Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

κεφάλαιο 9-ναζάκια...

Οι διαδικασίες αναγνώρισης δεν διήρκησαν πάνω από μία βδομάδα, κυρίως χάρη στις γνωριμίες του Ρεμί. Ο δικηγόρος συνέταξε τα απαραίτητα έγγραφα, μπήκαν οι υπογραφές και το μόνο που χρειαζόταν πια ήταν να συνεννοηθούν για τις μέρες που θα μπορούσε ο Ρεμί να επισκέπτεται τον μικρό.

Μέσα σε αυτές τις μέρες η Μαρτίνα είχε δει τον Ρεμί μόνο δύο φορές. Είχε έρθει να την πάρει για να πάνε στο δικηγόρο και μίλησαν μόνο για τα διαδικαστικά. Το πραγματικό ενδιαφέρον του όμως δεν είχε να κάνει με την ίδια φυσικά. Είχε να κάνει με το παιδί. Του έφερνε παιχνίδια και ήταν πολύ τρυφερός μαζί του. Και ο μικρός ανταπέδιδε την προσοχή με απίστευτη γενναιοδωρία. Η Μαρτίνα δεν είχε ιδέα πόσο πολύ του είχε λείψει η αντρική φιγούρα μέχρι που μπήκε ο Ρεμί στη ζωή τους. Και τότε κατάλαβε πόσα πολλά είχε στερηθεί ο γιος της.

Οι συζητήσεις τους για το ταξίδι του μικρού είχαν αποβεί άκαρπες. Η Μαρτίνα παρέμενε αμετακίνητη στο να ταξιδέψει μόνος του ο μικρός και επίσης είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν μπορούσε να αφήσει τη δουλειά της και να τον συνοδεύσει. Η μόνη λύση που μπορούσε να βρει ήταν να έρχεται να τον επισκέπτεται ο Ρεμί σπίτι της ώστε το παιδί να μην αλλάξει την καθημερινότητά του. Εκείνος επέμεινε ότι ήθελε να γνωρίσουν το παιδί οι γονείς του και ότι δεν μπορούσαν να πετάξουν μέχρι την Αγγλία για να τον δουν. Επαναλάμβαναν ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια αλλά δεν συμφωνούσαν σε τίποτα. Κλασικά.

Σήμερα θα ερχόταν και πάλι να χαιρετήσει τον μικρό γιατί έφευγε σε δύο μέρες. Η Μαρτίνα ένιωσε την ανάγκη να φορέσει κάτι πιο κομψό αλλά τελικά δεν το έκανε. Δεν ήθελε να του δώσει την εντύπωση ότι περιποιήθηκε για εκείνον. Έβαλε λοιπόν ένα παλιό τζιν και ένα φούξια μπλουζάκι. Μάζεψε τα μαλλιά της σε έναν πρόχειρο κότσο και πήγε στην κουζίνα για να φτιάξει ένα δίσκο με βουτήματα και τσάι. Ο Ρέμι εντωμεταξύ έβλεπε μια παιδική ταινία και ήταν πολύ ήσυχος παρόλο που ανυπομονούσε να έρθει ο Ρεμί.

Κατά τις οκτώ το απόγευμα, χτύπησε την πόρτα της ο Ρεμί και εκείνη άνοιξε αγνοώντας το δυνατό καρδιοχτύπι στο στήθος της. Το απέδωσε στο άγχος που την είχε κυριεύσει σχετικά με το αν θα κατέληγαν κάπου οι σημερινές συνομιλίες.
«Καλησπέρα» της είπε εκείνος αδιάφορα, χωρίς να την κοιτάει και κατευθύνθηκε προς το παιδί αμέσως. Ο μικρός παράτησε την ταινία και χώθηκε στην αγκαλιά του Ρεμί, ο οποίος τον στριφογύρισε στον αέρα και ο μικρός τσίριξε από ενθουσιασμό.
«Μόλις έφαγε μπισκότα με γάλα, μην το ρισκάρεις» είπε η Μαρτίνα και πολύ ευχήθηκε από μέσα της να έπαιρνε ο Ρεμί ένα μάθημα για τις εκπλήξεις που μπορεί να επιφυλάσσει ένα παιδί.
«Σαχλαμάρες! Ο γιος μου είναι κύριος» της είπε ψιθυριστά όλο καμάρι. Είχαν συμφωνήσει να πάνε μαζί σε ψυχολόγο ώστε να μάθουν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το πουν στο παιδί αλλά προς το παρόν είχαν συμφωνήσει να περνάει χρόνο μαζί του ώστε η όποια ανακοίνωση να του ερχόταν φυσικά.
«Ο γιος σου είναι παιδάκι, όχι κύριος» τον διόρθωσε εκείνη και εκείνος χαμογέλασε πλατιά. Η Μαρτίνα έσμιξε τα φρύδια της και κούνησε το κεφάλι της με απορία. Ο Ρεμί άφησε τον μικρό κάτω και την πλησίασε αργά. Η Μαρτίνα ένιωσε την ανάσα της να κόβεται.
Έσκυψε προς το μέρος της και μίλησε χαμηλόφωνα. «Είναι η πρώτη φορά που το παραδέχεσαι» της είπε συνεχίζοντας να χαμογελάει. Η Μαρτίνα δεν ήξερε τι να του πει. «Δε θα σε συγχωρήσω ποτέ που μου το έκρυψες τόσα χρόνια, αλλά σε ευχαριστώ που τον κράτησες» της είπε εκείνος ήρεμα και η Μαρτίνα κατέβασε το κεφάλι της. Δάκρυα απειλούσαν τα κυλήσουν στα μάγουλά της και δεν ήθελε να δει εκείνος πόσο την είχαν επηρεάσει όσα της είχε πει.
«Ευχαρίστησή μου» του είπε εκείνη σιγανά κα πήγε στην κουζίνα να φέρει το δίσκο που είχε ετοιμάσει. Όταν επέστρεψε στο σαλόνι, βρήκε τους δύο άντρες να βλέπουν τηλεόραση. Ο Ρέμι είχε κάτσει στην αγκαλιά του Ρεμί και του εξηγούσε την υπόθεση. Ο Ρεμί έδειχνε πολύ απορροφημένος στην συζήτηση και ο Ρέμι εξηγούσε όσο πιο λεπτομερώς γινόταν. Η Μαρτίνα ακούμπησε το δίσκο μπροστά τους και σέρβιρε τον Ρεμί.
«Ευχαριστώ, δεν πίνω τσάι» είπε εκείνος χωρίς να την κοιτάξει και η Μαρτίνα έκανε ένα μορφασμό. «Νόμιζα ότι το θυμάσαι».
«Δε θυμάμαι και πολλά» του είπε εκείνη αδιάφορα, αλλά δεν ίσχυε. Όλα τα θυμόταν. Απλώς δεν ήθελε να το ξέρει εκείνος. Επέστρεψε στην κουζίνα και ετοίμασε λίγο καφέ. Γύρισε με ένα φλιτζάνι καφέ και το ακούμπησε μπροστά του. Συνέχισαν να μην της δίνουν σημασία αλλά η ώρα περνούσε και έπρεπε να συζητήσουν. Αύριο έπρεπε να σηκωθεί νωρίς γιατί είχε να πάει στον γιατρό πριν πάει στη δουλειά.
«Καρδούλα μου» είπε ξαφνικά και δύο ολόιδια ζευγάρια μάτια την κοίταξαν. Η Μαρτίνα χαμογέλασε με την αμηχανία στο πρόσωπο του Ρεμί. «Πήγαινε να πλύνεις τα χεράκια και να φορέσεις τις πιτζάμες σου, γιατί θέλω να μιλήσω με τον Ρεμί» του είπε και χαμογέλασε. Ο μικρός έφυγε από το δωμάτιο βολίδα και ο Ρεμί ήπιε λίγο από τον καφέ του. Η Μαρτίνα απολάμβανε την αμηχανία του. Επίτηδες το είχε κάνει και έπεσε στην παγίδα της. «Καρδούλα μου» τον φώναζε παλιά, αλλά τώρα δεν ήταν εκείνος η αγάπη της. Ήταν ο γιος τους. Και μόνο αυτός.
«Φεύγω σε δύο μέρες…» είπε εκείνος για να σπάσει την αμήχανη σιωπή. «Και θέλω να έρθει μαζί μου ο μικρός. Σκέφτηκα όσα είπες και η μόνη λύση είναι να έρθεις κι εσύ».
«Δεν μπορώ να πάρω άδεια. Είχε αρρωστήσει ο μικρός και εξάντλησα τις μέρες μου» του είπε ήρεμα.
«Παράτα την τότε!» φώναξε εκείνος. «Θα σου πληρώνω όση διατροφή θες για να μπορείς να μεγαλώνεις άνετα το παιδί και να ζεις κι εσύ χωρίς να ανησυχείς για τίποτα! Τι στο καλό σε έχει πιάσει και επιμένεις έτσι;»
«Μου κάνει καλό η δουλειά μου. Μου δίνει διέξοδο και με κάνει να νιώθω σημαντική. Δεν είμαι φτιαγμένη να είμαι κανενός η παλλακίδα, Ρεμί. Πόσω μάλλον ενός άντρα που δεν είναι ο άντρας μου».
«Μπορεί να μην είμαι ο άντρας σου αλλά είμαι ο πατέρας του παιδιού σου και θέλω το παιδί μου και η μητέρα του να ζουν άνετα. Δε χρειάζεται να έχει νταντά το παιδί. Θα περνάς εσύ όσο χρόνο θες μαζί του».
«Είναι καλό και για εκείνον και για μένα να είμαι ανεξάρτητη. Δε θέλω να μεγαλώσει με μια μητέρα που κάθεται σπίτι όλη μέρα και την πληρώνει άλλος. Θέλω να σέβεται τις γυναίκες και να μην τις θεωρεί κατώτερες».
«Πώς καταλήξαμε σε φεμινιστικό  μανιφέστο, μου λες; Άσε τα νάζια και μάζεψε μερικά ρούχα σε μια βαλίτσα να πάμε δύο βδομάδες στην πατρίδα μου. Να τον γνωρίσουν οι δικοί μου» της είπε ήρεμα.
«Δεν νιώθω άνετα. Δεν ξέρω τη χώρα, δεν ξέρω αν θα είναι ασφαλές να πάμε εκεί, δεν ξέρω πώς θα μας υποδεχτούν» του είπε.
«Η χώρα είναι ασφαλής και θα φροντίσω να σας υποδεχτούν με τιμές αρχηγού κράτους» είπε εκείνος και η Μαρτίνα κάγχασε με το ειρωνικό σχόλιό του.
«Δεν μπορώ να πάρω άδεια» επέμεινε.
«Θες να μιλήσω εγώ μαζί τους;»
«Μα τι λες; Από πού κι ως πού;»
«Δύο βδομάδες είναι. Σιγά το πράγμα!».
«Δουλεύεις, Ρεμί;» τον ρώτησε και εκείνος δεν απάντησε. «Είσαι υπάλληλος πουθενά; Όχι. ¨Ήμουν σίγουρη. Σε κάποια επιχείρηση των γονιών σου δουλεύεις και σηκώνεσαι και φεύγεις όποτε θες. Εμείς όμως οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε».
«Δεν προσπάθησες καν. Τους ρώτησες και είπαν όχι; ‘Η θεωρείς δεδομένο ότι θα αρνηθούν;»
«Δεν ρώτησα φυσικά!».
«Δε θα σε παρακαλέσω άλλο. Αν δεν έρθεις μαζί, θα πάρω το παιδί μόνο του. Ο δικηγόρος μου θα τα κανονίσει έτσι ώστε να μπορώ» της είπε και η Μαρτίνα τον πίστεψε.
«Μου βάζεις το μαχαίρι στο λαιμό».
«Δεν μου αφήνεις επιλογή».
«Ρεμί, εγώ…πώς θα έρθω; Τι θα πούμε;» τον ρώτησε τελικά.
«Η μητέρα του παιδιού είσαι. Πρέπει να δώσουμε και εξηγήσεις; Οι δικοί μου είναι συντηρητικοί, αλλά θα ενθουσιαστούν τόσο με το παιδί που ελπίζω να ξεχάσουν το νεανικό μου παραστράτημα».
«Νεανικό παραστράτημα. Μάλιστα» ψέλλισε η Μαρτίνα πειραγμένη.
«Θα ρωτήσεις αύριο; Σταμάτα να κάνεις σαν παιδί» τη μάλωσε εκείνος, λίγο πιο απαλά αυτή τη φορά.
«Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση. Θα προσπαθήσω να δω τι θα γίνει με τη δουλειά, να πάμε το ρημάδι το ταξίδι και ελπίζω μετά να μη χρειάζεται να σε βλέπω τόσο συχνά» του είπε.
«Αμοιβαία τα αισθήματα» απάντησε εκείνος και χαμογέλασε.




1 σχόλιο:

  1. Δεν νομιζω οτι δεν νιωθουν τιποτα πια ο ενας για τον αλλον

    ΑπάντησηΔιαγραφή