Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

κεφάλαιο 83- χωρίς δεκάρα, πώς θα παντρευτούμε, Μανωλιό μου, πώς θα βάλουμε στεφάνι;

«Κορίτσι μου γλυκό, τα έχουμε πει εκατό φορές! Έχουμε βοήθεια στο σπίτι και έχω αρκετούς εργάτες για το ράντσο. Εσύ τι κάνεις εδώ έξω;» τη μάλωσε ο Τρόι ενώ της έπαιρνε τον κουβά από το χέρι. «Δεν είπαμε να ξεκουράζεσαι; Δεν είπαμε φτάνει να με βοηθάς με τα διοικητικά μου;».
«Εσύ το είπες αυτό! Όχι εγώ!» είπε η Σάρλοτ και του έβγαλε τη γλώσσα.
«Δεν μπορώ κάθε μέρα τα ίδια!» γέλασε ο Τρόι ενώ σκούπιζε τον ιδρώτα του στο πουκάμισό του. «Έχεις επιστρέψει δύο μήνες και δεν έχεις κάτσει ούτε μια μέρα σπίτι!»
«Μα δε γύρισα για να κάθομαι! Μου αρέσει να βοηθάω, μου αρέσει η δουλειά έξω. Και αφού τέλειωσα με τα βιβλία σου γιατί να μην ταΐσω τα άλογα;».
«Γιατί δε θέλω να κουράζεσαι!».
«Έξι μήνες δεν σε είδα να γκρινιάζεις!» τον πείραξε.
«Γκρίνιαζα στον πατέρα σου, Σάρλοτ» είπε εκείνος μορφάζοντας. «Δε συμφωνούσα. Αλλά αυτή ήταν η συμφωνία σας».
«Δε θέλω να μαλώνουμε!» του είπε και τον φίλησε. «Τελικά τι θα κάνουμε; Θα πάμε στη Νέα Υόρκη το Σαββατοκύριακο;» τον ρώτησε χτυπώντας παλαμάκια σαν μικρό παιδί.
«Ναι, γιατί όχι; Θέλω κι εγω να αγοράσω μερικά πράγματα. Θα πάρω και μια μέρα άδεια, να το κάνουμε τριήμερο» της είπε και η Σάρλοτ τύλιξε τα χέρια της γύρω από το λαιμό του.
«Είσαι ο καλύτερος! Γι’ αυτό σ’αγαπώ!» του είπε και τον άφησε.
«Κι εγώ σ’αγαπώ» της είπε και τη φίλησε. «Πάω να δουλέψω λιγάκι τώρα, γιατί όλα από τα χέρια μου περνάνε» συμπλήρωσε χιουμοριστικά.

Η Σάρλοτ είχε γυρίσει μαζί με τον Τρόι στο ράντσο πριν από δύο μήνες περίπου και δεν είχε περάσει ούτε μία μέρα που να μην ήταν και οι δύο απόλυτα ευτυχισμένοι. Συζητούσαν οτιδήποτε τους απασχολούσε και είχαν καταφέρει να είναι ήρεμοι και να μη διαφωνούν για ασήμαντους λόγους.

Περνούσε τέλεια. Ξυπνούσε το πρωί, δούλευε στο γραφείο του Τρόι και είχε αναλάβει να στήσει την ιστοσελίδα του ράντσου και μάλιστα να κάνει και πωλήσεις ζώων μέσα από αυτήν.  Μετά έκανε βόλτες στο ράντσο, τάιζε τα ζώα και το απόγευμα έβγαινε βόλτες με τον Τρόι ή τη Βίβι. Όλα ήταν πάρα πολύ όμορφα. Σαν όνειρο. Και μάλιστα σε δύο βδομάδες θα ερχόταν και ο πατέρας της. Θα έμενε μία βδομάδα μαζί τους και η Σάρλοτ ανυπομονούσε να τον δει. Η εφημερίδα είχε αρχίσει να πηγαίνει καλά, αλλά ο πατέρας της δεν έδειχνε να επαναπαύεται. Ήταν τόσο μεγάλο το σοκ της αποτυχίας του, που δύσκολα πια θα τον συγκινούσε κάτι ξανά.

Η Σάρλοτ όμως ένιωθε ότι βρισκόταν εκεί που έπρεπε. Η αίσθηση πληρότητας που την είχε κατακλύσει από τη στιγμή που γύρισε στο ράντζο μαζί με τον Τρόι, κάπως σαν τον Οδυσσέα όταν γύρισε στην Ιθάκη, ήταν μοναδική. Είχε βρει πια το σπίτι της, και κυρίως, το άλλο της μισό. Ο Τρόι…ήταν μοναδικός άνθρωπος. Γενναιόδωρος εραστής, τρυφερός σύντροφος, δυναμικός επαγγελματίας. Κάθε μέρα δίπλα του γινόταν και η ίδια πιο δυνατή. Η αγάπη και η φροντίδα του την έκαναν να νιώθει η πιο όμορφη και η πιο επιθυμητή γυναίκα στον κόσμο.

Το μόνο που την προβλημάτιζε λιγάκι, και ίσως άδικα, ήταν ότι ο Τρόι δε μιλούσε ποτέ για το μέλλον. Της έλεγε, βέβαια, ξανά και ξανά, ότι δεν ήθελε να τη χάσει ποτέ ξανά, αλλά δεν της είχε μιλήσει για κάτι πιο συγκεκριμένο, για ένα…κοινό μέλλον.
Η Σάρλοτ κάθισε στην κουνιστή πολυθρόνα που είχαν αγοράσει την προηγούμενη βδομάδα από ένα μαγαζί με αντίκες. Της θύμισε μια πολυθρόνα που είχε η μαμά της και ο Τρόι τής την αγόρασε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ίσως σκεφτόταν παράλογα. Δεν είναι υποχρεωτικό κάθε σχέση να καταλήγει σε γάμο. Τι μικροαστική αντίληψη ήταν αυτή… Απλώς να…είχε μεγαλώσει σε μια ευτυχισμένη οικογένεια, ήταν το παιδί δύο ερωτευμένων γονιών. Ο Τρόι δεν τα έχει ζήσει όλα αυτά, σκέφτηκε, και μπορεί να μην του περνάει καν από το μυαλό το να παντρευτούμε.


Ξεφύσησε δυνατά και πήρε ένα περιοδικό στα χέρια της. Ήταν στη φύση της γυναίκας η πλεονεξία; Είχε τα πάντα. Έναν άντρα που τη λάτρευε και ένα σπίτι γεμάτο θαλπωρή. Τι περισσότερο θα της πρόσφερε ένα δαχτυλίδι στο χέρι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου