Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

κεφάλαιο 11-ένα χρυσό κλουβί

«Καλώς σε βρήκαμε, Ρεμί» τον προκάλεσε εκείνη όταν έκλεισε η πόρτα του αυτοκινήτου. Δεν της είχε απευθύνει καθόλου τον λόγο. Ούτε ένα τυπικό «καλωσόρισες» δεν της είχε πει. Εκείνος δεν έδειξε να πρόσεξε αυτό που του είχε πει γιατί εξηγούσε στον Ρέμι σε ήπιο τόνο όταν θα πήγαιναν μια βόλτα με το αμάξι μέχρι το σπίτι του.
«Δεν έχετε δέντρα εδώ;» ρώτησε ο μικρός με παιδική αθωότητα και ο Ρεμί γέλασε. Η Μαρτίνα χαμογέλασε άθελά της.
«Όχι πολλά» εξήγησε ο Ρεμί ήρεμα. «Έχει πολλή ζέστη στη χώρα μου και δεν ζουν τα δεντράκια. Αλλά στο σπίτι μου έχουμε αρκετά δέντρα και πράσινο και μια όμορφη λίμνη».
«Λίμνη;» ενθουσιάστηκε ο μικρός.
«Τεχνητή. Ξέρεις τι σημαίνει τεχνητή; Την φτιάξανε άνθρωποι. Όχι ο Θεός» εξήγησε.
«Θα κάνουμε και μπάνιο;» ρώτησε ο μικρός.
«Αν θες, φυσικά ναι. Έχουμε και πισίνα και ό,τι μπορείς να φανταστείς. Γήπεδα και παιδική χαρά. Και θα πάμε και στην έρημο ένα βράδυ, σε μια μικρή όαση, να ζήσουμε σε σκηνές! Θα ανέβουμε και σε καμήλα» είπε ο Ρεμί. Και ο μικρός τον κοιτούσε μαγεμένος. Ακόμα και η Μαρτίνα κινδύνευε από τον ιό του ενθουσιασμού, ο οποίος εξαπλωνόταν μέσα στο αμάξι σαν μάστιγα. Παρόλο που ο Ρεμί την αγνοούσε επιδεικτικά.

Περίπου σαράντα λεπτά αργότερα άρχισε να φαίνεται από μακριά ένα τεράστιο οικοδομικό συγκρότημα, με τεράστια τείχη. Της θύμιζε παλάτι και περιβαλλόταν από ψηλά δέντρα όπως φοίνικες και πλούσια βλάστηση.
«Αυτό είναι…το σπίτι σου;» τον ρώτησε σαν χαζή και εκείνος επιτέλους γύρισε προς το μέρος της.
«Και του γιου μου πια» χαμογέλασε.
«Του γιου μας εννοείς» τον διόρθωσε εκείνη και ο Ρεμί ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα. Λες και διαφωνούσε!

Πέρασαν τις πύλες και πάρκαραν σε ένα σημείο κοντά στην κύριο είσοδο, όπου τους περίμεναν πάνω από 20 άτομα. Όταν ο Ρεμί βγήκε από το αμάξι οι άνθρωποι έσκυψαν με σεβασμό το κεφάλι. Μετά βγήκε εκείνη, αγκαλιά με τον μικρό και κοίταξε τριγύρω της χαμογελώντας ζεστά παρόλο που ένιωθε μεγάλη αμηχανία. Κάποιος πήρε τις αποσκευές τους και μια νεαρή κοπέλα τής είπε σε σπαστά αγγλικά ότι θα τη συνοδεύσει στο δωμάτιό της. Ο Ρεμί μίλησε για λίγο με δύο άντρες αλλά τελικά την πλησίασε και την οδήγησε στο εσωτερικό.
«Θα σας αφήσω να τακτοποιηθείτε και θα τα πούμε στις έξι. Προτείνω να δειπνήσουμε μαζί απόψε και από αύριο μπορείς…να ανεξαρτητοποιηθείς αν θες» είπε.
«Ρεμί, γιατί νιώθω ότι εννοείς ότι θα τρώω μόνη μου ενώ εσύ θα τρως με το παιδί;» τον προκάλεσε.
«Δεν είναι κακή ιδέα» είπε σκληρά εκείνος «αλλά δεν σκόπευα αυτό. Απλώς ξέρω πόσο…ανεξάρτητη είσαι και δε θέλω να σε επιβαρύνω με την παρουσία μου».
«Άντε πάλι με την παρουσία σου!» είπε εκείνη. «Μας φιλοξενείς σε ένα παλάτι και είσαι ο πατέρας του γιου μου. Είναι τουλάχιστον ευγενικό να τρώμε μαζί» του είπε και έστρεψε το βλέμμα της για πρώτη φορά στον περιβάλλοντα χώρο. Έμεινε για λίγο με το στόμα ανοιχτό. Η πολυτέλεια ήταν απερίγραπτη. Οι μεγάλοι χώροι τα επίχρυσα έπιπλα, οι μαρμάρινες στήλες και τα έντονα χρώμα. Ο μικρός έτρεχε πάνω κάτω σε κατάσταση αμόκ.
«Ακολούθησε την Ναντίν και τα λέμε μετά» είπε εκείνος και της γύρισε την πλάτη. Η Μαρτίνα και ο γιος της περπάτησαν τουλάχιστον τρία λεπτά μέχρι να αλλάξουν πτέρυγα και να μπουν σε ένα τεράστιο δωμάτιο με ένα διπλό κρεβάτι με στύλο. Από το παράθυρο έβλεπε τον πλούσιο κήπο. Μια πόρτα τη χώριζε από ένα μικρότερο δωμάτιο, εκείνο του Ρέμι υποψιαζόταν.
«Εγώ είμαι η Ναντίν και θα βοηθώ εσάς και το παιδί» είπε η κοπέλα κοιτώντας το έδαφος. Η Μαρτίνα τη χαιρέτισε ευγενικά.
«Ελπίζω να μη σε κουράσουμε πολύ, Ναντίν» είπε ζεστά.
«Μην το ξαναπείτε αυτό, κυρία» είπε η κοπέλα.
«Με λένε Μαρτίνα, και έτσι θέλω να με λες».
«Θα πρέπει να ρωτήσω πρώτα» της είπε η νεαρή κοπέλα και η Μαρτίνα απόρησε. Τι σόι αφεντικό ήταν ο Ρεμί; «Θα σας τακτοποιήσω τα ρούχα αργότερα και εντωμεταξύ μπορείτε να κάνετε ένα μπάνιο. Έχουμε και χαμάμ εδώ δίπλα και ό,τι χρειαστείτε. Μπορείτε να κανονίσετε να κάνετε και μασάζ και περιποίηση προσώπου»
«Θα κακομάθω» είπε η Μαρτίνα χαμογελώντας και η κοπέλα ανταπέδωσε.

Όταν έμεινε μόνη στο δωμάτιο πήγε με τον μικρό και τον έκανε ένα γρήγορο ντους στο υπερπολυτελές μπάνιο. Μετά του φόρεσε πιτζάμες και τον έβαλε για ύπνο. Έδειχνε και ήταν πολύ κουρασμένος. Όπως και η ίδια άλλωστε. Μετά έκανε κι εκείνη ένα υπέροχο μπάνιο, χρησιμοποιώντας καλλυντικά που είχαν βάλει εκεί μέσα μόνο για εκείνη. Χειροποίητο μυρωδάτο σαπούνι, σαμπουάν και φυσικό σφουγγάρι. Βγήκε από το μπάνιο φορώντας ένα αφράτο μπουρνούζι και κάθισε στο κρεβάτι για μερικά δευτερόλεπτα. Είχε τόσα πολλά να κάνει που δεν ήξερε από πού να αρχίσει. Ήταν περίπου τέσσερις η ώρα και δεν ήθελε να κοιμηθεί γιατί ήξερε ότι θα έχανε το δείπνο.
Έβαλε μια χακί βερμούδα και ένα λινό λευκό πουκάμισο και κατέβηκε να ψάξει τον Ρεμί. Δε φορούσε παπούτσια γιατί ζεσταινόταν πολύ.

Περιπλανήθηκε στο παλάτι, νιώθοντας σαν πριγκίπισσα στις Χίλιες και Μία Νύχτες, προσπαθώντας να θυμηθεί από πού είχε έρθει αλλά τελικά μπερδεύτηκε και κατέληξε σε μια άλλη πτέρυγα. Ένας άντρας τη βοήθησε να πάει στον Ρεμί. Αλλά έξω από την πόρτα του υπήρχαν δύο φρουροί. Η Μαρτίνα εξήγησε ότι ήθελε να του μιλήσει, αλλά εκείνοι της είπαν ότι έπρεπε να έχει ραντεβού για να μπει μέσα. Τους κοίταξε απορημένη και έβγαλε το κινητό της από την τσέπη. Τον κάλεσε αλλά το κινητό του ήταν απενεργοποιημένο.

Δεν έδωσε συνέχεια και αποφάσισε να περιμένει μέχρι να πάει έξι. Ζήτησε βοήθεια για να γυρίσει πίσω και βρήκε τη Ναντίν στο δωμάτιό της.
«Ναντίν, μπορώ να έχω ένα διάγραμμα του παλατιού;» τη ρώτησε και η Ναντίν έγνεψε.
«Δεν έχουμε κάτι επίσημο, αλλά μπορώ να σας σχεδιάσω κάτι. Άλλωστε δεν επιτρέπεται να κυκλοφορείτε παντού. Μόνο στην ανατολική πτέρυγα και στις αίθουσες ψυχαγωγίας».
«Γιατί; Τι άλλο υπάρχει;»
«Τα διαμερίσματα της οικογένειας φυσικά» είπε ήρεμα η νεαρή κοπέλα.
«Μάλιστα» είπε η Μαρτίνα και ένιωσε ανακουφισμένη που ήταν μακριά από τον Ρεμί και τους δικούς του.
«Ξαπλώστε λιγάκι» τον προέτρεψε η κοπέλα. «Θα σας ξυπνήσω εγώ στις πεντέμισι και θα σας βοηθήσω να φορέσετε κάτι ωραίο για το δείπνο».
«Τα ίδια θα φορέσω» είπε διάφορα η Μαρτίνα και η κοπέλα την κοίταξε λες και έβλεπε φάντασμα.
«Μα…αυτό…δεν γίνεται. Θα δειπνήσετε με…πώς μπορείτε να πάτε με βερμούδα;» είπε κι έδειξε το σύνολο της Μαρτίνας. Η Μαρτίνα γέλασε.
«Δε νιώθω άβολα με τον Ρεμί» της είπε αλλά η κοπέλα επέμεινε.
«Μα έτσι είναι το πρωτόκολλο. Θα προσβληθεί. Πρέπει να φορέσετε επίσημο ένδυμα και παπούτσια. Δεν μπορεί να πάτε ξυπόλητη!» είπε η κοπέλα συγκλονισμένη.

«Μην ανησυχείς και δε θα σοκαριστεί κανείς» της είπε ήρεμα η Μαρτίνα. Ο Ρεμί ακόμα και με ένα σακί να εμφανιζόταν, μόνο για τον γιο της είχε μάτια. 

3 σχόλια:

  1. xaxaxa fantazomai tha minoun me to stoma anoixto an paei me bermouda

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα ηθελα να ειμαι απο μια πλευρα να δω την φατσα του ρεμι οταν την δει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εεεεετσι Μαρτινα! ;)

    -Νικολετα

    ΑπάντησηΔιαγραφή