Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

κεφάλαιο 19-απογείωση

«Είσαι έτοιμη;» τη ρώτησε το επόμενο πρωί την ώρα που η Μάντι έκλεινε το φερμουάρ της μικρής βαλίτσας της. Γύρισε και κοίταξε το αυτάρεσκο χαμόγελό του. Της θύμιζε παιδί που μόλις είχε κάνει αταξία. Γάτα που μόλις είχε καταπιεί ένα καναρίνι.
«Θέλω μισή ώρα ακόμα. Δεν έχουμε; Πρέπει να κλείσω τους διακόπτες και να ενημερώσω την πύλη για τον τεχνίτη που θα έρθει» του είπε και συνέχισε να ασχολείται με τα πράγματά της.
«Έχουμε, έχουμε» είπε εκείνος ήρεμα και πήρε ένα μήλο για να το φάει. Άρχισε να βηματίζει μέσα στην κουζίνα κοιτώντας τα ντουλάπια, λες και ήταν στο Λούβρο και κοιτούσε πίνακες.
«Πρέπει να αλλάξω και τα σεντόνια σου» του είπε εκείνη. «Έχουν φύγει οι φίλες σου;» ρώτησε όσο πιο ουδέτερα μπορούσε.
«Ναι, ναι, δεν κοιμήθηκαν εδώ» της είπε εκείνος και η Μάντι ένιωσε ότι την κοιτούσε. Δε γύρισε όμως προς το μέρος του.
«Καλώς, τότε» απάντησε η Μάντι άχρωμα. «Στις εννιά ακριβώς θα είμαι στο αμάξι. Φάε ό,τι θες για πρωινό, πάω να αλλάξω σεντόνια και φύγαμε» του είπε και βγήκε από την κουζίνα. Ανέβηκε βιαστικά πάνω, τέλειωσε με τις δουλειές, έκλεισε μερικούς διακόπτες και κατέβασε τον θερμοστάτη της πισίνας. Τέλος, μπήκε στο δωμάτιό της για να αλλάξει. Φόρεσε ένα πολύ φθαρμένο τζιν, μπλε ραφ εσπαντρίγιες και ένα λευκό αέρινο πουκάμισο. Έβαλε τα γυαλιά ηλίου της στην προσωπική της τσάντα και πέρασε λίγη τερακότα στα μάγουλά της. Φούντωσε λίγο τα μαλλιά της και κατευθύνθηκε προς το αμάξι. Από μέσα της προσευχήθηκε να πήγαιναν όλα καλά σε αυτό το ταξίδι. Πριν δει…το δίδυμο της αμαρτίας, είχε ελπίσει να περάσει ένα ωραίο τετραήμερο στην Πόλη του Φωτός. Στην Πόλη του Έρωτα. Κάτι είχε σκιρτήσει μέσα της. Μια κρυφή ελπίδα είχε ανθίσει. Αλλά ξεριζώθηκε βίαια. Τώρα το μόνο που την ένοιαζε ήταν να πάνε εκεί και να τελειώνει αυτό το μαρτύριο όσο πιο γρήγορα γινόταν. Είχε…είχε απογοητευτεί. Ένα αόρατο χέρι είχε αρπάξει την καρδιά της και την έσφιγγε. Και δεν μπορούσε να αναπνεύσει.
«Εννιά ακριβώς!» είπε εκείνος καθισμένος πίσω από το τιμόνι της πολυτελούς Aston Martin του. «Μια γυναίκα που έρχεται στην ώρα της!» γέλασε επιδοκιμαστικά.
«Φύγαμε» απάντησε η Μάντι και γύρισε το κεφάλι της προς το παράθυρο. Ήταν τόσο εντυπωσιακός με το τζιν και το μπλουζάκι του, που την έκανε να ζαλίζεται. Αλλά αυτό που είχε κάνει χθες, της είχε στοιχίσει πολύ. Είχε παίξει μαζί της. Την είχε αδειάσει με τον χειρότερο τρόπο. Και το χειρότερο ήταν ότι είχε καταλάβει μάλλον ότι είχε αρχίσει να επηρεάζεται από εκείνον και γι’ αυτό ήξερε ότι θα την κέντριζε με αυτό που είχε σκαρώσει.

Ο Κρίστοφερ οδήγησε γρήγορα αλλά με ασφάλεια μέχρι το ελικοδρόμιο, στην άκρη του Λονδίνου. Τα χέρια του κρατούσαν δυνατά το τιμόνι και έκανε τους ελιγμούς να μοιάζουν παιχνιδάκι. Ένας άντρας που ξέρει τι κάνει, σκέφτηκε η Μάντι. Έχει τα ηνία της ζωής του και τον έλεγχο της κάθε πτυχή της. Στο ελικοδρόμιο τούς περίμενε ένα μαύρο ελικόπτερο με το σήμα της γνωστής εταιρείας στο πλάι. Η Μάντι πήρε τη βαλίτσα της στο χέρι αλλά ο Κρίστοφερ της την πήρε χωρίς να σηκώσει κουβέντα και την μετέφερε εκείνος στο χώρο αποσκευών του ελικόπτερου. Ο πιλότος τούς έδωσε ακουστικά και τους ενημέρωσε για τους κανόνες ασφαλείας. Ο Κρίστοφερ ήξερε φυσικά το πρωτόκολλο αλλά έπρεπε να τα ακούσει κι αυτή. Η θέα των αλεξίπτωτων την έκανε να χάσει λίγο το θάρρος της αλλά κατάφερε να ηρεμήσει. Έκλεισε τα μάτια κατά την απογείωση και τα άνοιξε μόνο όταν άκουσε τη φωνή του Κρίστοφερ στο ακουστικό της.
«Σκοπεύεις να έχεις κλειστά τα μάτια μιάμιση ώρα;» ρώτησε και εκείνη έγνεψε αρνητικά. «Μήπως θες να σου κρατήσω το χέρι;» την πείραξε αλλά και πάλι εκείνη έγνεψε αρνητικά.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και άνοιξε αργά τα μάτια της. Ο Κρίστοφερ την κοιτούσε εύθυμα από το απέναντι κάθισμα, αλλά κάτι στο βλέμμα του την έκανε να μετανιώσει που τον κοίταξε. Η θέα ήταν μοναδική. Όλα φαίνονταν από ψηλά πολύ μικρά. Σαν ψεύτικα. Ο Κρίστοφερ ξεκίνησε να της εξηγεί μερικά πράγματα για τη διαδρομή και να της λέει προς ποια κατεύθυνση κινούνταν και η Μάντι έκανε ότι τον άκουγε αλλά δεν άκουγε. Απλώς τον κοιτούσε. Γιατί μπορεί να βρισκόταν σε ένα πολυτελές ελικόπτερο πάνω από το Στενό της Μάγχης με κατεύθυνση την πιο όμορφη πόλη του Κόσμου, αλλά εκείνος…παρέμενε η καλύτερη θέα.






2 σχόλια:

  1. Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο!!!!!!!! Εχω καιρο να σου γραψω συγγραφεα μας απλα δεν ηθελα να γινομαι φορτικη!!! Ετσι κιαλλιως μονο συγχαρητηρια θα σου εγραφα!!! Απο την αρχη μεχρι το τελος ενδιαφεροντα κεφαλαια!!!!! ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ 5 ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ??? ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ Α-Γ-Ω-Ν-Ι-Α

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τελειοοο...πολλα πολλα μπραβο....ειλικρινα πολυ υπερανω ειναι η Μαντι...μα ουτε ενα χαστουκι γ τα χθεσινα??...τσ τσ τσ..οοοχι μπραβο της... εδω ζηλεψαμε εμεις.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή