Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Τέλος-Βάλτε τα καλά σας!

«Μα τι λες;» ρώτησε εκείνος αφού ανοιγόκλεισε μερικές φορές τα μάτια του. «Αφού εμείς δεν…» ψέλλισε, εμφανώς μπερδεμένος.
«Θυμάσαι πριν από δύο μήνες που είχες έρθει και ήσουν λίγο...θυμωμένος;» του θύμισε εκείνη με τη σειρά της, λίγο ντροπαλά.
«θεέ μου, αυτό είναι φρικτό!» είπε εκείνος και σηκώθηκε σαν ελατήριο από το κρεβάτι. Η Μάντι έμεινε να τον κοιτάει σαν χαζή ενώ εκείνος περπατούσε πάνω κάτω περνώντας το χέρι του από τα μαλλιά του νευρικά.
«Τι είναι φρικτό;» τον ρώτησε και δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στο πρόσωπό της. Είχε καταλάβει αμέσως ότι είχε μείνει έγκυος και δε σκέφτηκε ούτε δεύτερη φορά για το αν έπρεπε να το κρατήσει, παρόλο που η κατάσταση με τον Κρίστοφερ ήταν πραγματικά άσχημη. Οτιδήποτε ήταν δικό του το αγαπούσε. Πόσω μάλλον το παιδί του. Το παιδί τους. Ήταν η πιο ευτυχισμένη έγκυος σε όλο τον κόσμο. Μόνη της, αλλά με το παιδί του έρωτά της. Και τώρα…ο Κρίστοφερ τής έλεγε ότι ήταν φρίκη. Φρίκη. Έκανε εμετό καθημερινά τον πρώτο καιρό και έκλαιγε συνέχεια μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι οι ορμόνες της της έπαιζαν παράξενα παιχνίδια. Είχε αρχίσει να οργανώνει τα οικονομικά της και είχε κάνει ασφάλεια για το μωρό. Είχε αγοράσει και ένα λευκό φορμάκι. Ήταν ενθουσιασμένη. Το αγαπούσε το μωρό της. Περίμενε πώς και πώς να το δει. Να δει αν θα είχε τα υπέροχα μάτια του Κρίστοφερ, ή το ανασηκωμένο άνω χείλος του, τα κατσαρά μαλλιά της ή το οξύ πνεύμα του. Όχι φρίκη. Το μωρό της δεν ήταν φρίκη. Δεν τον είχε ανάγκη. Θα τα μεγάλωνε μόνη της.
«Είναι φρικτό!» απάντησε εκείνος και την κοίταξε σχεδόν οργισμένος. «Τι θα λέμε στο παιδί; Ότι το συλλάβαμε ένα βράδυ που ήρθα σπίτι σου και σου είπα ότι θέλω απλώς να σε πηδάω; Θεέ μου!» είπε και κάλυψε τα μάτια του με τις παλάμες του. Η Μάντι συνέχισε να μην καταλαβαίνει.  «Και κάναμε όλα αυτά που κάναμε μόλις…Θεέ μου, μπορεί να κατάλαβε!» συνέχισε ο Κρίστοφερ και ξεφύσησε δυνατά.
«Κρίστοφερ, σταμάτα να κόβεις βόλτες! Ζαλίστηκα!» του είπε. Εκείνος σταμάτησε αμέσως.
«Και τόσο καιρό…ποιος ξέρει τι πέρασες κι εγώ δεν ήμουν εδώ, να σε φροντίζω. Έκανες εμετούς; Είχες λιγούρες; Κι αν σου μύριζε κάτι; Ποιος θα σου το έπαιρνε;». Η Μάντι χαμογέλασε. Ο Κρίστοφερ φοβόταν. Αυτό ήταν. Φοβόταν!
«Κρίστοφερ, κάτσε κάτω» του είπε ήρεμα και εκείνος κάθισε σε μια καρέκλα απέναντί της. Σταύρωσε τα χέρια του και την κοίταξε. «Πρώτον, δεν ξέρω κανέναν που να κάθισε να εξήγησε στο παιδί του τι ακριβώς έκανε τη στιγμή της σύλληψής του. Δε χρειάζεται να μάθει ποτέ τι μου είπες πριν…με γονιμοποιήσεις» του χαμογέλασε ζεστά αλλά το έβλεπε ότι δεν τον είχε πείσει ακόμα. «Δεύτερον, ο γυναικολόγος μου μου είπε ότι μπορώ να κάνω σεξ όσο και όποτε θέλω και ότι θα έχω καλή εγκυμοσύνη γενικά. Τρίτον, είχα λίγους εμετούς αλλά καμία λιγούρα. Ηρέμησε λιγάκι».
«Τι να ηρεμήσω; Τι πατέρας θα γίνω εγώ; Ούτε ένα πράγμα σωστό δεν έκανα. Από τη γονιμοποίηση μέχρι σήμερα, ήμουν λίγο…ό,τι να’ναι» είπε εκείνος.
«Στη γονιμοποίηση καλά τα πήγες» γέλασε η Μάντι αλλά εκείνος δεν την ακολούθησε. «Δηλαδή το θες;» τον ρώτησε μετά από μια μικρή σιωπή.
Ο Κρίστοφερ έκανε μια γκριμάτσα απορίας. «Τι εννοείς αν το θέλω; Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα, αλλά φυσικά και το θέλω!» είπε και την πλησίασε. Την πήρε στην αγκαλιά του και την έσφιξε δυνατά. «Θα κάνουμε ένα μωράκι και θα το αγαπάω πολύ» της είπε και χάιδεψε την κοιλιά της. «Σχεδόν όσο εσένα».
«Νόμιζα ότι δεν το ήθελες. Όταν είπες ότι είναι φρίκη…» του είπε και άρχισε να κλαίει. Όλη αυτή η ένταση…Δεν άντεχε άλλο.
«Σώπα, καρδιά μου, μην κλαις. Γιατί να μην το θέλω; Το μωρό μας; Θα κάνουμε οικογένεια! Και μπορεί να τρέμω στην ιδέα του να γίνω πατέρας αλλά είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρω!» της είπε και την φίλησε ξανά και ξανά. Η Μάντι συνέχισε να κλαίει. «Με κάνεις τόσο ευτυχισμένο. Μου έκανες το καλύτερο δώρο! Σε αγαπώ πολύ» της είπε.
«Και πού ξέρω τώρα εγώ ότι δεν τα λες όλα αυτά επειδή νιώθεις υποχρεωμένος για το μωρό;» τον ρώτησε παραπονεμένη και συνέχισε να κλαίει.
«Περίμενε» της είπε και την άφησε για μερικά δευτερόλεπτα. Όταν ξαναμπήκε στο δωμάτιο δεν φαινόταν να έχει αλλάξει κάτι. Αλλά μέσα στην τεράστια παλάμη του κρατούσε ένα μικρό κουτάκι.
«Αυτό εδώ θα σε πείσει ότι ήρθα εδώ επειδή σε αγαπώ πολύ και θέλω να ζήσουμε μαζί. Πριν μάθω για το μωρό» διευκρίνισε και άνοιξε μπροστά της το κουτί. Μέσα ήταν ένα υπέροχο μονόπετρο, ένα μοναδικό διαμάντι.
«Κρίστοφερ, είναι διαφορετικό από…»
«Ε ναι!» είπε εκείνος και το κοίταξε. «Σου πήρα άλλο αυτή τη φορά.
«Και το άλλο;» τον ρώτησε ενώ κοιτούσε δακρυσμένη το υπέροχο δαχτυλίδι.
«Δωρεά. Αυτά θα συζητάμε τώρα;» τη μάλωσε και γονάτισε μπροστά της. Η Μάντι ένιωσε την καρδιά της να σταματάει. Τα όνειρά της γίνονταν επιτέλους πραγματικότητα. Ο Κρίστοφερ ήταν μπροστά της, φανερά συγκινημένος και την κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια. «Μάντι» της είπε και καθάρισε τη φωνή του γιατί υπήρχε ένας κόμπος στο λαιμό του «πριν σε γνωρίσω νόμιζα ότι ζούσα, αλλά όταν ήρθες στη ζωή μου άρχισα πραγματικά να ζω. Περάσαμε μαζί υπέροχες αλλά και δύσκολες στιγμές αλλά ούτε μια στιγμή δεν έπαψα να σε αγαπώ και ούτε για ένα δευτερόλεπτο δε σκέφτηκα τη ζωή μου με άλλη γυναίκα. Είσαι τόσο όμορφη που μου κόβεις την ανάσα, τόσο πνευματώδης που με κάνεις να αμφιβάλλω για τη νοημοσύνη μου, τόσο ευγενική που σε καμαρώνω όταν σε βλέπω από μακριά να μιλάς με άλλους. Σε αγαπώ πολύ και αγαπώ κι εμένα επειδή με έκανες καλύτερο άνθρωπο. Αλλά θέλω ακόμα λίγη δουλίτσα» της χαμογέλασε, αν και από τα μάτια του κυλούσαν δάκρυα. «Θα μου κάνει την τιμή να με παντρευτείς;» τη ρώτησε.
Η Μάντι δεν απάντησε ποτέ. Έγνεψε μόνο καταφατικά, κλαίγοντας και μετά τον αγκάλιασε τόσο δυνατά που νόμισε ότι θα τον σκάσει. Έμειναν αγκαλιασμένοι για μερικά λεπτά, προσπαθώντας να βρουν την αναπνοή τους, και μετά φιλήθηκαν. Όταν χώρισαν τα κορμιά τους, η Μάντι τον κοίταξε και του χαμογέλασε.
«Είσαι όλη μου η ζωή» του είπε. Εκείνος ακούμπησε το χέρι του στην κοιλιά της και την φίλησε απαλά.

«Είστε όλη μου η ζωή. Κανένα λάθος αυτή τη φορά» είπε εκείνος.

Και τήρησε την υπόσχεσή του.

1 σχόλιο:

  1. Τριτη φορΑ που κλαιω απο την στιγμη που ξεκινησα να διαβαζω την συνεχια

    ΑπάντησηΔιαγραφή