Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

κεφάλαιο 6-καλή εβδομάδα σε όλες σας

Η Κυριακή κύλησε ήρεμα για τον γιο της. Αλλά εκείνη έτρεμε. Η Δευτέρα επίσης ήταν μια φυσιολογική μέρα. Αλλά η Μαρτίνα ένιωθε τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι της. Βαριά και απειλητική. Και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να την αποφύγει. Μόνο να κάθεται και να περιμένει.  Και να ετοιμάζει απαντήσεις για τις χιλιάδες ερωτήσεις που ήταν πιθανόν να δεχτεί.
Η τύχη της τέλειωσε την Τρίτη κατά τις εφτά το απόγευμα. Από το κουδούνισμα κατάλαβε ποιος ήταν στην πόρτα της. Η καρδιά της σφίχτηκε αλλά η αντίδραση του γιου της ήταν αυτή που την έκανε να παραξενευτεί πιο πολύ.
«Ποιος είναι; Λες να είναι ο κύριος;» τη ρώτησε γεμάτος ενθουσιασμό. Η Μαρτίνα τον κοίταξε με σμιγμένα φρύδια. Αναρωτιόταν πώς ήταν δυνατόν ο  μικρός να  ένιωσε τόσο άμεσα συμπάθεια για τον Ρεμί. Τον είχε δει ελάχιστα αλλά μιλούσε για αυτόν ακατάπαυστα εδώ και τρεις μέρες. Για το «μεγάλο αμάξι», για τον «ψηλό άντρα», για τη χειραψία που του είχε κάνει ο Ρεμί γιατί «έτσι κάνουν οι άντρες».
«Ποιος ξέρει; Μπορεί» του είπε και άνοιξε την πόρτα. Μετά από μερικά λεπτά άκουσε τα βήματα του Ρεμί στις σκάλες της. Τον είδε να ξεπροβάλει σιγά σιγά μπροστά της σαν ζώο της ζούγκλας που ξεδιπλώνεται λίγο πριν ορμήξει και ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν από την αρρενωπή παρουσία του. Πάντα την έκανε να νιώθει έτσι. Αλλά τώρα πια δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του οπότε δεν υπήρχε δικαιολογία. Μάλλον τον κορμί της αντιδρούσε με έναν τρόπο που δεν είχε καμία σχέση με όσα σκεφτόταν για εκείνον.
«Καλησπέρα» είπε αλλά δεν την κοίταξε. Κοίταξε μόνο το παιδί της, το οποίο τον κοιτούσε σαν μαγεμένο. Μα τι στο καλό συνέβαινε; Πώς είχε ξεφύγει έτσι η κατάσταση από τα χέρια της; Αυτός ο άντρας μαγνήτιζε τους πάντες. Αυτό δεν είχε κάνει και σε εκείνη;
Έβγαλε από το παλτό του ένα μικρό δέμα και το έδωσε στον μικρό. Μετά έδωσε το παλτό του στην Μαρτίνα να το κρεμάσει χωρίς να της απευθυνθεί και θρονιάστηκε στο πάτωμά της (!) για να παίξει με τον Ρέμι.
«Τι μου πήρες;» ρώτησε ο μικρός και άρχισε να σκίζει το χαρτί. Σχεδόν αμέσως άρχισε να τσιρίζει, όταν είδε ένα ρομπότ το οποίο ήταν γεμάτο κουμπιά και πολύχρωμα λαμπάκια. Ο Ρεμί τον βοήθησε να βάλει τις μπαταρίες και μόλις το ρομπότ άρχισε να βγάζει ξέφρενους ήχους ο μικρός άρχισε να γελάει ακατάπαυστα.
«Δεν το ζω αυτό» μονολόγησε η Μαρτίνα ανίκανη να συνειδητοποιήσει όλο αυτό που γινόταν μπροστά στα μάτια της. Πώς είχε αλλάξει τόσο γρήγορα η ζωή της;
«Ένα τσάι θα το έπινα, ευχαριστώ» της είπε ξερά ο Ρεμί και εκείνη τον κοίταξε παραξενεμένη.
«Τέλεια. Φτιάξε και για μένα» του είπε και τον αγνόησε. Πήγε στο δωμάτιό της για να κλείσει την τηλεόρασή της αλλά ο Ρεμί την ακολούθησε.
«Θέλω να μιλήσουμε» της είπε ξερά. «Για το παιδί».
Η Μαρτίνα τον κοίταξε φαινομενικά αδιάφορα, αλλά από μέσα της έβραζε. Την κοιτούσε με τα υπέροχα καστανά μάτια του και τη γέμιζε θυμό αλλά δεν μπορούσε να μη τον θαυμάσει. Τον είχε αφήσει αγόρι και μπροστά της έβλεπε έναν υπέροχο άντρα. Άραγε είχε φτιάξει τη ζωή του; Απολάμβανε άλλη γυναίκα το υπέροχο κορμί που έβλεπε μπροστά της; Τους φαρδιούς ώμους και τη στενή μέση; Το δυνατό στέρνο και τα σκληρά μπράτσα;
«Τι θες να πούμε;» τον ρώτησε και ανασήκωσε τους ώμους. «Ο πατέρας του θα τον πάρει την επόμενη βδομάδα για μερικές μέρες» του είπε αδιάφορα.
«Συμφωνείς δηλαδή;» την αιφνιδίασε εκείνος και η Μαρτίνα έμεινε για λίγο αμίλητη. Τι της έλεγε;
«Για ποιο πράγμα;»
«Ότι πρέπει να τον πάρω».
«Ρεμί θα σου πω για μια τελευταία φορά ότι το παιδί δεν είναι δικό σου. Λυπάμαι αν χτυπάει το πατρικό σου φίλτρο και δε βρίσκεις καμιά γυναίκα να σου κάνει τη χάρη επειδή είσαι ανυπόφορος, αλλά δε σου φταίει το παιδί μου» του είπε και σταύρωσε τα χέρια της κάτω από το στήθος της.
Επέστρεψε στο σαλόνι γιατί δεν μπορούσε να συζητάει σοβαρά μαζί του στο δωμάτιό της.
«Στην πραγματικότητα έχω ένα χαρέμι με 12 γυναίκες στην πατρίδα μου και η καθεμία θα σκότωνε για να κάνει το παιδί μου» της είπε εκείνος και χαμογέλασε ειρωνικά.
«Συγχαρητήρια, να τις εκατοστίσεις» είπε ξερά η Μαρτίνα. Μα χαρέμι; Από πού στο διάολο ήταν; Αν της έλεγε ποτέ για τη χώρα του ίσως ήξερε τώρα…
«Θέλω να βλέπω το παιδί» της είπε εκείνος πεισματικά.
«Δεν έχεις δικαίωμα» του είπε εκείνη άμεσα. Ο Ρεμί εντωμεταξύ έπαιζε εκστασιασμένος με το ρομπότ του βγάζοντας ήχους απόλαυσης. «Το παιδί έχει μητέρα και πατέρα. Εσύ τι θα κάνεις;»
«Τον πατέρα» είπε εκείνος με τόση σιγουριά που την έκανε να νιώθει τελείως ηλίθια μπροστά σε κάτι που ήταν τόσο προφανές.
«Ρεμί, γιατί το κάνεις όλο αυτό; Ξεκαθάρισες τη θέση σου πριν από μερικά χρόνια και τώρα…»
«Ακου να σου πω» είπε εκείνος απότομα και η Μαρτίνα τον κοίταξε ξαφνιασμένη να σηκώνει το χέρι του για να τη σταματήσει. «Το τι έγινε μεταξύ μας τότε δεν έχει να κάνει με το παιδί» της είπε και η Μαρτίνα από μέσα της παραδέχτηκε ότι είχε κάποιο δίκιο. «Δε φταίει το παιδί για όσα έγιναν. Όπως επίσης δε φταίω και εγώ 100%» ολοκλήρωσε και κάθισε σε μια καρέκλα αναπαυτικά λες και του ανήκε το σπίτι.
«Φταις δε φταις, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι δε σε εμπιστεύομαι» του είπε εκείνη μελιστάλαχτα, λες και μιλούσε στο γιο της.
«Δε χρειάζομαι επιβεβαίωση από εσένα» της είπε. «Του γιου μου τη επιβεβαίωση θέλω».
«Και σκοπεύεις να την αγοράσεις  με ρομποτάκια;» τον ειρωνεύτηκε αλλά ο Ρεμί δεν έδειχνε διατεθειμένος να παρατήσει τα όπλα.
«Μου στέρησες τέσσερα χρόνια. Βιάζομαι» είπε ήρεμα.
«Δεν είσαι ο πατέρας του» επέμεινε η Μαρτίνα.
«Είμαι και το βλέπω και το βλέπεις κι εσύ. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς είναι δυνατόν να κράτησες ένα παιδί από μια σχέση που σε έκανε να ασφυκτιάς».
«Ποιος είπε ότι ασφυκτιούσα;» ύψωσε τη φωνή της.
«Ήταν εμφανές» απάντησε εκείνος και ανασήκωσε τους ώμους.
«Θεέ μου, πόση εξυπνάδα πια!» τον ειρωνεύτηκε η Μαρτίνα. "Εσύ καταλαβαίνεις πράγματα για μένα που δεν τα καταλαβαίνω ούτε εγώ!"
Εκείνος κοίταξε τριγύρω το χώρο αδιάφορα μέχρι που τα φρύδια του έσμιξαν από περιέργεια. Γύρισε και την κοίταξε σχεδόν αγριεμένος.

«Πού είναι το πιάνο σου;» τη ρώτησε.

4 σχόλια:

  1. benw 7.10 to prwi san poromeni pou eimai na davasw to hdh uparxwn kefalaio.kai tsoup exeis anevasei kenourio! ti wra bikes koukla mou na to anevaseis!! agapw remi pantws!!:D (Κυριακή Π.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωχ.... Τι θα του πει τώρα;; Ξέρεις παράτησα το όνειρο μου για να μεγαλώσω το παιδί σου.. Το παιδί μας;;; Πάντως και αυτός φαίνεται να ενδιαφέρεται για εκείνη... Παρακαλώ δειξτε μας τους πρωταγωνιστες!! Πλιζζ!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. nai nai tous protagonistes mono omws na min einai xalia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αφου ειναι το εμφανες γιατι πια δεν το παραδεχετε να παμε παρακατω

    ΑπάντησηΔιαγραφή