Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

κεφάλαιο 61-μια υπέροχη βροχή στην Αγγλία με έκανε να κάτσω και λίγο μέσα...και να γράψω έξτρα κεφάλαιο!

Η Μάντι σηκώθηκε με βαριά καρδιά εκείνο το πρωί. Είχαν περάσει κάπου δέκα μέρες από την τελευταία φορά που είχε επικοινωνήσει με τον Κρίστοφερ. Της είχε δείξει με κάθε τρόπο ότι είχε πληγωθεί και ότι δεν μπορούσε να της δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλά δεν τον αδικούσε. Απλώς λυπόταν πολύ. Πάρα πολύ.
Ντύθηκε στα γρήγορα και μπήκε στο αμάξι της για να πάει στο κέντρο της πόλης. Είχε να αγοράσει μερικά μέτρα ύφασμα για έναν πελάτη της και μετά θα έτρωγε μεσημεριανό με μια φίλη. Τώρα πια που το σπίτι της ανήκε ήθελε να το αξιοποιήσει και ένας τρόπος ήταν να φιλοξενεί κόσμο ου βρισκόταν σε μεταβατικό στάδιο και χρειαζόταν στέγη. Η φίλη της με την οποία θα έτρωγε μεσημεριανό είχε μόλις χωρίσει από τον άντρα της και χρειαζόταν να μείνει κάπου μέχρι να βρει δουλειά και να σταθεί στα πόδια της. Η Μάντι της είχε προτείνει αμέσως να τη φιλοξενήσει. Και η ίδια θα χρειαζόταν λίγη παρέα και η Τζούλι χρειαζόταν κάπου να μείνει. ‘Ηταν το καλύτερο δυνατό σενάριο.
Είχε διαλέξει ένα λουλουδάτο μωβ ύφασμα και λινάτσα και πήγαινε στο ταμείο να πληρώσει όταν χτύπησε το κινητό της. Αναγνώρισε το νούμερο αν και δεν το είχε αποθηκευμένο.
«Καλημέρα» είπε συγκρατημένα αλλά η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή.
«Πού χάθηκες εσύ;» τον άκουσε να ουρλιάζει από την άλλη άκρη της γραμμής. Χαμογέλασε άθελά της. Δεν ήθελε να ελπίζει. Είχε περάσει πολύ άσχημα τις τελευταίες δέκα μέρες. Το μόνο που έκανε ήταν να κλαίει και να κάνει εμετό. Από το πολύ κλάμα. ‘Ηταν πια μια σκιά του εαυτού της. Χωρίς εκείνον ήταν ειλικρινά μισή. «Γιατί σταμάτησες να στέλνεις τα ηλίθια μέιλ;» επέμεινε.
«Νόμιζα ότι μου είπες να μην ξαναστείλω» του είπε ήρεμα, αλλά ήδη δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της.
«Κλαις;» ρώτησε εκείνος έξαλλος. Μα τι στο καλό είχε αυτός ο άντρας και έπαιζε έτσι με τα συναισθήματά της; Και πώς ήταν δυνατόν να καταλαβαίνει ότι έκλαιγε; Τι στο καλό;
«Όχι, όχι, πώς σου ήρθε;» τον ρώτησε αλλά δεν μπορούσε να κρύψει το λυγμό της. Τι να του έλεγε; Ότι κόντευε να πεθάνει από τον καημό της; Ότι δεν έβρισκε λόγο να σηκωθεί από το κρεβάτι;
«Σε ρώτησα γιατί σταμάτησες να στέλνεις τα ηλίθια μέιλ!» επέμεινε εκείνος αν και η Μάντι του είχε απαντήσει σε αυτό. «Γύρισα από τη Ρώμη, δουλεύω συνεχώς στον υπολογιστή μου, ανοίγω τα μέιλ μου και τίποτα» είπε σχεδόν απογοητευμένος.
«Μου είπες να μην σε ενοχλώ» πείσμωσε κι εκείνη με τη σειρά της. «Δε θέλω να σου επιβάλω την παρουσία μου».
«Πολύ προσπάθησες!» τον άκουσε να γελάει πικρά.
«Ήταν κάποιο τεστ δεν το κατάλαβα;» ειρωνεύτηκε κι εκείνη με τη σειρά της και κάθισε σε ένα παγκάκι στο μαγαζί όπου ψώνιζε. Ένιωθε να ζαλίζεται. Αυτός ο άντρας θα ήταν η καταστροφή της. Το ένιωθε. Θα την πέθαινε.
«Αν ήταν, κόπηκες» είπε εκείνος ξερά.
«Ήταν;» επέμεινε εκείνη και έπιασε το μέτωπό της. Ένιωθε ζεστή.
«Κι αν ήταν;» επιτέθηκε εκείνος. Η Μάντι χαμογέλασε αργά.
«Μπορώ να ξαναγράψω; Δεν είχα διαβάσει καλά» του είπε νωχελικά. Κάτι είχε αλλάξει. Το ένιωθε.
«Τρίτη ευκαιρία;» είπε εκείνος. Άκουγε το χαμόγελο στη φωνή του. Πόσο της είχε λείψει. Είχε να τον δει σχεδόν ένα μήνα…από εκείνη τη μέρα που είχε έρθει ξαφνικά. Κρατούσε σφιχτά το κινητό της στο χέρι λες και ήταν εκείνος. Η φωνή του, σαν υγρή σοκολάτα ξεχυνόταν στο σώμα της, αργά και μεθυστικά.
«Κρίστοφερ, μου την πέφτεις;» γουργούρισε. Πονούσε ολόκληρη, αλλά ήταν ταυτόχρονα κι ευτυχισμένη. Πίστευε ότι δεν θα τον άκουγε ποτέ ξανά.
«Δεν την πέφτω. Είμαι κύριος» είπε σοβαρά εκείνος και η Μάντι γέλασε.
«Πώς…πώς και πήρες;» τον ρώτησε ντροπαλά
«Έχεις καιρό να…επικοινωνήσεις…και νόμιζα…»
«Ότι σε ξέχασα;» τον πρόλαβε. «Πόσο χαζός είσαι, Θεέ μου».
«Ότι κάτι έπαθες» την διόρθωσε και η Μάντι ντράπηκε. Μάλλον εκείνος δεν είχε τέτοιες ανασφάλειες. Δε φοβόταν όπως εκείνη ότι η σχέση τους ήταν η πιο αποτυχημένη σχέση στην ιστορία και ότι ο Κρίστοφερ σε καναδυό μήνες δε θα θυμόταν ούτε το όνομά της.
«Καλά είμαι, σε ευχαριστώ. Εσύ;» τον ρώτησε γρήγορα, για να αποφύγει την αμηχανία.
«Ε καλά…υποθέτω…κέρδισα την υπόθεση Μπατολέτι. Θυμάσαι             ;» τη ρώτησε.
«Αλήθεια; Κρίστοφερ, αυτό είναι υπέροχο!» τσίριξε ενθουσιασμένη. Είχαν μιλήσει πολλές φορές για αυτή την υπόθεση. Ο Κρίστοφερ είχε καταφέρει να κερδίσει τον πρώτο γύρο αλλά οι αντίδικοι καθυστερούσαν συνέχεια και η υπόθεση είχε παρατραβήξει. «Είμαι πολύ περήφανη για σένα» του είπε τελικά. Δεν την ένοιαζε. Του το είχε πει. Έτσι ένιωθε.
«Το ήξερα ότι θα χαρείς και γι’ αυτό σε πήρα. Όλοι οι άλλοι…ξέρεις…δεν ξέρουν τι σήμαινε για μένα η υπόθεση» είπε εκείνος διστακτικά. Ώστε αυτό ήταν.
«Χαίρομαι πολύ για σένα» είπε ειλικρινά η Μάντι. Ένιωθε ότι σύντομα θα το έκλειναν. Και ουσιαστικά δεν είχαν πει τίποτα. Και ποιος ήξερε πότε θα τον ξανάκουγε. Πόσο θα ήθελε να του πει ότι τον αγαπάει.  Πόσο θα ήθελε να κρατούσε για πάντα αυτή η συζήτηση. Δεν ήθελε να το κλείσουν. Θα της έλειπε τόσο πολύ πάλι. «Είσαι χαρισματικός δικηγόρος» πρόσθεσε τελικά, κάτι ουδέτερο, γιατί ήταν έτοιμη να κλάψει.

«Να το βράσω» είπε εκείνος και αφού την αποχαιρέτισε βιαστικά, το έκλεισε. Η Μάντι έμεινε να κοιτάει το τηλέφωνο άψυχα. Τι είχε γίνει;  Πάλευε με τον εαυτό του. Αυτό ήταν. Θα του έδινε λίγο χρόνο. Του το χρωστούσε άλλωστε. 

4 σχόλια:

  1. ρε ελεος και ειχα ενα προεσθημα οτι θα εβαζες αλλο ενα σημερα !! τελειο ενα απο τα αγαπημενα μου κεφαλαια.. επιτελους η νεα αρχη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμετοί, ζαλάδες...έχει γούστο να'ναι έγκυος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγω νομιζω πως ειναι εγκυος..Τι ωρα θα βαλεις σημερα? ~Ελευθερια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλα θα ειναι τελεια αν ειναι εγκυος !!!το ηξερα οτι την αγαπαει

    ΑπάντησηΔιαγραφή