Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

κεφάλαιο 13-γρουσουζιά

«Το παιδί μου είναι παιδί ακόμα, Ρεμί! Ποιος διάδοχος του θρόνου και κουραφέξαλα; Ποιος θα διαλέξει το μέλλον του; Κανείς! Μόνο εκείνος!» ανέβασε τον τόνο της φωνής της και αμέσως μετά χαμογέλασε γλυκά γιατί κατάλαβε ότι ο γιος της την κοιτούσε ανήσυχος. «Η μαμά δε συμφωνεί με τον Ρεμί για κάτι, αλλά θα βγάλουμε άκρη!» του είπε γλυκά. Εκείνος ηρέμησε αμέσως.
«Αυτή η αηδία με το όνομά μου πότε θα τελειώσει; Αύριο θα έρθει μια καθηγήτρια ψυχολογίας να μιλήσουμε. Πρέπει να μάθει ότι είμαι πατέρας του» είπε ο Ρεμί και η Μαρτίνα έγνεψε. Σε αυτό είχε δίκιο. «Θες γλυκό;» την αιφνιδίασε και πριν προλάβει να του απαντήσει πάτησε ένα κουμπί στο τραπέζι και ήρθε μια κοπέλα με τρία μπωλ παγωτό. Εκείνος έφαγε λίγο από το δικό του και το έδωσε αμέσως πίσω. Δεν έτρωγε συχνά γλυκό. Η Μαρτίνα θυμόταν ακόμα τέτοιες λεπτομέρειες.
«Ρεμί, σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία» του είπε εκείνη ήρεμα. «Αλλά θέλω να σου ξεκαθαρίσω ότι ο γιος μας είναι πολύ μικρός ακόμα και δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να έρθει να μείνει εδώ όταν ενηλικιωθεί και να γίνει εμίρης ή ό,τι άλλο είναι να γίνει. Άλλωστε μπορεί να παντρευτείς και να κάνεις άλλο γιο. Με μια γυναίκα από εδώ. Αν θες μπορείς να στηρίξεις τον Ρέμι αλλά μέχρι εκεί» του εξήγησε.
«Όταν παντρευτώ με το καλό και κάνω άλλο παιδί θα έχει και εκείνο αξίωμα αλλά μόνο ο πρωτότοκος γίνεται εμίρης. Και όντως θα έχουμε πρόβλημα με το πρωτόκολλο που είσαι ξένη αλλά θα βρω ένα παραθυράκι για να μην εναντιωθούν οι πολίτες μου. Αυτά ψάχνει ο βοηθός μου» είπε αδιάφορα εκείνος ενώ πληκτρολογούσε αδιάφορα κάτι στο κινητό του. Μήνυμα; Σε κάποια γυναίκα; αναρωτήθηκε η Μαρτίνα.
«Ρεμί, γιατί είσαι παράλογος; Δε θες το παιδί σου να έχει μια φυσιολογική ζωή; Γιατί να του επιβάλεις μια τέτοια μοίρα;» τον ρώτησε.
«Τι μοίρα του επιβάλω; Απόλυτη δύναμη και εξουσία; Χρήματα, εκπαίδευση και πολυτελή ζωή; Εσύ τι θα του προσφέρεις; Ένα κολέγιο και μετά δουλειά σε μια εταιρεία για τον βασικό μισθό;» την ειρωνεύτηκε.
«Δεν είναι ντροπή να δουλεύεις σε εταιρεία» του είπε αλλά ήξερε ότι όσα πρόσφερε ο Ρεμί ήταν ελκυστικά.
«Μπορείς να στηρίξεις τις σπουδές του. Δεν είναι ανάγκη να πρέπει να γίνει εμίρης. Το παιδί δεν μιλάει καν αραβικά!» του είπε.
«Αυτό διορθώνεται εύκολα. Έχω καλέσει ήδη μερικές δασκάλες για να διαλέξεις» χαμογέλασε σατανικά. Η Μαρτίνα ένιωσε την καρδιά της να σταματάει.
«Για ποιο λόγο; Αφού δε θα μείνουμε πολύ…» απάντησε σαν χαμένη.
«Έχεις σκοπό να πας κάπου;» τη ρώτησε εκείνος.
«Σπίτι μου σε 13 μέρες ακριβώς» του είπε με θράσος αλλά της είχαν κοπεί τα γόνατα. Κάτι δεν της πήγαινε καλά. Κι εκείνος έδειχνε να απολαμβάνει το σάστισμά της.
«Δεν το βλέπω…» γέλασε εκείνος και έβγαλε από την τσέπη του δύο διαβατήρια. Το δικό της και του παιδιού. Η Μαρτίνα ένιωσε ότι το δωμάτιο μίκραινε συνεχώς. Οι τοίχοι πλησίαζαν και φοβόταν ότι σε λίγο θα τη συνέθλιβαν.
«Μα πώς…δεν καταλαβαίνω...» ρώτησε εκείνη.
«Σπίτι μου μένεις. Άρα τεχνικά δεν τα έκλεψα. Απλώς…τα δανείστηκα. Για μερικά χρόνια» της είπε προλαβαίνοντας τις σκέψεις της.
«Τι εννοείς;» τον ρώτησε αν και ήξερε. Της είχε κοπεί η ανάσα.
«Εννοώ ότι το παιδί μου θα μείνει εδώ. Μου τον στέρησες και τώρα έχω κάθε δικαίωμα να περάσω χρόνο μαζί του. Θα μείνει εδώ να έχει πρόσβαση σε κάθε πολυτέλεια και να ετοιμαστεί για τη θέση του. Εσύ αν θες να φύγεις, ευχαρίστως. Και αύριο. Αλλά μόνη σου» της είπε και της έτεινε το διαβατήριό της.
«Υπάρχουν νόμοι, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό» του είπε και δάκρυα άρχισαν να κυλάνε από τα μάτια της. Εκείνος έδειχνε τελείως αδιάφορος. «Γιατί σε πίστεψα; Γιατί σε εμπιστεύτηκα; Είσαι ένας ψεύτης. Αυτό ήσουν πάντα. Γιατί πίστεψα ότι μπορεί να άλλαξες; Ότι μπορεί να ενδιαφέρθηκες και για κάποιον άλλον εκτός από το τομάρι σου;» του πέταξε.
«Ενδιαφέρομαι για το παιδί» είπε εκείνος ήρεμα.
«Αν ενδιαφερόσουν για το παιδί δε θα ήθελες να είναι μακριά από την πατρίδα του» του είπε.
«Κι εδώ πατρίδα του είναι».
«Στην Αγγλία μεγάλωσε. Όχι εδώ. Δεν μιλάει τη γλώσσα. Δε θέλω να γίνει εμίρης. Θέλω να έχει μια φυσιολογική παιδική ηλικία. Όχι πρωτόκολλα. Θέλω να περπατάει ξυπόλητος, διάολε!» του είπε και συνέχισε να κλαίει ήρεμα.
«Και να ζει σε ένα αχούρι;» την προκάλεσε.
«Με προσβάλλεις αλλά ό,τι έκανα εγώ το έκανα μόνη μου. Και το αχούρι το συντηρούσα μόνη μου. Εσύ μόνος σου τι έκανες; Ούτε σπούδασες μόνος, ούτε δούλεψες μόνος. Τίποτα μόνος. Όλα χάρη στις πλάτες των γονιών σου και των λεφτών σας. Και τώρα μου το παίζεις σωτήρας;» σηκώθηκε απότομα από την καρέκλα της και εκείνη έπεσε πίσω της. Πήρε τον μικρό αγκαλιά και βγήκε από την τραπεζαρία. Εξήγησε στον μικρό ότι θα έπρεπε να περάσει λίγο χρόνο με την Ναντίν για να μιλήσει με τον Ρεμί. Ο μικρός τη ρώτησε γιατί έκλαιγε και του εξήγησε ότι είχε μια δύσκολη συζήτηση με τον Ρεμί και ότι δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν. Ο μικρός της είπε με απόλυτη σιγουριά ότι ο Ρεμί είναι καλός και ότι θα την καταλάβει. Η Μαρτίνα αμφέβαλλε αλλά ξαναγύρισε φουριόζα στην τραπεζαρία μετά από μερικά λεπτά. Ο Ρεμί δεν ήταν εκεί. Τον έψαξε τριγύρω αλλά δεν ήταν πουθενά. Τελικά πήγε στο γραφείο του. Οι αποστάσεις μέσα στο παλάτι ήταν τεράστιες. Έξω από την πόρτα ήταν ο άντρας που την είχε μαλώσει πριν για την περιβολή της. Ζήτησε να μιλήσει με τον Ρεμί αλλά ο άντρας δεν της απάντησε. Την αγνόησε τελείως.
«Πού είναι ο Ρεμί;» τον ρώτησε ξανά.
«Εννοείτε ο μεγαλειότατος;» τη διόρθωσε.
«Εννοώ ο Ρεμί» επέμεινε εκείνη και ο άντρας την κεραυνοβόλησε με το σκοτεινό βλέμμα του.
«Ο μεγαλειότατος είναι μέσα και έχει μια τηλεφωνική διάσκεψη» της είπε κοφτά. Η Μαρτίνα περίμενε λίγο να συμπληρώσει κάτι. Όταν δεν το έκανε, όρμησε προς την πόρτα. Ο άντρας την έπιασε δυνατά από το χέρι για να τη σταματήσει αλλά εκείνη δεν σταμάτησε. Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και ο Ρεμί ούρλιαξε κάτι στα αραβικά. Ο άντρας την άφησε απότομα και κατέβασε τα μάτια στο έδαφος. Η Μαρτίνα έτριψε το χέρι της και αγνόησε τον πόνο που ένιωθε γύρω από το μπράτσο της. Ο Ρεμί συνέχισε να φωνάζει κάτι αλλά η Μαρτίνα δεν είχε ιδέα τι έλεγε. Ο άντρας έκλεισε την πόρτα πίσω του και εξαφανίστηκε. Η Μαρτίνα στεκόταν εκεί, μέσα στο τεράστιο δωμάτιο και έτριβε το χέρι της το οποίο είχε κοκκινίσει. Εκείνος πετάχτηκε από την καρέκλα του σαν πάνθηρας και την πλησίασε. Κοίταξε το χέρι της χωρίς να την αγγίζει.
«Με συγχωρείς γι αυτό, αλλά οι άνθρωποί μου είναι πολύ…αφοσιωμένοι» της είπε. «Ο Σαράμ είναι προσωπικός βοηθός μου και καλός φίλος εδώ και 15 χρόνια. Θα σκότωνε για μένα» πρόσθεσε.
«Ελπίζω να μην ξεκινήσει από μένα» του είπε εκείνη.
«Με συγχωρείς και πάλι».
«Ωραία φέρεστε στη χώρα σου».
«Ένιωσε ότι απειλείται η ιδιωτικότητά μου» της είπε σχεδόν απολογητικά.
«Θα πρέπει να κλείνω ραντεβού για να σε δω; Θεέ μου, πόσο γελοίο είναι αυτό! Είμαι η Μαρτίνα! Θυμάσαι; Δεν απειλώ την ιδιωτικότητά σου. Δεν απειλώ τίποτα. Εσύ με απειλείς!»
«Το παιδί θα μείνει εδώ» επέμεινε εκείνος. «Εσύ αν θες φύγε».
«Ποτέ χωρίς το παιδί μου».
«Τότε μπορείς να μείνεις. Δε θα μάθει κανείς ότι είσαι η μητέρα φυσικά. Δεν είναι πρέπον να μαθευτεί ότι κοιμήθηκα με αλλόθρησκη και αλλοεθνή».
«Πες μας ότι ντρέπεσαι και για μένα!» γέλασε εκείνη. «Και τι θα πεις; Ότι το μωρό το έφερε ο πελαργός;»
«Θα πω ότι η μητέρα του είναι κάποια από τις κοπέλες από το χαρέμι και ότι δεν θέλαμε να το πούμε μέχρι να μεγαλώσει ο μικρός κάπως».΄

«Ποιο χαρέμι;» ρώτησε σαν χαζή η Μαρτίνα. 

5 σχόλια:

  1. Ήξερα οτι είναι εγωιστης αλλΑ τοσο μαλακας δεν το πιστεύΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι καθαρμα δεν υπαρχει σταλα συναισθημα μεσα του. Ειναι κουφιος ανθρωπος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ελεος αυτος ο ανθρωπος δν εχει καθολου τσιπα πανω του ουτε καν ενδιαφερεται για αυτην και μετα λες τι προκειτε να γινει αναμεσα τους!!!!!!!!!!!!! ΛΟΛ τον μισω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτο που κανει ειναι φρικτο...πως μπορει μετα απο ολα αυτα τα γεγονοτα να νιωσει πραγματα ξανα....ειναι η πρωτη φορα που μαλλον δεν θα ηθελα οι πρωταγωνιστες να τα βρουν.....
    Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εγω θελω να κάνω την διάφορα και να πω οτι τον Ρεμί το αγαπώ!!! Γιατι η ιστορία γίνεται πιο έντονη όταν αυτοί οι δυο "μισιουνται" και μετα τα βρίσκουν.... Οπως ο Οντι και η Καθριν ή ο Τροι και η Σαρλοτ!!!! Στο τέλος το συναίσθημα σε κατακλυει !!! Εχω δίκιο;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή