Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

κεφάλαιο 22-ψώνια στο πολυκατάστημα

22


«Έχει έρθει από την Κυριακή, υποτίθεται ότι θα μιλούσαμε για το παιδί, έχω στείλει μήνυμα ότι εκκρεμεί μία συζήτηση και ότι θέλω να τον δω και παραμένει άφαντος» γκρίνιαξε η Μαρτίνα, ανίκανη να συγκρατήσει άλλο την απογοήτευσή της. Δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Έπρεπε να θίξουν μερικά θέματα. Έπρεπε να πουν στο παιδί την αλήθεια. Και το να την αγνοεί δεν έλυνε κανένα πρόβλημα.
«Σε καταλαβαίνω αλλά πρέπει να καταλάβεις κι εσύ εκείνον. Έχει πάρα πολλά στο κεφάλι του, κορίτσι μου. Ο Ρεμί δεν ήταν προορισμένος για να αναλάβει την εξουσία. Ο Ομάρ ήταν. Τώρα έχει στις πλάτες του το κράτος, τις επιχειρήσεις μας, ένα παιδί που δεν ήξερε ότι είχε και επιπλέον πρέπει να βρει έναν τρόπο να παρουσιάσει το γιο του στο λαό χωρίς να ξεσηκωθούν».
«Μα γιατί να ξεσηκωθούν;» απόρησε η Μαρτίνα. Βρισκόταν σε ένα πολυκατάστημα ρούχων και κοιτούσε ένα υπέροχο μπλουζάκι. Είχε καιρό να πάει για ψώνια και της άρεσαν όλα.
«Γιατί είσαι ξένη, γιατί το παιδί είναι εκτός γάμου, γιατί κάθε αχηγός φυλής ονειρεύεται να πάρει ο Ρεμί την κόρη του γυναίκα».
«Δεν μπορούν να βρουν ένα παραθυράκι; Τι θα γίνει; Θα ζούμε μια ζωή στην αφάνεια; Και καλά εγώ, αλλά ο Ρέμι δε φταίει».
«Μην το κοιτάς άλλο. Διάλεξε χρώμα και πάμε στο ταμείο. Θα σου το αγοράσω εγώ».
«Δε χρειάζεται, δεν είναι ανάγκη…» διαμαρτυρήθηκε η Μαρτίνα αλλά ήταν αργά. Το μπλουζάκι ήταν ήδη στο καλάθι.
«Εσύ μας έκανες το μεγαλύτερο δώρο».
«Ήταν…αναπόφευκτο. Με τον Ρεμί…» γέλασε η Μαρτίνα ντροπαλά.
«Μακάρι τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί αλλιώς».
«Ναι αλλά είμαι ξένη» είπε η Μαρτίνα, λες και μόνο αυτό ήταν το πρόβλημα.
«Αγάπη να υπάρχει και όλα λύνονται. Το πιστεύεις αυτό, κόρη μου;»
«Όχι. Όχι και τόσο» είπε η Μαρτίνα κοιτώντας το ρολόι της. Ψώνιζαν εδώ και δύο ώρες. Περνούσε υπέροχα. Είχαν περάσει από τα καλλυντικά στα κοσμήματα και τώρα στα ρούχα και παπούτσια. «Καμιά φορά οι συνθήκες κάνουν τα πάντα πολύ δύσκολα. Έως και ακατόρθωτα. Ακόμα και την αγάπη».
«Νόμιζα ότι εσείς οι Άγγλοι είστε ρομαντικοί».
«Όχι όλοι» γέλασε η Μαρτίνα και έβαλε ένα φουλάρι στο καλάθι της. Θα το αγόραζε για την καινούργια φίλη της. «Κάποιοι από εμάς πιστεύουμε ότι στον 21ο αιώνα, η αγάπη και ο έρωτας είναι δυσεύρετες έννοιες».
«Η πίκρα στο βλέμμα σου μου λέει ότι δεν το πιστεύεις πραγματικά».
«Ποια πίκρα; Την αλήθεια λέω. Τι βλέπω γύρω μου; Γυναίκες μόνες, διαζύγια, διαλυμένες οικογένειες, απιστία».
«Υπάρχει και αγάπη, κόρη μου. Δες εμένα με τον άντρα μου».
«Ανήκετε σε άλλη γενιά» είπε η Μαρτίνα.
«Σε μια γενιά που δίναμε ευκαιρίες και συγχωρούσαμε τα λάθη. Αυτό πρέπει να μάθετε εσείς οι νέοι από εμάς».
«Μας μάθανε από τις οικογένειές μας να μη ρίχνουμε νερό στο κρασί μας. Έμαθα να μην εμπιστεύομαι τους άντρες» παραδέχτηκε η Μαρτίνα. Μια κοπέλα την κοιτούσε παραξενεμένη. Μα τόσο διαφορετική έδειχνε πια; Φορούσε μια γαλάζια μαντίλα για να μην προκαλεί, αλλά τα ξανθά τη μαλλιά ξέφευγαν και την πρόδιδαν.
«Μπορεί και να έχεις δίκιο, παιδί μου, αλλά μην απογοητεύεσαι. Βλέπω σε σένα μια αδιόρατη μελαγχολία, μια απαισιοδοξία που πηγάζει από μεγάλο πόνο. Δε γεννήθηκες έτσι. Μακάρι να βρεις τη χαρά που σου αξίζει».
«Σας ευχαριστώ πολύ» είπε η Μαρτίνα και χαμογέλασε ζεστά. Τα μάτια της ήταν έτοιμα να δακρύσουν αλλά κατάφερε να συγκρατηθεί.
«Περνάω πολύ ωραία μαζί σας. Δεν το περίμενα!»
«Γιατί; Επειδή είμαι μεγάλη, μουσουλμάνα, ή επειδή είμαι αυτή που είμαι;»
«Μάλλον για όλα» παραδέχτηκε ντροπαλά η Μαρτίνα.
«Η Οσεάνα σπάει όλα τα στερεότυπα. Θα το δεις όσο περισσότερο ζεις εδώ και θα αγαπήσεις τον τόπο σαν να είναι δικός σου».
«Πώς είναι δυνατόν; Νιώθω τόσο ανώνυμη εδώ…»
«Δεν είναι κακό αυτό. Δες εμένα. Σπάνια βγαίνω έξω ασυνόδευτη, λόγω θέσης. Αυτό που κάνουμε τώρα, είναι για μένα ό,τι πιο ριψοκίνδυνο έχω κάνει εδώ και καιρό. Μπορεί να καλύπτω το πρόσωπό μου με τη μαντίλα, αλλά είναι εύκολο να με αναγνωρίσουν και θα γίνει σούσουρο το τι κάνω εδώ και μάλιστα μαζί σου. Αλλά είναι τόσο όμορφο να νιώθεις…ξένη. Κανείς δεν ασχολείται μαζί σου. Τι κάνεις, πού πας. Πίστεψέ με. Όταν μαθευτεί ο ρόλος σου, θα αναπολείς την ιδιωτικότητά σου».
«Θα με κυνηγάνε παπαράτσι;» γέλασε η Μαρτίνα. «Πάμε να πληρώσουμε;» ρώτησε τελικά την άλλη γυναίκα.
«Άντε, πάμε!» συμφώνησε. «Έχουμε να πάρουμε και ρούχα και παιχνίδια για τον μικρό».
«Θα τον κακομάθετε» γέλασε η Μαρτίνα.

«Έναν εγγονό έχω! Έχω κάθε δικαίωμα» γέλασε η μητέρα του Ρεμί.

2 σχόλια:

  1. Αχ αυτο το σαββατοκύριακο μου φάνηκε ατελείωτο.... Επιτέλους νέα κεφάλαια!! Πως περνάς συγγραφέα της καρδιάς μας στις διακοπές σου;; Ελπίζω τέλεια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή