση μέχρι το παλάτι πατώντας το γκάζι αλύπητα, λέγοντας από μέσα της ότι βιάζεται να δει το παιδί της, ενώ στην πραγματικότητα, ήθελε να δει αν ο Ρεμί θα συνέχιζε το προκλητικό του παιχνίδι από κοντά. Δεν είχε ιδέα τι θα έκανε αν το συνέχιζε, αλλά ήθελε να είναι εκεί και να το δει.
«Φαίνεται είναι η μέρα που ο μπαμπάς έχει ωραίες ιδέες» είπε χαμογελώντας πονηρά η Μαρτίνα προς το μέρος του Ρεμί αλλά εκείνος δε χαμογέλασε. Συνέχισε να την κοιτάζει με έναν τρόπο που την έκανε να ανατριχιάζει. Τι είχε αλλάξει;
«Έλεγα να πάμε αύριο και για τρεις μέρες στην έρημο» απάντησε νωχελικά ο άντρας μπροστά της και ο γιος της τσίριξε και πάλι γεμάτος απόλαυση. Εντωμεταξύ το φαγητό τους είχε σερβιριστεί. Ήταν ψάρι με ταμπουλέ και σπαράγγια και σαλάτα με πράσινα λαχανικά.
«Ρεμί, δεν μπορώ τρεις μέρες! Τη Δευτέρα δουλεύω! Μόλις ξεκίνησα και δεν γίνεται να λείψω. Θα δώσω δικαιώματα ότι λείπω όποτε θέλω επειδή σε γνωρίζω και δε θέλω» διαμαρτυρήθηκε η Μαρτίνα.
«Μπορείς να γυρίσεις αν θες την Κυριακή το βράδυ. Εμείς θα κάτσουμε άλλο λίγο» επέμεινε.
«Ναι, αλλά την Τρίτη έχω γενέθλια και θέλω να έχω εδώ το παιδί μου» πείσμωσε η Μαρτίνα. «Δεν μπορώ να γυρίσω στο παλάτι και να κάθομαι μόνη μου, να γιορτάσω μόνη μου, να κόψω τούρτα μόνη μου. Αλήθεια, πού θα βρω τούρτα εδώ; Δεν έχω δει ζαχαροπλαστεία» κατέληξε η Μαρτίνα.
«Δυσκολεύομαι να ακολουθήσω το συνειρμό σου» είπε εκείνος. «Μια ζωή ξεκινάμε μια συζήτηση και καταλήγουμε σε κάτι τελείως παράλογο».
«Το μια ζωή είναι λίγο υπερβολικό δεδομένου ότι γνωριζόμαστε μόλις 5 χρόνια και έχουμε μείνει μαζί πέντε μήνες» τον διόρθωσε.
«Γιατί τσακώνεστε πάλι;» ρώτησε ο μικρός και η Μαρτίνα τον αγκάλιασε σφικτά.
«Δεν τσακωνόμαστε. Απλώς διαφωνούμε. Και αυτό είναι τελείως φυσιολογικό. Γιατί είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι».
«Ναι, αλλά δε μου αρέσει να στενοχωριέσαι, μαμά, γιατί μετά κλαις» είπε ο μικρός, φανερά αναστατωμένος. Η Μαρτίνα χαμογέλασε γλυκά στο γιο της.
«Δε φταίει ο μπαμπάς που κλαίω, αγόρι μου» είπε προσπαθώντας να καλύψει το ψέμα της με ένα γελάκι.  «Μη στενοχωριέσαι κι εμείς θα καταλήξουμε τι θα κάνουμε και θα περάσουμε τέλεια στην έρημο» είπε με ενθουσιασμό.

Ο Ρεμί τούς παρακολουθούσε ανέκφραστος.
«Λοιπόν, Ρεμί, μπορούμε να βρούμε μια λύση;» ρώτησε η Μαρτίνα πιο ήρεμη.
«Φέρε το λάπτοπ σου και μπορείς να δουλέψεις εκεί αν θες» είπε με ένα ύφος που έλεγε ότι δεν είχε άλλη υπομονή.
«Και θα είμαστε πίσω την Τρίτη;» επέμεινε εκείνη.
«Φυσικά. Έχω κι εγώ δουλειές. Δευτέρα βράδυ θα γυρίσουμε και την Τρίτη μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Φάε τώρα» της είπε έντονα, δείχνοντας το γεμάτο πιάτο της. Η αλήθεια ήταν ότι δεν είχε αγγίξει το νόστιμο γεύμα της.
«Δεν πεινάω πολύ» είπε η Μαρτίνα  την ώρα που ο Ρέμι έτρεχε προς το μέρος της Ναντίν, η οποία περνούσε έξω από την τραπεζαρία. Είχε τελειώσει το φαγητό του και δεν κρατιόταν να παίξει. «Ναντίν, έρχομαι» είπε στα αραβικά και ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του Ρεμί.
«Είναι πολύ έξυπνος» της είπε γεμάτος καμάρι.
«Άλλο ένα χαρακτηριστικό που πήρε από σένα» του είπε εκείνη με ειλικρίνεια αλλά ο Ρεμί μάλλον κατάλαβε ότι τον ειρωνεύτηκε.
«Έχεις δίκιο που πικραίνεσαι. Πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να έχεις γεννήσει τη φωτοτυπία του άντρα που μισείς» της είπε και γέλασε.
«Ποιος είπε ότι…» αντέδρασε η Μαρτίνα αλλά σταμάτησε. «Και ποιοι θα πάμε στην έρημο;» ρώτησε βεβιασμένα για να αλλάξει θέμα. «Και τι ρούχα να πάρω; Θα έχουμε τουαλέτα; Να πάρω αντηλιακό; Ποια θα τους πούμε ότι είμαι;»
«Ω Θεέ μου!» τη διέκοψε γελώντας. Το γέλιο του ήταν βαθύ, μεταδοτικό. Η Μαρτίνα χαμογέλασε. «Άρχισε πάλι ο παραλογισμός!» είπε και σήκωσε τα χέρια του ψηλά. Ήπιε μια γουλιά από το αρωματικό του τσάι και σκέφτηκε λιγάκι πριν απαντήσει. «Θα πάμε οι τρεις μας, πάρε δυο τρεις αλλαξιές, φυσικά, ναι, δεν έχω ιδέα» της απάντησε.
«Οι τρεις μας; Η Ναντίν όχι; Οι γονείς σου;» τον ρώτησε σχεδόν τρομαγμένη.
«Δεν ήξερα ότι θες και παρέα» είπε εκείνος ήρεμα, σταυρώνοντας τα χέρια του στο στήθος. «Και αυτό το δέσιμό σου με την μητέρα μου…με ξεπερνάει!» γέλασε.
«Γιατί; Τι έχω;» του είπε. «Δεν αξίζω να με συμπαθήσει κάποιος; Ή μήπως επειδή είμαι λευκή περίμενες να με αντιπαθήσει; Ποιος είναι τώρα ρατσιστής;» τον προκάλεσε.
«Θα περάσουμε ωραία πιστεύω» είπε εκείνος αγνοώντας το σχόλιό της και η Μαρτίνα σκέφτηκε πόσο διαφορετική τροπή είχε η βραδιά της από αυτή που περίμενε. «Θα γνωρίσεις και τον αρχηγό μιας πολύ ισχυρής φυλής, θα δεις την προετοιμασία του γάμου, ο μικρός θα ζήσει την έρημο, σε σκηνή, θα ζήσει ένα κομμάτι της κουλτούρας μας» συνέχισε ενθουσιασμένος. «Αγαπώ πολύ την έρημο. Εκεί πάω για να ηρεμήσω. Η έρημος σε κάνει να έρχεσαι κοντά με τον εαυτό σου, δε συγχωρεί λάθη, ο ανελέητος ήλιος σε φέρνει αντιμέτωπο με τον κίνδυνο, δοκιμάζεις τα όριά σου, είσαι μόνος με τον εαυτό σου, είναι..»
«Ρεμί» τον διέκοψε εκείνη. Το πάθος στη φωνή του την έκανε να ανατριχιάζει. Να ζηλεύει σχεδόν. «Μήπως είναι επικίνδυνο για το παιδί;»
«Όχι, όχι, μην ανησυχείς» είπε ήρεμα εκείνος. «Θα περάσουμε τέλεια. Και μάλιστα είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουμε λίγο ποιοτικό χρόνο οι τρεις μας. Ο μικρός έχει ανάγκη και τους δυο του γονείς αγαπημένους. Είδες πόσο αναστατώνεται όταν τσακωνόμαστε» της είπε και η Μαρτίνα έγνεψε θετικά.
«Και εγώ ως τι θα έρθω» επέμεινε. «Δε θέλω να αρχίσουμε τα ψέματα».
«Σου έχω πει ότι οι αρχηγοί φυλών είναι αρκετοί αλλά μόνο δύο είναι πολύ πουριτανοί και συντηρητικοί. Και ένας τρίτος, δηλαδή, αλλά είναι πατέρας της Ασσάν και δε θα έχουμε πρόβλημα» της είπε.
«Μα η Ασσάν με αντιπαθεί και το παιδί μας μπορεί να το θεωρεί απειλή αν κάνει όνειρα να γίνει γυναίκα σου και…»
«Σώπα τώρα με τις θεωρίες συνωμοσίας» είπε εκείνος αδιάφορα. «Ο αρχηγός που θα δούμε αύριο είναι πολύ καλός και ευγενής. Σκέφτομαι να του πω την αλήθεια και να του ζητήσω την συμπαράστασή του» της είπε. «Φυσικά θα είναι πολύ θετικό αν είσαι κι εσύ λίγο…ευγενική».
«Γιατί, πότε δεν είμαι;» απόρησε εκείνη.
«Και αν μπορείς να φορέσεις και κάτι...μακρύ…αν θες φυσικά» πρόσθεσε εκείνος ντροπαλά.
«Εκείνο το πράσινο που φόρεσα εκείνη τη φορά είναι καλό; Δεν έχω άλλο. Και μου άρεσε πολύ».
«Αν θες μπορείς να βρεις και άλλα, ρώτα τη μητέρα μου αν έχει, αλλιώς θα ζητήσω από τη σουλτάνα μου να σε βοηθήσει».
«Η σουλτάνα σου είναι η Ασσάν;» ξίνισε τη μούρη της η Μαρτίνα.
«Μα φυσικά» είπε ήρεμα εκείνος. «Ποια άλλη;»
«Δε θέλω βοήθεια. Θα βρω μόνη μου κάτι να φορέσω» του είπε εκνευρισμένη και σηκώθηκε για να φύγει. Είχε να μαζέψει τη βαλίτσα της και τη βαλίτσα του Ρέμι για ένα ταξίδι όπου δεν είχε ιδέα τι θα αντιμετωπίσει. Είχε φτάσει στο πόμολο και το γυρνούσε όταν άκουσε την φωνή του Ρεμί άγρια. «Έλα αμέσως εδώ» της είπε επιτακτικά εκείνος. Η Μαρτίνα γύρισε προς το μέρος του και τον είδε να κάθεται στη θέση του, ακίνητο, αλλά το βλέμμα του έλεγε ότι δεν έπρεπε να τον παρακούσει. Τον πλησίασε αργά, με το κεφάλι κρεμασμένο ντροπαλά μπροστά της. Όταν τον έφτασε, εκείνος άρπαξε τον καρπό της και την κάθισε στην αγκαλιά του. Η Μαρτίνα προσπάθησε να απαγκιστρωθεί αλλά δεν τα κατάφερε.
«Άσε με! Τι κάνεις;» διαμαρτυρήθηκε αλλά εκείνος την έσφιγγε πάνω του.
«Ξεκίνησα με το γραφείο σου και συνεχίζω με την τραπεζαρία. Έχω ακόμη την κουζίνα και το μπάνιο πριν καταλήξω στην κρεβατοκάμαρα» της είπε χαμογελώντας πονηρά.
«Τι εννοείς; Δεν καταλαβαίνω» τον ρώτησε σαν χαζή.
«Ασκώ εξουσία πάνω σου και νομίζω ότι σου αρέσει» είπε εκείνος. «Πιστεύω ότι αυτή είναι η λύση στο πρόβλημα».
«Άσε με! Ποιο πρόβλημα; Τι λες;»
«Αυτό…που μου αντιστέκεσαι…πρέπει να σταματήσει».
«Ποτέ δε θα σταματήσω να σου αντιστέκομαι γιατί δε σε θέλω» αντέδρασε δυναμικά και ελευθέρωσε τους καρπούς της. Το γέλιο του της έσκισε τα στήθη.
«Ποτέ δε θα σταματήσω να προσπαθώ» την αιφνιδίασε με τη βραχνή φωνή του και το ανεπαίσθητο άγγιγμα των χειλιών του στο λαιμό της, λίγο πιο κάτω από το λοβό του αυτιού της. Ήξερε ότι εκείνο ήταν το ευαίσθητο σημείο της και έπαιζε μαζί της, με την ίδια δεξιοτεχνία που το έκανε πάντα. «Δε θα σταματήσω να προσπαθώ μέχρι να σε ακούσω να ουρλιάζεις το όνομά μου όταν θα τελειώνεις στο κρεβάτι μου, μέχρι να σε δω να κλαις και να με παρακαλάς να μη σε αφήσω» της είπε σκληρά και την άφησε.



5 σχόλια:

  1. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επιτέλους έκανε κίνηση αλλΑ ηταν λιγο πιο απειλή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το ηξερα οτι το σημερινο κεφαλαιο θα ηταν καπως διαφορετικο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρεμί σαγαπω και ας ήσουν απειλητικός στο τέλος! Αυτοπεποίθηση ξεχειλίζει!!! Περιμένουμε σκέψεις και συμπεριφορά της Μαρτινα

      Διαγραφή