Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

κεφάλαιο 29-booty call

Η Μαρτίνα δεν θα ξεχνούσε ποτέ τη στιγμή που μπήκε στο γραφείο της. Ήταν απλά το πιο όμορφο και σύγχρονο γραφείο που είχε δει ποτέ στη ζωή της. Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινε με το στόμα ανοιχτό κοιτώντας τριγύρω της τις ολόλευκες επιφάνειες, το τεράστιο γυάλινο γραφείο, την πλάσμα οθόνη απέναντι από το μικρό σαλονάκι, τα παράθυρα με θέα την κόκκινη έρημο. Για λίγο σκέφτηκε να κατέβει κάτω στη ρεσεψιόν του κτιρίου όπου είχε ενημερωθεί ότι στεγαζόταν η εκπαιδευτική επιτροπή και να ρωτήσει αν όντως την είχαν οδηγήσει στο σωστό γραφείο. Γιατί ειλικρινά το γραφείο αυτό θα ταίριαζε καλύτερα σε κάποιον πρωθυπουργό με εξαιρετικό γούστο ή ιδιοκτήτη εταιρείας πληροφορικής ή τελοσπάντων κάτι τέτοιο.

Πλησίασε διστακτικά το γραφείο πάνω στο οποίο βρισκόταν ένα καινούργιο λάπτοπ, ένα τηλέφωνο και ένα δερμάτινο ντοσιέ και διάβασε την κάρτα που βρισκόταν πάνω σε ένα μικρό γλαστράκι με μια πανέμορφη λιλά ορχιδέα. Αναγνώρισε αμέσως τα γράμματα του Ρεμί και άθελά της χάιδεψε το σατινέ χαρτί. «Καλή αρχή» έλεγε και ένα κεφαλαίο Ρ έκλεινε το μήνυμα. Η Μαρτίνα χαμογέλασε. Όλο αυτό το γραφείο ήταν όντως δικό της. Είχε ένα σωρό πράγματα στο μυαλό της αλλά δεν ήξερε από πού να ξεκινήσει. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι ήταν ενθουσιασμένη. Αυτό το γραφείο τής έδινε την ορμή που χρειαζόταν για να βοηθήσει τον Ρεμί με τις αλλαγές που ήθελε να εισάγει στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας.

Ακούμπησε πάνω στο γραφείο μια κορνίζα του Ρέμι που είχε φέρει μαζί της από το παλάτι και βολεύτηκε στην καρέκλα της. Άνοιξε τον λάπτοπ και έβαλε ήρεμη μουσική στο φοβερό ηχοσύστημα κάτω από την οθόνη της τηλεόρασης. Πήρε μια βαθιά ανάσα, έκλεισε τα μάτια και έβαλε τις σκέψεις της σε σειρά. Σήμερα θα έστελνε μέιλ. Ήταν Παρασκευή και ήταν η καλύτερη μέρα για αυτή τη δουλειά. Είχε σκεφτεί περίπου πέντε άτομα που ήθελε να συνεργαστεί μαζί τους και θα έψαχνε και σήμερα άλλα πέντε. Θα έστελνε ένα λεπτομερές μέιλ με όλα όσα σκόπευε να κάνει καθώς και τις απολαβές τους από όλο αυτό. Θα τους άφηνε χρόνο να το σκεφτούν και λογικά από Δευτέρα και μετά θα άρχιζε να δέχεται απαντήσεις. Πρώτα όμως έπρεπε να κανονίσει θέματα που είχαν να κάνουν με τη διαμονή των προσκεκλημένων μουσικών και καθηγητών, τις συνθήκες εργασίας τους καθώς και να ενημερωθεί για το τι προέβλεπε ο νόμος της Οσεάνα για τις προσλήψεις με βραχύχρονα συμβόλαιο συνεργασίας καθώς δε σκόπευε να τους απασχολήσει για πάνω από 3-6 μήνες.

Κατά τις δώδεκα ήρθε ένας νεαρός κουβαλώντας καλώδια και μια τσάντα με εξαρτήματα υπολογιστή. Της εξήγησε μερικά πράγματα σχετικά με κωδικούς ασφαλείας, τις διαδικασίες εκκένωσης του χώρου και το σύστημα πυρασφάλειας και μετά της έδειξε πώς λειτουργούν τα ηλεκτρονικά μέσα στο γραφείο. Αυτό που την εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι με το πάτημα ενός κουμπιού η οθόνη του λάπτοπ της μεταφερόταν στην οθόνη της τηλεόρασης ώστε να μπορεί να κάνει τηλεδιάσκεψη με οποιονδήποτε άνετα. Στη δίπλα αίθουσα δε, την οποία ανακάλυψε εκείνη την ώρα η Μαρτίνα, υπήρχε στημένο ένα μεγάλο τραπέζι συσκέψεων και δώδεκα καρέκλες γύρω γύρω. Ο Ρεμί φαίνεται είχε πολλές απαιτήσεις από εκείνη. Η Μαρτίνα όμως δεν φοβήθηκε. Είχε πολλή όρεξη για δουλειά και πολλές ιδέες.

Περίπου μισή ωρίτσα μετά τη μία και όταν το στομάχι της είχε αρχίσει να γουργουρίζει, εμφανίστηκε μια κοπέλα με ένα δίσκο. Η Μαρτίνα απόρησε αλλά δέχτηκε με ενθουσιασμό το υπέροχο μπιφτέκι με λαχανικά και τη σαλάτα με ρόκα και ντοματίνια. Στις πέντε χτύπησε το τηλέφωνό της και το σήκωσε μηχανικά. Είχε απορροφηθεί με τα μέιλ και δούλευε ασταμάτητα τρεις ώρες.
«Παρακαλώ;» είπε χωρίς να ξέρει σε ποιον μιλάει.
«Ώρα να γυρίσεις σπίτι» είπε βραχνά ο Ρεμί και η Μαρτίνα σταμάτησε αμέσως αυτό που έκανε και τέντωσε το κορμί της. Σπίτι; Μια γλυκιά ανάμνηση γέμισε το μυαλό της, από τότε που την περίμενε να γυρίσει από το πανεπιστήμιο, με αναμμένα κεριά και δυο ποτήρια κόκκινο κρασί.
«Περνάω καλά» του είπε εύθυμα προσπαθώντας να ελέγξει το καρδιοχτύπι της.
«Χαίρομαι που σου αρέσει» είπε εκείνος, αργά, σχεδόν γουργουριστά.
«Αυτό με το…γεύμα…δική σου ιδέα ήταν; Δεν το πιστεύω ότι κανόνισες να τρώω τόσο πλουσιοπάροχα εδώ» του είπε, ανίκανη να δεχτεί τόση καλοσύνη.
«Προσέχω τους υπαλλήλους μου, μην το παίρνεις προσωπικά» της είπε πειραχτικά. Η Μαρτίνα χαμογέλασε. Το φλερτ του ήταν τόσο διακριτικό, σχεδόν ανεπαίσθητο. Μόνο ο τόνος της φωνής του πρόδιδε ότι το μυαλό του είχε πάρει το δρόμο που είχε πάρει και το δικό της.
«Μάλιστα, Ρεμί» του απάντησε εκείνη. «Δηλαδή εκτός από πατέρας του παιδιού μου, πρώην μου, δεσμοφύλακάς μου, είσαι και αφεντικό μου τώρα;» τον πείραξε.
«Αμέ» απάντησε βραχνά εκείνος. «Ασκώ κάθε εξουσία πάνω σου».
«Ξέρεις ότι δυσκολεύομαι να αφεθώ στην εξουσία κάποιου» του είπε μισοαστεία μισοσοβαρά η Μαρτίνα.

«Ίσως δεν έχουμε δοκιμάσει το σωστό δωμάτιο» απάντησε εκείνος. «Σε περιμένω σπίτι για το δείπνο» συμπλήρωσε και η γραμμή νέκρωσε…

6 σχόλια:

  1. ουυ...τι θα γινει αραγε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το αυριανό το περιμένω με τεράστια ανυπομονησία!!!!! Δεν ξέρω τι θα γίνει πάντως θελω να δω τι συνέχεια!! Μπράβο σου Συγγραφέα της Καρδιάς μας!!!! Εισαι φοβερή και επειδή πολλές φορές δεν στο λέμε δεν σημαίνει ότι το ξεχνάμε!! Σαγαπαμε σαγαπαμε σαγαπαμε!!!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι σημαίνει το ίσως δεν έχουμε δοκιμάσει το σωστό δωμάτιο;;;;;;;;;;

      Διαγραφή
    2. Αλήθεια τώρα;;; Πραγματικά δεν κατάλαβες;;; Αυτο ήταν το ΚΑΛΥΤΕΡΟ φλερτ...!!!!! Μμμμμμ αγωνιαααααααααα τρώω τα νύχια μου πάλι....

      Διαγραφή
    3. Ρία, ο Ρεμί εννοεί ότι ίσως δεν το έχουν πάει ακόμα...στο υπνοδωμάτιο!!

      Διαγραφή