Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

kefalaio 5-kalo sk

Τι να έκανε; Να έφευγε; Να παρατούσε τη δουλειά της και το σπίτι της επειδή είχε την απίστευτη ατυχία να πέσει μούρη με μούρη με τον πατέρα του παιδιού της; Και πώς θα τα έβγαζε πέρα; Άραγε πόσο καιρό έπαιρνε να βγάλεις βίζα; Και διαβατήριο για τον μικρό; Θα πήγαινε τη Δευτέρα για καλό και για κακό. Έπρεπε να είναι έτοιμη για παν ενδεχόμενο. Με αυτόν τον άντρα ποτέ δεν ήξερες. Η καρδιά της είχε μουδιάσει. Ένιωθε λες και την είχε πλακώσει ένα τεράστιο βάρος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
‘Εβαλε τον μικρό για ύπνο και ξάπλωσε σε ένα καναπέ που είχε στο καθιστικό. Της άρεσε αυτός ο καναπές γιατί είχε άμεση επαφή με ένα ανατολικό παράθυρο και απολάμβανε το φως, κυρίως για να διαβάζει. Αλλά τώρα το μυαλό της…φτερούγισε κάπου μακριά. Στο αμφιθέατρο του πανεπιστήμιου του Γουέστμινστερ, εκεί όπου αντίκρισε πρώτη φορά τον Ρεμί.
Ήταν πριν από πέντε χρόνια, Φεβρουάριος, αρχή του εαρινού εξαμήνου, και η Μαρτίνα είχε διαλέξει ένα μάθημα που λεγόταν «Διαχείριση Πολιτισμικών Πόρων» στα πλαίσια του μεταπτυχιακού της στην Μουσική Τεχνολογία. Δεν καταγόταν από πλούσια οικογένεια, αλλά οι επιδόσεις της στο πιάνο και στο τραγούδι τής είχαν ανοίξει την πόρτα σε πληθώρα υποτροφιών τόσο για τις προπτυχιακές όσο και για τις μεταπτυχιακές σπουδές της. Και για τα έξτρα έξοδά της, έπαιζε πιάνο και  τραγουδούσε σε ένα καλό εστιατόριο στο ανατολικό Λονδίνο. Ήταν καλά. Ήταν ευτυχισμένη. Δεν είχε σχέση, άλλωστε  έτρεμε τους άντρες, αλλά ήταν καλά. Είχε καλούς φίλους, έσκιζε στις σπουδές της, κανόνιζε μικρές συναυλίες και είχε έρθει σε επαφή με έναν φίλο ενός καθηγητή της ο οποίος είχε υπαινιχθεί ότι μπορούσε να της εξασφαλίσει μια ακρόαση για την ορχήστρα του Λονδίνου.
Την αγαπούσε τη μουσική. Τη μουσική της. Περνούσε από μικρή ώρες ατελείωτες μπροστά από το πιάνο της με παρέα την θεία της, την Ελεανόρ, η οποία ήταν αυστηρή αλλά και γενναιόδωρη δασκάλα. Πολύ γρήγορα βέβαια η μικρή Μαρτίνα ξεπέρασε τη δασκάλα της, και στα 15 της είχε ήδη δίπλωμα πιάνου. Στα 17 της έδινε συναυλίες και ήταν περιζήτητη στους μουσικούς κύκλους τόσο για το υπέροχο πιάνο που έπαιζε όσο και για τη μελωδική φωνή της.
Εκείνο τον Φεβρουάριο λοιπόν, η Μαρτίνα έκατσε σε ένα έδρανο λίγο πιο πίσω από ό,τι συνήθως και έτυχε δίπλα της να κάθεται ο Ρεμί. Της ζήτησε στυλό και πολύ γρήγορα άρχισαν να συζητούν λες και γνωρίζονταν χρόνια. Της είπε ότι κατάγεται από μια μικρή χώρα κοντά στα ΗΑΕ αλλά δεν προσδιόρισε, ότι σπούδαζε διοίκηση επιχειρήσεων αλλά τον ενδιέφερε και ο πολιτισμός και ότι του άρεσε πολύ το Λονδίνο. Η Μαρτίνα, πάντα καχύποπτη με τους άντρες μετά από τα χρόνια κατήχησης της γεροντοκόρης της θείας της, Ελεανόρ, ότι όλοι οι άντρες θέλουν να σε εκμεταλλευτούν, δυσκολεύτηκε να ανοιχτεί, αλλά τελικά δεν κατάφερε να διατηρήσει την άμυνά της. Ήταν τόσο όμορφος… Της θύμιζε εξωτικό άλογο, αραβικό άτι, όταν τον έβλεπε να την πλησιάζει και να της γελάει. Όλα πάνω του…την αναστάτωναν. Τα σκούρα μάτια του, το δέρμα του, η μυρωδιά του. Ήταν υπέροχος. Και ευγενικός…πόσο ευγενικός! Ο,τι στερεότυπα είχε στο μυαλό της για τους άντρες από εκείνη την περιοχή εξανεμίστηκαν σε μερικές συναντήσεις μαζί του. Εκείνη ήταν ήδη τρελά ερωτευμένη μαζί του όταν εκείνος της έκανε έκπληξη ένα βράδυ και πήγε στο εστιατόριο που τραγουδούσε. Εκείνη όταν τον είδε, αρχικά πάγωσε, αλλά μετά από μερικά λεπτά, βρήκε την αυτοκυριαρχία της. Κατάφερε να ολοκληρώσει το πρόγραμμά της, αλλά άλλαξε το προγραμματισμένο τελευταίο τραγούδι με ένα βαθιά ερωτικό τραγούδι που ήλπιζε ότι εκείνος θα καταλάβαινε.
Και κατάλαβε. Ο Ρεμί, ο Ρεμί της, την πήρε εκείνο το βράδυ με το αμάξι του και την πήγε στο σπίτι της και από εκείνο το βράδυ και για πέντε μήνες ήταν αχώριστοι. Πέντε μήνες…σκέφτηκε. Σε πολλούς θα έμοιαζαν λίγοι πέντε μήνες αλλά για εκείνη ήταν η πιο δυνατή εμπειρία της ζωής της. Πριν γεννήσει το παιδί της φυσικά. Τον αγάπησε με όλο της το είναι, με έναν τρόπο απελπισμένο, χωρίς όρια και λογική. Δεν του το έδειχνε, δεν ήξερε τον τρόπο, αλλά για τον Ρεμί ξεπέρασε όλα τα όριά της. Θα πουλούσε και την ψυχή της στο διάολο για εκείνον, θα παρατούσε και τη μουσική της. Θα έδειχνε και τη ζωή της για να είναι εκείνος ευτυχισμένος.
Αλλά δε χρειάστηκε. Γιατί κάπου στις αρχές Ιουλίου, ο Ρεμί αποφάσισε να γυρίσει στην πατρίδα του. Τα πράγματα μεταξύ τους ήταν λίγο τεταμένα, κυρίως λόγω της δικής της αδυναμίας να εκφραστεί, και εκείνος έφυγε. Έτσι απλά. Της το ανακοίνωσε ένα πρωί ότι πρέπει να γυρίσει γιατί κάτι προέκυψε. Δεν διευκρίνισε ποτέ τι. Η Μαρτίνα περίμενε να της πει να πάει. Κάτι. Να τον περιμένει. Αλλά δεν το έκανε. Μπορεί να περίμενε μια κίνηση από μέρους της. Της έλεγε συχνά ότι δεν καταλάβαινε ποτέ τι σκεφτόταν, πώς ένιωθε για εκείνον. Η Μαρτίνα δεν ήταν καλή με τα λόγια. Αλλά πίστευε ότι με τις πράξεις της του είχε δώσει να καταλάβει πόσο πολύ…πόσο  τρομακτικά πολύ τον αγαπούσε.
Και έφυγε. Με μια πτήση ξημέρωμα Κυριακής. Η Μαρτίνα από τότε μισούσε τις Κυριακές. Γιατί της είχαν πάρει αυτόν που αγαπούσε πιο πολύ κι από τη ζωή της.

Περίμενε. Περίμενε. Περίμενε. Προσευχήθηκε. Ηλπισε. Αλλά δεν συνέβη ποτέ.  Ο Ρεμί δεν επικοινώνησε ξανά. Οταν έμαθε ότι είναι έγκυος, δεν το σκέφτηκε ούτε δευτερόλεπτο. Αυτό το παιδί θα ήταν το κομμάτι του. Δε θα χρειαζόταν πια να μισεί τις Κυριακές. Γιατί θα τον είχε πάντα δίπλα της.

3 σχόλια:

  1. αυτη όμως τον πήρε τηλέφωνο??να δει έστω ότι έφτασε καλά και δεν έπεσε το αεροπλάνο???εεεεεε????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτη δεν μπορουσε να το βρει να παει στην χωρα του? Δεν νομιζω οτι μονο αυτο που ειχε γινει με την οικογενεια του ηταν η αιτια που εφυγε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αααχχ πάλι ρε κορίτσια τα βάζετε με την κοπέλα;;; Νταξ μπορεί να τα σκέφτεται λίγο μονοπαντα αλλα της ήρθε και αυτηνης ντουβρουτζας!!! Πω πω όταν θελω μπορω να μιλήσω πιο βλάχικα και από βλαχο... Τέλος πάντων εγω είμαι με τη μεριά της πρωταγωνηστριας!!!! Team Martina!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή