Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

kefalaio 1-sorry gia ta agglika! kainourgies anagnostries, kalosirthate!


Η Μαρτίνα σηκώθηκε πολύ πρωί εκείνη την Παρασκευή γιατί είχε ένα σωρό πράγματα να κάνει. Επρεπε να καθαρίσει λίγο το σπίτι, να μαγειρέψει για το μεσημέρι, να κάνει ένα ντους και μετά να ξυπνήσει το παιδί. Το παιδί της. Τον άγγελό της.  Χαμογέλασε παρόλο που νύσταζε. Ο Ρέμινγκτον, ο γιος της, ήταν εδώ και τέσσερα χρόνια, ο μόνος λόγος που χαμογελούσε. H ανατροφή του και μόνο, η όλη της προσπάθεια να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του, ήταν πολύ δύσκολη. Ήταν ανύπαντρη μητέρα και έπρεπε να κάνει θυσίες. Αλλά τις έκανε και μάλιστα με μεγάλη χαρά. Και ο γιος της επέστρεφε την αγάπη της με κάθε δυνατό τρόπο.

Έκανε τις δουλειές της γρήγορα και σήκωσε το παιδί.  Τον έντυσε γρήγορα και του έδωσε να φάει κάτι για πρωινό και μετά πήγε να ντυθεί ενώ ο μικρούλης έπαιζε με τα τουβλάκια του. Στις οκτώ ακριβώς ερχόταν η κοπέλα που τον πρόσεχε και εκείνη έφευγε για τη δουλειά της. Της έπαιρνε περίπου μία ώρα για να φτάσει στο κέντρο του Λονδίνου. Εργαζόταν ως γραμματέας σε ένα μεγάλο ωδείο και δούλευε εννιά με πέντε. Ο μισθός της ήταν αρκετά καλός ώστε να μπορεί να πληρώνει την Τζίλιαν, την κοπέλα που πρόσeχε τον Ρέμινγκτον, και δε χρειαζόταν να πηγαίνει σε παιδικό σταθμό. Η Τζίλιαν ήταν πολύ αξιόλογη κοπέλα, με πολλά προσόντα και ο Ρέμινγκτον μαζί της είχε μάθει πολλά πράγματα. Συχνά η Μαρτίνα ένιωθε ενοχές που άφηνε το παιδί και πήγαινε για δουλειά αλλά δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Ο πατέρας της είχε πεθάνει και η μητέρα της έμενε στην Ουαλία. Δεν είχε βοήθεια από πουθενά. Έπρεπε να παλέψει μόνη της. Και να αφήσει πίσω της πολλά από αυτά που αγαπούσε. Όπως τη μουσική της.

Άλλη μια δύσκολη μέρα ξεκινάει, σκέφτηκε ενώ φιλούσε τα ροδαλά μάγουλα του Ρέμινγκτον. Εκείνος της είπε «γεια σου, μανούλα» και στράφηκε στα τουβλάκια του. Τον πρώτο καιρό κάθε φορά που έφευγε για δουλειά, εκείνος έκλαιγε, αλλά τώρα πια είχε συνηθίσει. Η Τζίλιαν είχε κάνει θαύματα μαζί του. Αλλά πολύ σύντομα θα παντρευόταν και θα έφευγε για τη Σκωτία. Η Μαρτίνα έβαλε κι αυτό στη λίστα των πραγμάτων που έπρεπε να κάνει. Να βρει καινούργια μπέιμπι σίτερ. Και να ελπίζει ο μικρός να τη δεχτεί εύκολα.

Βγήκε από το σπίτι της στο νότιο Λονδίνο και έκλεισε το γιακά του παλτό της. Είχε αρκετό κρύο και σε λίγο θα έβρεχε. Ο ουρανός ήταν γεμάτος σύννεφα. Πήρε το λεωφορείο και μετά το μετρό και όταν με το καλό έφτασε στο γραφείο της βρήκε ένα σημείωμα πάνω.  Το σημείωμα έλεγε ότι σήμερα είχε ακυρωθεί ένα μάθημα επειδή ο καθηγητής σαξόφωνου είχε αρρωστήσει και έπρεπε να ενημερώσει όλους τους μαθητές. Το ωδείο όπου εργαζόταν ήταν πολύ φημισμένο και φοιτούσαν εκεί πάνω από 250 σπουδαστές. Διδάσκονταν πληθώρα μουσικών οργάνων, φωνητική, θεωρία μουσικής και μουσικοθεραπεία από μια omada εξαιρετικών μουσικών με μεγάλη εμπειρία και κέφι για δουλειά.

Τα πήγαινε πολύ καλά με όλους τους συναδέλφους. Στο γραφείο ήταν μαζί με μια άλλη κοπέλα, την Ιζαμπέλα, και μετά υπήρχε το λογιστήριο, το τμήμα σπουδών και ο διευθυντής. Αλλά ιδιαιτέρως καλά τα πήγαινε με μια κοπέλα που δίδασκε όμποε και έναν καθηγητή ιστορίας της μουσικής, οποίος μάλιστα της είχε ζητήσει 2-3 φορές να βγουν έξω μόνοι τους αλλά εκείνη του είχε εξηγήσει ευγενικά ότι δεν ήταν συναισθηματικά διαθέσιμη.

Και πώς να ήταν άλλωστε; Ήταν μόλις 27 ετών, αλλά μόνο στα χαρτιά. Γιατί μέσα της ένιωθε πολύ μεγάλη. Πολύ ώριμη. Πολύ ανεξάρτητη. Ίσως για όλα αυτά ευθυνόταν ότι ήταν μόνη της και μεγάλωνε τον Ρέμινγκτον χωρίς βοήθεια. Ίσως έφταιγε αυτό που είχε γίνει τότε…Με τον πατέρα του παιδιού της. Δεν ήξερε τι έφταιγε, αλλά ήταν σίγουρη ότι δε μετάνιωνε για τις επιλογές της. Ίσως αν δεν είχε κρατήσει τον Ρέμινγκτον να ήταν τώρα μια ανέμελη κοπέλα. Ίσως να είχε κάνει την καριέρα που ονειρευόταν. Ίσως δεν είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη μουσική. Αλλά δε θα είχε τον μικρό της. Τα σκούρα μαλλάκια και τα στρουμπουλά μπρατσάκια του. Το γέλιο του όταν τον γαργαλούσε, τα τεράστια δάκρυα που κυλούσαν από τα μάτια του όταν του έλεγε να φύγουν από την παιδική χαρά.

Το αγαπούσε πολύ το παιδί της. Όπως κάθε μάνα άλλωστε. Και κάθε θυσία που είχε κάνει για εκείνον, ήταν η πιο όμορφη θυσία που είχε χρειαστεί να κάνει.  Και θα έκανε ξανά το ίδιο αν χρειαζόταν. Γιατί ο Ρέμινγκτον ήταν ό,τι πιο όμορφο είχε στη ζωή της. Από το μεγαλύτερο σκοτάδι της ζωής της είχε γεννηθεί φως.

9 σχόλια:

  1. Καλή αρχή!!!! Τι δουλειά θα κανει άραγε ο άντρας της ιστορία μας; Μμμμμμ... Σκέφτομαι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να ευχηθω κ γω καλη αρχη κ καλη δυναμη στην συγγραφεα της καρδιας μας,που σιγουρα θα την χρειαστει με εμας που εμπλεξε, κ περιμενω φωτο του πρωταγωνιστη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λοιπόν... Ξέρετε τι ειναι αγάπη;; Αγάπη ειναι να ξυπνάς στη μέση της νύχτας μονη σου,να του ψυθιριζεις ΣΑΓΑΠΩ και να γυρνάς πλευρό και αυτός να σε αγκαλιάζει απο πίσω και να σου λέει "κι εγω"... Αυτό ειναι αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όμορφο αυτό που είπες αλλά πως σου ήρθε..??

      Διαγραφή
    2. ti ennoeis pos mou irthe? apo to mialo mou!

      Διαγραφή
    3. Mariniki σε εμένα μιλούσες;; Γιατι εάν ναι τότε εχω να σου πω ότι το ενοιωσα εχθές το βράδυ....

      Διαγραφή
  4. Καλη αρχή κ από εμένα σίγουρα η καινούργιΑ σου θα είναι φαντάστηκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή