Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Κεφάλαιο 84-I do...we all do, Troy

Δύο μέρες μετά, την Πέμπτη το απογευματάκι, η Σάρλοτ γύρισε από τον στάβλο στο σπίτι και εκεί την περίμενε μια έκπληξη. Ο Τρόι καθόταν σε μία από τις δύο πολυθρόνες που είχε βάλει στην βεράντα και κοιτούσε τη θέα. Φαινόταν σκεπτικός, ίσως και θλιμμένος. Έτρεξε κοντά του και κάθισε στην αγκαλιά του. Εκείνος την αγκάλιασε σφιχτά και τη φίλησε.
«Τι είναι, κοριτσάκι μου;» τη ρώτησε απορημένος με την επίθεση αγάπης της.
«Τι έχεις;» τον ρώτησε αμέσως χωρίς να μασάει τα λόγια της. «Εσύ τέτοια ώρα συνήθως δουλεύεις».
«Βλέπεις τα σύννεφα;» τη ρώτησε και τέντωσε το δάχτυλό του προς τον ουρανό. «Θα βρέξει σε λίγο. Μπήκε για τα καλά το φθινόπωρο…» είπε ο Τρόι ήρεμα. «Τους άφησα όλους μισή ώρα πιο νωρίς σήμερα».
«Γιατί είσαι μελαγχολικός;» τον ρώτησε η Σάρλοτ. «Έγινε κάτι;»
«Όχι, όχι, μωρό μου, απλώς σκέφτομαι» της είπε και τη φίλησε στο κεφάλι. Η Σάρλοτ κούρνιασε στο στέρνο του και τον άφησε να της χαϊδεύει τα μαλλιά.
«Σκέφτομαι ότι είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος» της είπε ξαφνικά και η Σάρλοτ ξαφνιάστηκε. Τόσο που μοιράστηκε τις σκέψεις του, όσο για αυτό που της είχε πει.
«Τυχερός εσύ; Μα ταλαιπωρήθηκες τόσο όταν ήσουν μικρός…» του είπε η Σάρλοτ δειλά.
«Ναι, αυτό ισχύει» είπε εκείνος αργά και ξεφύσησε. «Αλλά μετά…» σχεδόν μονολόγησε. «Ο Θεός μού έστειλε δύο ευλογίες. Τον πατέρα σου…Χωρίς εκείνον δε θα ήμουν τίποτα τώρα. Θα είχα ένα πτυχίο και θα δούλευα σε κάποιο γραφείο. Ο Λούκας είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Του χρωστάω τα πάντα».
«Και η δεύτερη ευλογία;» τον ρώτησε η Σάρλοτ παραπονιάρικα.
«Εσύ» απάντησε εκείνος αμέσως. Αλλά ο τόνος του δεν είχε αλλάξει. Ήταν βαρύς, λυπημένος. Τι της έκρυβε; «Είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω δει, η τέλεια γυναίκα, η τέλεια σύντροφος. Σε αγαπώ και με αγαπάς. Τι άλλο να ζητήσω;» είπε. Η Σάρλοτ ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει ποιο ήταν το πρόβλημα. Αλλά δεν τον ρώτησε. Κάτι της έλεγε ότι αργά ή γρήγορα θα της ανοιγόταν. «Νιώθω ότι έχω εξαντλήσει την τύχη που μου αντιστοιχούσε. Ότι το Σύμπαν δε θα με βοηθήσει από εδώ και πέρα» της είπε και η Σάρλοτ τον κοίταξε. Έδειχνε ειλικρινά προβληματισμένος.
«Δεν υπάρχει μια δεξαμενή τύχης, Τρόι. Δεν υπάρχουν μονάδες τύχης και αν τις εξαντλήσεις, μετά ζεις με τα δικά σου όπλα» του είπε εκείνη. «Εσύ τη φτιάχνεις την τύχη σου. Και όλα αυτά που μου είπες τα καταλαβαίνω, αλλά σκέψου τα και λίγο αλλιώς. Δεν ήσουν τυχερός που σε βοήθησε ο πατέρας μου. Κινδύνευσες για να τον σώσεις και επειδή ήσουν άξιος, σε βοήθησε. Αυτό δεν είναι τύχη. Και με εμένα…μου δίνεις τα πάντα. Με αγαπάς και με φροντίζεις. Δεν είσαι τυχερός, Τρόι. Απλώς είσαι ένα καταπληκτικός άνθρωπος» του είπε σχεδόν δακρυσμένη. Ο Τρόι την κοίταξε μια ατελείωτη στιγμή και της χαμογέλασε λιγάκι.
«Είναι κάτι που με απασχολείς ξέρει…» της είπε βραχνά. «Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι μαζί» της είπε και η Σάρλοτ σοβάρεψε. Δεν της άρεσε ο πρόλογος. «Αλλά φοβόμουν να διεκδικήσω κάτι περισσότερο γιατί φοβόμουν ότι δε θα ήμουν και τρίτη φορά τόσο τυχερός. Με όλα αυτά που μου είπες όμως…» της είπε.
«Δεν καταλαβαίνω…» είπε η Σάρλοτ κι εκείνος τη διέκοψε με ένα απαλό φιλί.
«Αλλά…να…σκέφτηκα…αφού με θεωρείς τόσο καταπληκτικό» χαμογέλασε ντροπαλά «μήπως…θες να με παντρευτείς;»

 Η Σάρλοτ ανοιγόκλεισε μερικές φορές τα μάτια της και προσπάθησε τουλάχιστον δυο φορές να μιλήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Το μόνο που κατάφερε ήταν να κλάψει. Ο Τρόι την αγκάλιασε και της χάιδεψε τα μαλλιά αλλά δεν της είπε τίποτα. Περίμενε με αγωνία την απάντησή της. Κι εκείνη του έγνεψε θετικά, αλλά και πάλι δεν μίλησε.
«Το εννοείς, αγάπη μου;» τη ρώτησε εκείνος και η Σάρλοτ ψέλλισε «ναι». Οι πιο μύχιες σκέψεις της είχαν βρει ανταπόκριση. Έμειναν εκεί αγκαλιασμένοι σφιχτά μέχρι που άρχισε να ψιχαλίζει.

Και κάπως έτσι, μπήκε το φθινόπωρο, και μια νέα εποχή ξεκίνησε για τον Τρόι και τη Σάρλοτ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου