Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

κεφάλαιο 26-κορίτσια, καλύτερα με τα γράμματα;

Ο Αύγουστος στο Λονδίνο ήταν ευτυχώς πολύ δροσερός αλλά τα μεσημέρια ήταν αποπνικτικά. Η ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία έκαναν την ατμόσφαιρα αφόρητη και η Μάντι έβρισκε λύτρωση μόνο μέσα στην πισίνα του Κρίστοφερ. Εκείνος δεν πρέπει να τη χρησιμοποιούσε πολύ, αλλά της είχε πει πολλές φορές ότι μπορούσε να μπαίνει με την ησυχία της. Είχε σταματήσει να της λέει να μαζεύει τα μαλλιά της και άλλα τέτοια αλλά παρέμενε ψυχαναγκαστικός όσον αφορούσε το πού έβαζε τα πράγματά του και πού ήθελε να τα βρίσκει. Αλλά φυσικά δε δεχόταν ότι αυτή του η εμμονή ήταν παράλογη. Γελούσε όταν του έλεγε ότι έπρεπε να ψάξει λιγάκι αυτή την ανάγκη του για έλεγχο σε κάθε επίπεδο. Της έλεγε ότι τον τρέλαινε η ιδέα του να αφήνει τα πράγματα στην τύχη και εκείνη του έλεγε ότι αυτή η υπερπροσπάθειά του να ελέγχει κάθε πτυχή της ζωής του τον εξόντωνε ψυχολογικά. Έκτοτε, την αποκαλούσε «Φρόιντ». Η Μάντι μισούσε αυτή την «φιλική» ατμόσφαιρα μεταξύ τους.

Είχαν γυρίσει πριν από δύο βδομάδες από το Παρίσι και όλα είχαν μπει στους κανονικούς ρυθμούς τους τόσο γρήγορα που η Μάντι απορούσε συχνά μήπως τα είχε ονειρευτεί όλα αυτά που συνέβησαν εκεί. Ευτυχώς που είχε εκτυπώσει τις φωτογραφίες που είχε βγάλει με το κινητό της και είχε κάποια απτά στοιχεία ότι το Παρίσι…συνέβη. Εντωμεταξύ ο Κρίστοφερ είχε επιστρέψει στους γνωστούς ρυθμούς δουλειάς, δηλαδή έφευγε κατά τις οκτώ από το σπίτι και γυρνούσε αργά το βράδυ. Είχαν περάσει και τέσσερις συνεχόμενες μέρες που δεν τον είχε δει, αλλά τουλάχιστον ήξερε ότι περνούσε καλά. Και το φαγητό που του άφηνε στο τραπέζι το έτρωγε (είχε σταματήσει να γκρινιάζει για τη μαγειρική της), και τις νυχτερινές επισκέψεις του τις είχε (τουλάχιστον έτσι καταλάβαινε από τα μεταμεσονύχτια κουδούνια) και κεφάτος πρέπει να ήταν γιατί πολλές φορές τον είχε ακούσει να σιγομουρμουρίζει κάποιο τραγούδι.

Εκείνη τη μέρα είχε έρθει ο Άλεξ και πέρασε μαζί του το πρωινό, βοηθώντας τον με τις δουλειές και προσπαθώντας να ξεχαστεί λιγάκι. Γιατί σαν σήμερα, πριν από μερικά χρόνια, είχαν σκοτωθεί οι γονείς της σε ένα απαίσιο τροχαίο δυστύχημα και από εκείνη τη μέρα ξεκίνησαν και τα δικά της βάσανα. Έμεινε μόνη στον κόσμο και απόλυτα εκτεθειμένη στις κακές προθέσεις των άλλων. Άφησε πίσω τα όνειρά της και προσπάθησε να βρει έναν τρόπο να συνεχίσει τη ζωή της, και βρήκε τον χειρότερο. Εκείνον. ‘Ήταν μόνο 20 ετών και μόλις είχε τελειώσει μια διετή σχολή διακόσμησης. Ήθελε να σπουδάσει κι άλλο, να φύγει στο Μιλάνο και στο Παρίσι για κάποια σεμινάρια. Ήθελε να ταξιδέψει, να γνωρίσει κόσμο. Αλλά δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά. Έκανε ό,τι πιο ηλίθιο μπορούσε να κάνει. Παντρεύτηκε.

Οι εβδομάδες μετά το θάνατο των γονιών της νόμιζε ότι ήταν οι χειρότερες της ζωής της. Δεν ήξερε τι να κάνει. Δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με τη διαχείριση των οικονομικών του σπιτιού της, δεν ήξερε τι της ανήκε και τι μπορούσε να κάνει με την περιουσία της. Τώρα που το έβλεπε πιο ψυχρά το πράγμα, θα έπρεπε να βάλει ένα δικηγόρο, να μιλήσει με κάποιον ειδικό σε αυτά τα θέματα. Να σταθεί στα πόδια της και να κάνει προσεκτικά βήματα. Αλλά η απόφαση που πήρε ήταν πραγματικά ηλίθια. Αντί να παλέψει τις αντιξοότητες, πήρε φόρα και πήδηξε στο κενό.

Ο άντρας με τον οποίο παντρεύτηκε, δεν μπορούσε ούτε το όνομά του να προφέρει, ήταν οικογενειακός φίλος. Τον είχε μαθητή ο πατέρας της, ο οποίος ήταν δάσκαλος σε ένα γυμνάσιο αρρένων στο Μάντσεστερ, και είχαν κρατήσει καλές επαφές. Ο πατέρας της αναφερόταν σε εκείνον ως «το γιο που δεν απέκτησε ποτέ» και η μητέρα της τον λάτρευε γιατί ήταν ευγενικός με όλους. Η Μάντι είχε συνηθίσει στην παρουσία του, στα κυριακάτικα τραπέζια με εκείνον παρόντα. Η μεγάλη διαφορά ηλικίας που είχαν, κάπου στα δεκατρία χρόνια, δεν τους επέτρεπε να κάνουν παρέα, αλλά εκείνος πάντα ήταν κοντά της, της έκανε δώρα και έπαιζε μαζί της όταν ήταν μικρή. Μετά χάθηκαν ένα μεγάλο διάστημα γιατί εκείνος έφυγε για σπουδές. Ήταν πολύ έξυπνος και καλλιεργημένος και μετά τις σπουδές του στην γεωλογία, έφυγε για διδακτορικό στην Αμερική με υποτροφία από το ίδρυμα Fulbright. Γύρισε 32 χρόνων από εκεί και αμέσως εγκαταστάθηκε στο Μάντσεστερ. Βρήκε γρήγορα θέση στο πανεπιστήμιο του Μπόλτον ως επισκέπτης καθηγητής και εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό και γουστόζικο σπίτι σε ένα χωριό το οποίο απείχε μόλις είκοσι χιλιόμετρα από το δικό της.

Από την πρώτη βδομάδα που γύρισε, άρχισε να επισκέπτεται το σπίτι της. Οι γονείς της τον λάτρευαν και η Μάντι ήξερε ότι κάπου μέσα τους ήλπιζαν να τα βρει με την κόρη τους. Εκείνη δεν τον έβλεπε ερωτικά φυσικά. Θα περίμενε κάποιος να τον βλέπει έτσι, γιατί ήταν μεγαλύτερος και είχε μια φοβερή αίγλη στα μάτια της και στα μάτια των γονιών της επειδή ήταν τόσο μορφωμένος, τόσο κοσμοπολίτης, τόσο γενναιόδωρος στα λόγια και στις πράξεις. Αλλά δεν τον έβλεπε αλλιώς. Για τη Μάντι, εκείνος ο άνθρωπος, ήταν απλώς ένας οικογενειακός φίλος, ένα στήριγμα για τα δύσκολα αλλά τίποτα παραπάνω. Ήταν πολύ γλυκός για τα γούστα της, πολύ ευγενικός, πολύ από όλα. Ποτέ δεν της άρεσαν οι άντρες που ήταν πολύ ανοιχτοί, που μιλούσαν και γελούσαν πολύ, που έκαναν συνεχώς μάθημα στους γύρω τους. Και εκείνος ήταν έτσι. Ήταν πληθωρικός σε όλα του. Ακόμα και στην εμφάνιση. Ήταν ένας ωραίος άντρας, αλλά πολύ…γλυκανάλατος. Οι φίλες της κατά καιρούς τής έλεγαν ότι ήταν κούκλος, αλλά εκείνη δεν το έβλεπε αυτό. Ίσως επειδή τον ήξερε μια ζωή και τον είχε απομυθοποιήσει.


Τις εβδομάδες μετά το θάνατο των γονιών της, εκείνος βρήκε την ευκαιρία να την πλησιάσει και να της εκφράσει τα συναισθήματα που είπε ότι είχε από καιρό αλλά δεν της τα έδειχνε «από σεβασμό ως προς τους γονείς της». Η Μάντι ήταν σαν χαμένη. Διαθήκες, αποδοχή κληρονομιάς, φόροι, λογαριασμοί, έξοδα κηδείας, μοναξιά. Απίστευτη μοναξιά. Απελπισία. Δεν το σκέφτηκε καλά. Δεν το σκέφτηκε καθόλου. Στο απόλυτο, πυκνό, ασφυκτικό σκοτάδι της ορφάνιας και της μοναξιάς της, εκείνος ήταν μια θαμπή λάμψη. Και κρατήθηκε από πάνω του. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο, το πιο φρικαλέο λάθος της ζωής της.

1 σχόλιο: