Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

κεφάλαιο 12-ξινό μάς το έβγαλε το δείπνο

Στις έξι παρά πέντε η Ναντίν συνόδευσε την Μαρτίνα και τον Ρέμι μέχρι την κεντρική τραπεζαρία του παλατιού, όπως την ενημέρωσε η νεαρή κοπέλα, η οποία έδειξε ευγενικά μεν αλλά φανερά δε, την αποστροφή της προς την περιβολή της Μαρτίνας. Η Μαρτίνα είχε όντως προχωρήσει με το αρχικό σχέδιό της να φορέσει κάτι άνετο και έτσι διάλεξε ένα λινό φόρεμα μέχρι το γόνατο και ένα ζευγάρι πέδιλα. Τελικά όμως άλλαξε γνώμη και κατέβηκε ξυπόλυτη. Ο Ρέμι φορούσε ένα μακώ φανελάκι και ένα κοντό σορτς και ήταν γεμάτος ενθουσιασμό και πείνα!

Η Ναντίν την άφησε έξω από την πόρτα και η Μαρτίνα χτύπησε σιγά σιγά. Ένας άντρας τής άνοιξε αμέσως και την κοίταξε από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Επικριτικά. Αλλά η Μαρτίνα το αγνόησε. Περπάτησε μέχρι την άκρη της τεράστιας αίθουσας και κάθισε σε ένα μακρύ τραπέζι 20 ατόμων το οποίο είχε στρωθεί για δείπνο. Αλλά ο Ρεμί δεν ήταν εκεί. Η Μαρτίνα περίμενε πέντε λεπτά και σηκώθηκε για να τον ψάξει. Ο μικρός εντωμεταξύ έπαιζε με μερικά παιχνίδια που ευτυχώς είχε προνοήσει να πάρει μαζί της.

«Υποκλιθείτε» άκουσε μια δυνατή φωνή από πίσω της και γύρισε παραξενεμένη. Είδε έναν άντρα γύρω στα 35 με τυπική αραβική ενδυμασία να την κοιτάει αγριεμένος.
«Γιατί;» τον ρώτησε ήρεμα και αμέσως μετά είδε τον Ρεμί να μπαίνει στην αίθουσα. Φορούσε μαύρα ρούχα και μαντίλα στο κεφάλι. Ο άντρας έστρεψε το βλέμμα στο έδαφος. Η Μαρτίνα συνέχισε να νιώθει ότι κάτι της διαφεύγει.
Ο Ρεμί κάθισε στην κεφαλή του τραπεζιού και έκανε νόημα στη Μαρτίνα να καθίσει στο τραπέζι. Ο μικρός έτρεξε και τον αγκάλιασε. Ο Ρεμί χαμογέλασε ζεστά.
«Κύριε, να φέρω κάτι να σκεπάσει τα πόδια της;» ρώτησε ο άντρας τον Ρεμί φανερά σοκαρισμένος. «Είναι ντροπή να εμφανίζεται έτσι μπροστά σας. Μα δεν ξέρει…;» ρώτησε και ο Ρεμί τού έκανε μια κίνηση με το χέρι η οποία έφτασε για να σταματήσει. Μετά του είπε κάτι στα αραβικά και ο άντρας έφυγε. Μια νεαρή κοπέλα σέρβιρε τα πιάτα τους με δροσερή σαλάτα και άνοιξε μια χρυσή πιατέλα με διάφορα τυριά. Για τον μικρό είχαν ετοιμάσει ένα πιο ελαφρύ γεύμα.
«Αν είχες σκοπό να σνομπάρεις την πρόσκληση δεν υπήρχε λόγος να έρθεις καν» της είπε ψιθυριστά για να μην ακούσει ο μικρός.
«Δεν σνομπάρω τίποτα» του είπε θιγμένη. «Δεν ήξερα ότι πρέπει να βάλω τα καλά μου. Εμείς οι δύο έχουμε φάει πολλές φορές μαζί και νιώθω άνετα μαζί σου. Δεν ήξερα να βάλω τα καλά μου για να σε εντυπωσιάσω!» γέλασε νευρικά.
«Είναι επίσημο δείπνο για το καλωσόρισμά σας εδώ. Και ήρθες ξυπόλητη; Δε διάβασες τίποτα από αυτά που σου έστειλα στο μέιλ σου; Είναι ταμπού να κυκλοφορείς ξυπόλυτη εδώ. Είναι η μεγαλύτερη ασέβεια. Πριν από 20 χρόνια θα έμπαινες φυλακή για αυτό που έκανες» είπε και άπλωσε μια λινή πετσέτα στα πόδια του.
«Σιγά τα αίματα, Ρεμί» τον προκάλεσε και άπλωσε κι αυτή την πετσέτα με τον ίδιο τρόπο. «Δεν ήρθα εδώ για να μάθω τα ήθη και τα έθιμά σας. Ήρθα για διακοπές και στις διακοπές μού αρέσει να κυκλοφορώ ξυπόλυτη» του είπε αυθάδικα. Εκείνος άφησε το πιρούνι του μετέωρο και την κοίταξε για λίγο.
«Όταν είμαστε μόνοι, πράγμα που απεύχομαι, μπορείς να μιλάς και να φέρεσαι όπως θες, αλλά μπροστά στους ανθρώπους μου δεν σου επιτρέπω να με προκαλείς τόσο ανοιχτά» της είπε και ήπιε μια γουλιά από το κρασί του.
«Και ποιος είσαι εσύ, Ρεμί;» τον ρώτησε ειρωνικά, βοηθώντας τον μικρό με τον αρακά του. «Ένας μουσουλμάνος που πίνει αλκοόλ; Ένας μεγιστάνας που φέρεται σε όλους σας να είναι ο βασιλιάς; Ένας άντρας που αποφάσισε να γίνει πατέρας;» τον προκάλεσε αγνοώντας την ευχαρίστηση που της έδινε να τον τσιγκλάει.
«Πρέπει να διαλέξω ή υπάρχει η επιλογή ΄όλα τα παραπάνω’;» τη ρώτησε κι αυτός με τη σειρά του. Η Μαρτίνα έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα αμίλητη και δοκίμασε μια μπουκιά από το τρυφερό κρέας της. Ήταν μια θεσπέσια γεύση, γεμάτη μπαχαρικά και φρέσκα λαχανικά. Το φαγητό ήταν εξαίσιο. Η παρέα όμως…λίγο πιο πνευματώδης από όσο θα περίμενε.
«Δε σε κολακεύει να φέρεσαι στο προσωπικό σαν να είσαι ο βασιλιάς» του είπε τελικά χωρίς να τον κοιτάει.
«Εκτός αν είμαι» είπε εκείνος και η Μαρτίνα τον κοίταξε εμβρόντητη. Τι…τι είχε πει;
«Τι εννοείς;» ψέλλισε ενώ εκατομμύρια σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της. Εμίρης, όχι σεΐχης. Θα σας υποδεχτώ με τιμές αρχηγού κράτους.
«Εννοώ ότι αν πρόσεχες λίγο όταν μιλούσα και αν έψαχνες λιγάκι παραπάνω από τα προφανή θα ήξερες μέχρι τώρα ότι είμαι, όντως, ο αρχηγός κράτους εδώ» είπε ήρεμα και χαμογέλασε με το σοκαρισμένο βλέμμα της. Ενώ τσιμπούσε αδιάφορα το φαγητό του.
«Τι εννοείς; Είσαι…βασιλιάς;» ρώτησε σαν χαζή.
«Εμίρης. Κάτι παραπάνω από βασιλιάς μάλλον. Δεν ξέρω. Δεν υπάρχει σαφής αντιστοιχία. Έχουμε και το θρησκευτικό στοιχείο εμείς» είπε αδιάφορα.
«Όχι σεΐχης;» ρώτησε.
«Και σεΐχης. Αλλά ο τίτλος «εμίρης» είναι ανώτερος» χαμογέλασε ντροπαλά. Ντροπαλά!
«Και γιατί δε μου είπες τίποτα;» θύμωσε εκείνη.
«Τι θα άλλαζε;» απάντησε εύλογα εκείνος.
«Μπορεί και να άλλαζε. Είσαι αρχηγός κράτους εδώ! Μπορείς να κάνεις τα πάντα! Είσαι παντοδύναμος! Δεν έχω καμία διέξοδο! Πνίγομαι!» του είπε ενώ ένιωθε τους σφυγμούς της να αυξάνονται δραματικά.
«Ηρέμησε» της είπε αλλά δεν έκανε καμία προσπάθεια να της ηρεμήσει. «Ο ίδιος  άνθρωπος είμαι».
«Γιατί δε μου είπες τίποτα ποτέ; Τότε;» τον ρώτησε και κατέβασε τα μάτια. «Πόσα κρύβεις; Πόσα έκρυβες;» θύμωσε.
«Τότε δεν ήμουν» είπε εκείνος και ένα σύννεφο σκοτείνιασε το βλέμμα του. Άφησε το πιρούνι του και σκούπισε τα υπέροχα χείλη του με την πετσέτα. Η Μαρτίνα δυσκολεύτηκε να μην κοιτάξει. «Ήμουν ο δευτερότοκος. Ο πρίγκιπας. Αλλά ο αδερφός μου σκοτώθηκε σε τροχαίο πριν από πέντε χρόνια και έπρεπε να αναλάβω» είπε και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ήταν εμφανές ότι πονούσε πολύ ακόμα.
«Λυπάμαι πολύ. Δεν ήξερα» του είπε και αγνόησε την επιθυμία της να του πει κι άλλα πολλά για να τον βοηθήσει να απαλύνει τον πόνο του.
«Αναγκάστηκα να φύγω βιαστικά από την Αγγλία. Θυμάσαι…» της είπε αμήχανα. «Έπρεπε να αναλάβω τον θρόνο. Ο πατέρας μου είναι πολύ άρρωστος και έπρεπε να έρθω».
«Καταλαβαίνω. Ο θρόνος…» είπε εκείνη λίγο πιο ειρωνικά από όσο σκόπευε αρχικά. Αλλά την έπνιξε το παράπονο.
«Μια κουβέντα σου και θα έμενα» είπε εκείνος, απαντώντας στα ανομολόγητα ερωτηματικά της. «Αλλά όχι. Η Βασίλισσα του Πάγου δεν μιλούσε ποτέ για συναισθήματα».
«Βασίλισσα του Πάγου. Μάλιστα» ψέλλισε η Μαρτίνα.
«Μαμά, τέλειωσα. Να πάω να παίξω;» ρώτησε ο μικρός και η Μαρτίνα τον άφησε να πάει σε μια άκρη και να παίξει με τα παιχνίδια του.
«Δε λυπάμαι που έφυγα. Δε μετανιώνω» γύρισε το μαχαίρι στην πληγή εκείνος. «Ο λαός μου με χρειαζόταν και στην Αγγλία δεν υπήρχε κάποιος που να με θέλει αρκετά». Η Μαρτίνα αναρωτήθηκε αν ήθελε από εκείνη να αντιδράσει αλλά δεν του έδωσε την ευχαρίστηση.
«Χαίρομαι που έφυγες» του είπε κι εκείνη με τη σειρά της. «Η σχέση μας ήταν ένα λάθος. Ο καρπός της είναι ό,τι πιο όμορφο έχω» του είπε και χαμογέλασε κοιτώντας τον Ρέμι «αλλά εμείς οι δυο ήμασταν τελείως ασύμβατοι» του είπε.
«Αυτό είναι!» είπε εκείνος και γέλασε. «Ασύμβατοι!» είπε και πρόσθεσε κάτι στα αραβικά. «Αυτή είναι η λέξη που έψαχνα! Ευχαριστώ» είπε ενθουσιασμένος. «Σε όλα τα επίπεδα» συμπλήρωσε και η Μαρτίνα κοκκίνισε με την έμμεση αναφορά του στην ερωτική τους ζωή.

«Μπορώ να αποσυρθώ, μεγαλειότατε;» τον ρώτησε αφού ολοκλήρωσε το γεύμα της μέσα στην απόλυτη σιωπή.

«Αν είναι να με αποκαλείς έτσι, απαιτώ να σκύβεις και το κεφάλι και φυσικά να με υπακούς σε όλα τα επίπεδα. Να φοράς μακριά φορέματα και να σκεπάζεις το κεφάλι σου. Επειδή υποπτεύομαι όμως ότι θα κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να δείξεις ότι δε με υπολογίζεις, σε παρακαλώ, μη με αποκαλείς έτσι. Λέγε με με το όνομά μου, αλλά μη με μειώνεις μπροστά στους υπηκόους μου» είπε εκείνος ήρεμα. «Είσαι η μητέρα του παιδιού μου. Ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι είσαι η μητέρα του διάδοχου του θρόνου».

2 σχόλια: