Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

κεφάλαιο 14-μη, μη μου κλείνεις το φως, θέλω να βλ΄πεω καθώς θα μ'αγκαλιάζεις και θα, θα γίνομαι δικιά σου...

Δεν ακούς ποτέ όταν σου μιλάνε;» τη ρώτησε εκείνος με ύφος δασκάλου.
«Δε σε πίστεψα όταν μίλησες για χαρέμι! Έχεις χαρέμι;» τον ρώτησε δύσπιστα.
«Φυσικά» είπε εκείνος. «Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα» χαμογέλασε το κάθαρμα. Την είχε πιάσει στη φάκα. «Εκτός αν σε νοιάζει το κρεβάτι μου πιο πολύ από όσο θα έπρεπε».
«Με νοιάζει όταν μου λες ότι μια ξένη γυναίκα θα υποδυθεί τη μητέρα του γιου μου! Νομίζω ότι είσαι τελείως τρελός. Δε σε αναγνωρίζω, Ρεμί. Είσαι ένας ξένος. Δεν είσαι ο άντρας που…ήξερα παλιά» είπε και κράτησε σταθερό βλέμμα της. Ευτυχώς δεν είχε ξεστομίσει αυτό που της είχε έρθει στην άκρη της γλώσσας.
«Αυτή είναι η τελευταία λύση. Εγώ δε θα ήθελα να γίνει έτσι, αλλά δε βλέπω να υπάρχει τρόπος να παραδεχτώ δημόσια ότι έχω ένα παιδί μαζί σου. Ο κόσμος θα εξαγριωθεί. Είσαι…τόσο…εξωτική» της είπε σχεδόν σαν να την έβριζε.
«Κάποτε δέχτηκα εγώ πόλεμο για εσένα. Τώρα φαντάζομαι ότι είναι η σειρά μου» του είπε πικρά.
«Ο Σαράμ, αυτός που σε…άρπαξε πριν, ψάχνει να βρει μια μέθοδο» της είπε αγνοώντας το προηγούμενο σχόλιο.
«Μα δε θέλω να μείνω εδώ. Δεν μπορείς να με αναγκάσεις» του είπε και άρχισε ξανά να κλαίει. Εκείνος παρέμενε ψυχρός. Της έδειξε μια καρέκλα απέναντί του. Η Μαρτίνα έκατσε.
«Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω σε αυτή τη χώρα» της είπε ήρεμα.
«Ναι αλλά οι δικοί μου θα με ψάξουν, Ρεμί. Στην Αγγλία έχουμε νόμους. Νόμους που τους σεβόμαστε. Όχι διακοσμητικούς» τον ειρωνεύτηκε. «Αυτό που κάνεις είναι παράνομο. Μας έχει φυλακίσει ουσιαστικά. Έκλεψες τα διαβατήριά μας. Οι γονείς μου θα με ψάξουν. Θα χάσω τη δουλειά μου» του είπε έξαλλη.
«Σιγά την καριέρα. Όσο για τους γονείς σου, δε θα ανησυχήσουν. Κανείς δε θα ανησυχήσει. Ούτε η πρεσβεία εδώ θα ανησυχήσει. Ούτε κανένας στρατός δε θα ξεσηκωθεί από τη χώρα σου να έρθει να σε μαζέψει. Γιατί πολύ απλά θα τους πείσεις όλους ότι περνάς καλά και θες να μείνεις εδώ» είπε.
«Ρεμί, πώς θα γίνει αυτό; Αφού υποφέρω εδώ. Η αλήθεια είναι ότι θέλω να φύγω».
«Έχεις δύο επιλογές. Να μείνεις εδώ με το γιο σου και να τον δεις να μεγαλώνει μέσα στις ανέσεις ή να φύγεις μόνη σου να πας πίσω».
«Γιατί να μη γυρίσω πίσω με το παιδί μου;».
«Γιατί έτσι λέω εγώ».
«Ρεμί, ποιος είσαι εσύ; Δεν είσαι παντοδύναμος. Η ισχύς σου δεν εξαπλώνεται παντού».
«Μαρτίνα, έχω δουλειά. Μπορούμε να το συζητήσουμε αύριο;» την εξέπληξε με την ηρεμία του.
«Ρεμί, θα πάρω τηλέφωνο τους δικούς μου αμέσως και θα τους πω να στείλουν βοήθεια» τον απείλησε.
«Δεν έχουμε τηλέφωνα εδώ. Θέλουμε την ηρεμία μας» της είπε γελώντας.
«Θα στείλω μέιλ».
«Ούτε ίντερνετ έχουμε».
«Με εκδικείσαι;» ούρλιαξε εκείνη ξαφνικά και όρμησε στο γραφείο του. Με μια απότομη κίνηση έριξε ό,τι υπήρχε πάνω στο τεράστιο γραφείο στο πάτωμα. Τα κρυστάλλινα σταχτοδοχεία, το λάπτοπ του, μολύβια, στυλό, χαρτιά πέταξαν στο αέρα. Το γραφείο κλυδωνίστηκε αλλά εκείνος το στήριξε με μια απίστευτη ηρεμία χωρίς να ανοιγοκλείσει τα μάτια του ούτε αντανακλαστικά. Η Μαρτίνα όρμησε πάνω του αλλά εκείνος την ακινητοποίησε χωρίς να σηκωθεί. Με μια λαβή την κάθισε στην αγκαλιά του σφίγγοντας τους καρπούς της. Τρανταζόταν ολόκληρη, προσπαθούσε να απαγκιστρωθεί αλλά εκείνος δεν την άφηνε.
«Δε σημαίνεις τίποτα για μένα» της είπε σκληρά. «Η εκδίκηση είναι κάτι δυνατό κι εγώ για σένα δε νοιάζομαι καθόλου. Το παιδί μου θέλω» της είπε. Η Μαρτίνα τού ούρλιαζε να την αφήσει αλλά εκείνος την έσφιγγε πάνω του μέχρι που εκείνη ξέμεινε από δύναμη και ορμή. Σταμάτησε να αντιστέκεται και η οργή έγινε δάκρυα. Σηκώθηκε σαν ελατήριο από την αγκαλιά του αγνοώντας το καρδιοχτύπι της.
«Το παιδί μου πάει όπου πάω εγώ» είπε.
«Τότε θα σε ανεχτώ» απάντησε εκείνος και σηκώθηκε για να μαζέψει τα πράγματα από το δάπεδο. Το λάπτοπ του δεν έδειχνε και πολύ καλά.
«Μα δε θέλω να ζήσω σε μια χώρα όπως αυτή. Μέσα σε λίγες ώρες έχω δεχτεί μία επίθεση» του είπε, αναφερόμενη στον Σαράμ.
«Κι εγώ το ίδιο» την αποστόμωσε εκείνος.
«Αν με υποχρεώσεις να μείνω, θα πεθάνω» του είπε ήρεμα.
«Αμφιβάλλω, αλλά θα προσπαθήσω για το καλύτερο» της είπε.
«Θα μείνεις μερικούς μήνες μέχρι να εγκλιματιστεί το παιδί και μετά ίσως μπορείς να φύγεις για λίγο και να ξανάρθεις αν θες» της είπε. Η Μαρτίνα είδε ένα φως στο τούνελ. Αν έκανε υπομονή, θα έφευγε και θα έφερνε βοήθεια. Θα έφτανε και στον ΟΗΕ αν χρειαζόταν.
«Δε φοβάσαι μήπως πω στο παιδί τι κάνεις;» τον ρώτησε.
«Είσαι καλή μητέρα. Δε θα πότιζες το παιδί με μίσος» της είπε και η Μαρτίνα ένιωσε ότι τη χειραγωγούσε. Με επιτυχία.
«Δε θα ανεχτώ να παρουσιάσεις κάποια άλλη ως μητέρα του γιου μας. Ειδικά κάποιο τσουλάκι από το χαρέμι σου» τόλμησε να του πει.
«Είσαι πολύ ευαίσθητη με το θέμα του χαρεμιού» γέλασε εκείνος. «Μήπως ζηλεύεις;»
«Τι να ζηλεύω, Ρεμί; Τον αγοραίο έρωτα; Την πολυγαμία;» γέλασε κι εκείνη με τη σειρά της. «Στον κόσμο μου η αγάπη είναι κάτι που το βιώνουν δύο άτομα μόνο».
«Ποιος μίλησε για αγάπη;» ρώτησε εκείνος προσπαθώντας μάτια να επανεκκινήσει το λάπτοπ. Της έκανε εντύπωση που δεν είχε θυμώσει.
«Σωστά» είπε εκείνη άψυχα. Φυσικά. Άλλη μια φορά είχε πιαστεί στη φάκα του.
«Αύριο θα φάμε με τους γονείς μου. Ίδια ώρα, ίδιο μέρος. Οι γονείς μου ήταν στη Νέα Υόρκη γιατί ο πατέρας μου έκανε κάτι εξετάσεις εκεί. Έχει σοβαρό πρόβλημα καρδιάς. Δε θέλω να τον αναστατώσεις με τυχόν…απρεπείς δηλώσεις. Α! Και φόρα παπούτσια σε παρακαλώ» της είπε και την κοίταξε. Η Μαρτίνα σκέφτηκε ότι ήταν πολύ όμορφος. Σαν τον σατανά. Ίδιος.  «Γυρνάνε απόψε τα μεσάνυχτα και ανυπομονούν να δουν τον μικρό. Μένουν στην δυτική πτέρυγα. Εσύ δεν έχεις πρόσβαση εκεί. Μόνο σε αυτό το κτίριο. Το κεντρικό» της είπε.
«Εσύ πού μένεις;» τον ρώτησε.
«Σε ένα μικρό κτίριο, αυτόνομο, αλλά εφαπτόμενο με το παλάτι. Στο κτίριο που είναι το χαρέμι, φυσικά» της είπε.
«Βέβαια. Μην κουράζεσαι» τον ειρωνεύτηκε.
«Έτσι είναι...δεν αξίζεις να κουράζεσαι για καμία γυναίκα» της είπε ήρεμα. «Αυτό με δίδαξε ένα νεανικό μου λάθος».
«Το νεανικό σου λάθος δε σου δίδαξε ακριβώς αυτό. Απλώς εσύ το ερμήνευσες έτσι» του απάντησε θαρρετά.
«Τι μου δίδαξε δηλαδή;»
«Την υπομονή».
«Πόση;» φώναξε ξαφνικά εκείνος. Φανερά έξαλλος. Η Μαρτίνα σοκαρίστηκε με τον πόνο που έδειξε. «Πόση υπομονή ήθελες;» ούρλιαξε. «Πόσο να περίμενα; Τι ήθελες; Έναν άγιο;» τον προκάλεσε.
«Να μείνεις ήθελα».
«Να μείνω για να λιώσω τον πάγο;»
«Ποιον πάγο…; Αφού κάναμε…» είπε η Μαρτίνα ντροπαλά. Γιατί η συζήτηση είχε πάρει τέτοια τροπή;
«Δεν μπορώ, Ρεμί, ντρέπομαι, Ρεμί» τη μιμήθηκε. Η Μαρτίνα κοκκίνισε ολόκληρη στην ανάμνηση εκείνων των ημερών. «Δεν είμαι έτοιμη ακόμα, Ρεμί. Κλείσε το φως, Ρεμί, δε νιώθω άνετα, Ρεμί…» την πυροβολούσε συνέχεια, κοροϊδεύοντάς την.
«Αν ήθελες μια πορνοστάρ, γιατί δεν έβρισκες μία;» τον ρώτησε επιθετικά αλλά από μέσα της ένιωθε σαν σκουπίδι.
«Αυτές δηλαδή είναι οι επιλογές για σένα; Πορνοστάρ ή μυξοπαρθένα;» τη ρώτησε ειρωνικά.
«Κάθε συζήτηση πρέπει να καταλήγει εκεί;» τον ρώτησε. «Κάθε συζήτησή μας καταλήγει πάντα στη σχέση μας τότε; Νόμιζα ότι το είχες ξεπεράσει» τον ειρωνεύτηκε κι εκείνη με τη σειρά της.
«Δεν υπήρχε κάτι για να ξεπεράσω. Δε με πλήγωσες. Απλώς δε θέλω να ακούω και ανακρίβειες. Ότι ήθελες να μείνω π.χ.».
«Καλώς, Ρεμί, μη συνεχίζουμε άλλο. Αρκετή ντροπή νιώθω ήδη» τον παρακάλεσε.
«Ντροπή; Εσύ; Πώς έτσι;» γέλασε σκληρά εκείνος και η Μαρτίνα θύμωσε πολύ.
«Μάλλον έχεις τον τρόπο να με κάνεις να ντρέπομαι» του χαμογέλασε εκείνη.
«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησε εκείνος και ανακάθισε.
«Σημαίνει ότι οι αναστολές μιας γυναίκας μπορεί να είναι εγγενείς αλλά ένας άντρας…ένας ικανός, υπομονετικός και τρυφερός εραστής μπορεί να την κάνει να τις ξεπεράσει. Αλλά εσύ μάλλον…» του είπε και σούφρωσε τα χείλη δραματικά «δεν ήσουν τίποτα από τα παραπάνω» χαμογέλασε ξανά. «Με τον επόμενο…άλλαξαν λιγάκι τα πράγματα» του είπε και τον είδε να σκοτεινιάζει.
«Δε θα σε χρειαστώ κάτι άλλο» της είπε και έσκυψε στα χαρτιά του. Της έκανε μια χειρονομία να φύγει, αλλά δε χρειαζόταν. Η Μαρτίνα είχε κερδίσει τη μάχη και έφευγε από το γραφείο με το κεφάλι ψηλά. Περίπου δηλαδή.


6 σχόλια:

  1. Κάλα του τά πε και αυτουνού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλα του τα ειπε !!!! Άκου εκεί να τΑ θέλει όλα δικά του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΧΑ in your face έρωτα τις ζωής μου!!!! Αυτος ο άντρας μου εμπνέει μια εξωτική αγριάδα που με ενθουσιάζει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτο ακριβως που πρεπει να φοβαται και μαλλον συμπεριφερεται ετσι ειναι ο ιδιος του εαυτος,το οτι αυτη η γυναικα δεν του εδειξε τα συναισθηματα που θα περιμενε κι ομως αυτος την αγαπησε οσο δεν εχει αγαπηση καμια σε συνδυασμο με οτι προερχεται απο μια εντελως διαφορετικη κοινωνια τον κανει να συμπεριφερεται τοσο σκληρα για
    να κρυψει τις αδυναμιες του....
    Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πω πω τι είπες τώρα ρε Μαρία..... Πραγματικά συμφωνώ απόλυτα μαζι σου και..... Αντιλαμβάνομαι το τι εννοείς.... Με λίγη δυσκολία βέβαια αλλα της αντιλαμβάνομαι....

      Διαγραφή
    2. Ναι ειναι λιγο περιπλοκος ο τροπος σκεψεις μου και μαλλον δυσνοητος αλλα επρεπε καπως να τον δικαιολογησω για να μην τον μισησω....
      Μαρια

      Διαγραφή