Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

kefalaio 4-vroxi...

«Μπες στο αμάξι αμέσως» είπε εκείνος μέσα από τα δόντια του και η Μαρτίνα ανατρίχιασε. Δεν τον θυμόταν τόσο απειλητικό. Ήταν βέβαια αρκετά σοβαρός και αποφασιστικός, αλλά ποτέ δεν είχε φοβηθεί ότι θα της κάνει κακό.
«Γιατί;» τον ρώτησε μόνο και μόνο για να κερδίσει χρόνο αλλά το ήξερε ότι το είχε χάσει το παιχνίδι.
«Για να μην υπάρχουν μάρτυρες όταν σε σκοτώνω» είπε εκείνος και της άνοιξε την πόρτα. Η βροχή εντωμεταξύ είχε δυναμώσει και δεν είχε πολλές επιλογές. Αν έτρεχε, θα την προλάβαινε. Και αν δεν την προλάβαινε, πόσο θα του έπαιρνε; Μισή ώρα μέχρι να τη βρει; Δεν ήξερε λεπτομέρειες, αλλά ήταν σίγουρη ότι ήταν πολύ πλούσιος και με πολλές γνωριμίες. Ήξερε το όνομα και το επώνυμό της και ένα σωρό άλλα στοιχεία. Σιγά το δύσκολο.
Μπήκε στο εσωτερικό του εντυπωσιακού αμαξιού και έδεσε προσεκτικά τον Ρέμι στο κάθισμα δίπλα της. Δέθηκε κι αυτή και ετοιμάστηκε για την επίθεση. Ο Ρεμί έκανε νόημα στον οδηγό να ξεκινήσει. Η Μαρτίνα κοιτούσε έξω από τα παράθυρο ενώ ο γιος της κοιτούσε αχόρταγα τριγύρω του, ανίκανος να συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε γύρω του.
«Μήπως έχεις να μου πεις κάτι;» άκουσε ξαφνικά τη φωνή του άντρα που είχε προσπαθήσει τόσο μάταια να ξεχάσει. Για λίγο δεν του απάντησε.
«Ναι, φυσικά» του είπε ανάλαφρα. «Κρόιντον Ρόουντ στο νούμερο 23» του είπε τη διεύθυνση της. Εκείνος χαμογέλασε με δυσκολία. Ψεύτικα.
«Δε νομίζω ότι έχουμε χρόνο για ειρωνείες, Μαρτίνα» της είπε και έστρεψε το βλέμμα του στο παιδί της.
«Γιατί το λες αυτό;» τον ρώτησε εκείνη, χωρίς να ξέρει πραγματικά τι ήθελε να του πει.
«Πιστεύω ότι μου έχεις κρύψει κάτι πολύ…ιδιαίτερο και νομίζω ότι τώρα είναι η ευκαιρία να μου πεις την αλήθεια και να μου ζητήσεις συγγνώμη για τα χρόνια που μου στέρησες με το παιδί μου» της είπε. Η Μαρτίνα πάγωσε. Ούτε σε εκατό χρόνια δεν περίμενε να ακούσει τον Ρεμί να αναφέρεται στον γιο της ως «παιδί του».
«Ο Ρέμινγκτον είναι δικός μου» του είπε ενώ χτυπούσε τη γροθιά της στο στήθος της. Το παιδί εντωμεταξύ είχε σχεδόν αποκοιμηθεί και αναγκάστηκαν να χαμηλώσουν τη φωνή τους. «Μόνο δικός μου» του επανέλαβε και δάκρυα κύλησαν από τα μάτια της.
«Μάλιστα» είπε εκείνος και την κοίταξε με ένα βλέμμα που την έκανε να ριγήσει. Πώς το κατάφερνε αυτό; Από την πρώτη στιγμή που τoν γνώρισε, σε εκείνο το καταραμένο αμφιθέατρο, κατάλαβε ότι αυτός ο άντρας μπορούσε να την κάνει να νιώσει γυμνή μόνο με ένα βλέμμα. «Να υποθέσω ότι τεκνοποίησες με την άμωμο σύλληψη τότε;» την ειρωνεύτηκε ανοιχτά και η Μαρτίνα έχασε την υπομονή της.
«Μπορείς να υποθέσεις ό,τι θέλεις, αλλά εγώ δεν πρόκειται να σου επιβεβαιώσω τίποτα» επέμεινε εκείνη.
«Δηλαδή θέλεις να μου πεις ότι αυτό που βλέπω μπροστά στα μάτια μου είναι τυχαίο;» τη ρώτησε ενώ έδειχνε το παιδί με το δεξί του χέρι. Με το αριστερό χέρι χτένιζε νευρικά τα πυκνά μαλλιά του.
«Είσαι ο μόνος μελαχρινός άντρας;» τον ρώτησε και ήξερε ότι ακουγόταν σαν ηλίθια. Αλλά δεν μπορούσε να του μιλήσει. Δεν ήθελε.
«Ο μόνος μελαχρινός άντρας με σκούρο δέρμα, με τον οποίο είχεs σχέση πριν από πέντε χρόνια» είπε εκείνος. «Ελπίζω» πρόσθεσε και η Μάρτινα πάλεψε με την επιθυμία να τον χαστουκίσει.
«Το παιδί είναι τριών χρόνων και το έκανα με έναν συνάδελφο. Διατηρούμε καλές σχέσεις. Μπορώ να σου τον γνωρίσω» του είπε. Αυτό ήταν! Θα κέρδιζε χρόνο και θα έβρισκε κάποιον να παραστήσει για μερικές ώρες τον πατέρα του μικρού.
«Το παιδί είναι τριών χρόνων;» γέλασε πνιχτά εκείνος. «Μου φαίνεται λίγο ανεπτυγμένο για παιδί τριών χρόνων. Από πού να πήρε άραγε και να είναι τόσο ψηλό;» τη ρώτησε συνεχίζοντας να γελάει. Η Μαρτίνα κοίταξε τα μακριά του πόδια, τα ατελείωτα χέρια του. Ο Ρεμί ήταν πολύ ψηλός. Εϊχε χρόνια να τον δει και είχε ξεχάσει το πόσο εντυπωσιακά ψηλός ήταν.
«Από τον πατέρα του» είπε εκείνη αδιάφορα.
«Αυτό λέω κι εγώ» απάντησε εκείνος και σταμάτησε απότομα να γελάει.
«Μπορείς να με αφήσεις σε ένα σταθμό μετρό; Νομίζω ότι σταμάτησε να βρέχει και έχω ομπρέλα μαζί μου» του είπε.
«Πρώτα θα πάμε για ένα τεστ DNA» είπε εκείνος και χαμογέλασε σατανικά.
«Είσαι τρελός;» τον ρώτησε και σήκωσε τον τόνο της φωνής της. Ο μικρός αναδεύτηκε αλλά ευτυχώς δεν ξύπνησε. «Δεν μπορεί να περιμένεις να υποβάλω τον γιο μου σε μια τέτοια εξέταση επειδή εσένα σου ήρθε η ιδέα ότι είναι δικός σου!».
«Μα είναι» είπε εκείνος ήρεμα. «Είναι ολόιδιος» της είπε και στα μάτια του είδε τη σιγουριά που πήγαζε από την εμφανή ομοιότητα που είχε με τον γιο του. Αυτό φοβόταν η Μαρτίνα μια ζωή και ο χειρότερος εφιάλτης της είχε γίνει πραγματικότητα. Ο μικρός ήταν εικόνα και ομοίωση του πατέρα του. Ήταν σίγουρη ότι ο Θεός της τον είχε στείλει για να μην τον ξεχάσει ποτέ. Ποτέ.
«Σύμπτωση. Εσείς από τη Μέση Ανατολή…μοιάζετε λιγάκι μεταξύ σας» του είπε.
«Και το όνομα;» την αιφνιδίασε. Η Μαρτίνα νόμιζε ότι το είχε ξεχάσει. Θεέ μου, τι θα έκανε; Με ποιον νόμιζε ότι τα είχε βάλει; Είχε κερδίσει ποτέ σε αναμέτρηση μαζί του;
«Ρέμινγκτον. Τι τρέχει με αυτό;» τον ρώτησε με φοβερό υποκριτικό ταλέντο.
«Να υποθέσω ότι εμπνεύστηκες από το ισιωτικό μαλλιών σου;» την ειρωνεύτηκε. Από εσένα εμπνεύστηκα, γελοίε, ήθελε να του πει, αλλά δεν του το είπε ποτέ. Ήθελα να δώσω στο παιδί μου τουλάχιστον το μικρό σου όνομα αφού δεν μπορούσε να έχει το επώνυμό σου.
«Το διάλεξε η νονά του» του είπε.
«Θεέ μου, δεν τον πιστεύω πόσο ξεροκέφαλη γυναίκα είσαι» της είπε φανερά έξαλλος. «Χειρότερη από παλιά» της πέταξε. «Αν είναι ποτέ δυνατόν! Θα περίμενε κανείς να βελτιωθείς αλλά εσύ έχεις γίνει αφόρητη πια!».
«Ξέρεις τη λύση εσύ» του είπε με απίστευτη ηρεμία και μόνο αφού το ξεστόμισε συνειδητοποίησε τι του είχε πει. Πόση πικρία έβγαλε.
«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησε εκείνος, η Μαρτίνα δεν θα το έβαζε στα πόδια όμως.
«Σημαίνει ότι μπορείς να φύγεις. Ξέρεις πώς γίνεται» τον αιφνιδίασε. Ήξερε ότι τα είχε καταφέρει.
«Μάλιστα» είπε εκείνος σαν ρομπότ. Χωρίς συναίσθημα. Με άδεια μάτια, με σβησμένη φωνή. Η βροχή είχε δυναμώσει ξανά. Ένα μπουμπουνητό ξύπνησε τον μικρό, ο οποίος χαμογέλασε και στους δύο και κοίταξε με ενθουσιασμό έξω από το παράθυρο. «Μόνος μου έφυγα;» τη ρώτησε ξαφνικά και η Μαρτίνα προσπάθησε να μη βάλει τα κλάματα. Είχαν περάσει 5 χρόνια. πέντε ολόκληρα χρόνια. Ατελείωτες μέρες και βράδια μακριά του. Τα είχε καταφέρει. Σωστά;
«Εγώ πάντως δε σε έδιωξα» του είπε ήρεμα.
«Όχι άμεσα τουλάχιστον» είπε εκείνος. Η Μαρτίνα ξεφύσησε βαθιά. Δεν είχε τι άλλο να του πει. Αυτός ο άντρας θα την τρέλαινε. Δεν μπορούσε να του εξηγήσει με λόγια πώς ένιωθε για εκείνον τότε. Πώς ένιωθε για μεγάλο διάστημα μετά. Θα τον άφηνε να πιστεύει ό,τι ήθελε.
Για την υπόλοιπη διαδρομή δεν μιλούσε κανείς. Μόνο ο Ρέμι, ο οποίος έκανε συνεχώς ερωτήσεις κι εκείνη απαντούσε με ηρεμία και υπομονή. Με την άκρη του ματιού της έβλεπε τον Ρεμί να τους παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον.
Όταν τον αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από το διαμέρισμά της, η Μαρτίνα προσπάθησε να βγει από το αμάξι αλλά εκείνος τη σταμάτησε με μια χειρονομία.
«Ηταν να φύγω χθες αλλά προέκυψε κάτι και θα μείνω μερικέs μέρες ακόμα. Για να μη σοκαριστεί το παιδί, δε θα επιμείνω άλλο σήμερα» της ψιθύρισε. «Αλλά θα επιστρέψω».
Η Μαρτίνα γύρισε και τον κοίταξε. Ένα κομμάτι της ήθελε να τον αγγίξει, έστω και φευγαλέα, αλλά δεν το έκανε.

«Δε θα βρεις κανέναν να σε περιμένει» του είπε και αφού πήρε τον μικρό στην αγκαλιά της έκλεισε την πόρτα πίσω της. Αλλά ήξερε ότι το παιχνίδι είχε μόλις αρχίσει. Και εκείνη ήταν σχεδόν χαμένη. 

6 σχόλια:

  1. παιδια? μηπως οι πρωταγωνιστες ηταν μαζι παλια?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. nomizw oti o protagonistis einai autos lol

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αμάν αμάν!! Άρχισαν τα όργανα!!! Έπονται βασανιστικές σκέψεις ή σουπερ κεφάλαιο με λεπτομέρειες για τους ίδιους;;; Ααχχ περιμένω με αγωνία!!! Ποιοι ειναι οι πρωταγωνιστες;; Θέλεις μήπως βοήθεια;; Γιατι εγω διατίθεμαι να βοηθήσω !·)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. pisteuw na exeis omorfo protagonisti kai omorfi protagonistria ;)

      Διαγραφή
  4. Η συγγραφέα μας ΠΑΝΤΑ διαλέγει όμορφους πρωταγωνιστες!!!! Εχει γούστο και αυτό ξεχειλίζει απο παντού!!! Ιστορίες;; Τέλειες!!! Πρωταγωηστες;;; Τέλειοι!!!! Διαγωνισμοί;;; Τέλειοι!!! Μην το ψάχνεις... Δεν θα της βρεις ψεγάδι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Με κέρδισες από το δευτέρο κεφαλαιο η ιστορία σου τωρα που εχει κ δράσει κολησα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή