Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Κεφάλαιο 82-resolution (Που λέγαμε και στην Αγγλική Φιλολογία)

«Θες λίγο ακόμα;» τη ρώτησε ενώ μάζευε το κουτί. Η Σάρλοτ έγνεψε αρνητικά. Είχαν φάει ανταλλάζοντας  λίγες κουβέντες. Η Σάρλοτ είχε κάνει ένα γρήγορο ντους και ο Τρόι είχε βρει ευκαιρία να πεταχτεί σε ένα μίνι μάρκετ για να πάρει λίγο κρασί.
«Ο πατέρας μου πού είναι;» ρώτησε η Σάρλοτ τον Τρόι. Είχαν περάσει δύο ώρες και ακόμα να φανεί. Ήταν πια προφανές ότι όλο αυτό ήταν στημένο.
«Θες να τον πάρεις τηλέφωνο; Εμένα μου είπε ότι θα πάει σούπερ μάρκετ. Ίσως άργησε από διακριτικότητα» είπε εκείνος ενώ μάζευε τα ποτήρια.
«Εσύ πού θα…κοιμηθείς;» τον ρώτησε και ο Τρόι γύρισε προς το μέρος της με μια έκφραση απορίας στα μάτια.
«Έχω κλείσει ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο περίπου 5 χιλιόμετρα από εδώ. Ελπίζω να μην πίστευες ότι σκόπευα να επιβάλω τόσο πολύ την παρουσία μου» είπε σχεδόν θιγμένος.
«Όχι, όχι, εντάξει» είπε ήρεμα η Σάρλοτ. «Αν θες μπορείς να μείνεις εδώ. Έχουμε ένα δωμάτιο άδειο. Ο πατέρας μου θα θυμώσει αν κοιμηθείς σε ξενοδοχείο» του είπε.
«Μάλιστα» είπε εκείνος και δε μίλησε άλλο. Της γύρισε την πλάτη και άρχισε να ξεπλένει τα πιάτα και τα ποτήρια. Η Σάρλοτ χαμογέλασε πικρά. Ο Τρόι…Βρισκόταν στην κουζίνα της και έπλενε τα πιάτα σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Είχε πετάξει από την άλλη άκρη της χώρας για να τη δει. Γιατί καθόταν βιδωμένη στην καρέκλα της; Τι την εμπόδιζε από το να σηκωθεί και να τον αγκαλιάσει; Να σβήσει αυτή την αμφιβολία που είχε ποτίσει την ψυχή του;
«Τρόι» ψέλλισε αλλά εκείνος δεν γύρισε. Μάλλον δεν την είχε ακούσει. Το νερό έτρεχε ορμητικά από τη βρύση. Όπως έτρεχε μέσα της η αγάπη για τον Τρόι, σαν χείμαρρος και έπνιγε κάθε ζιζάνιο που είχε φυτρώσει στην καρδιά της. Σηκώθηκε αργά και τον αγκάλιασε από πίσω, ακουμπώντας το μάγουλό της στην πλάτη του. Εκείνος έκλεισε τη βρύση και έμεινε ακίνητος. Ένιωθε την καρδιά του να χτυπάει.
«Τι είναι;» τη ρώτησε απαλά. Άκουγε το χαμόγελο στη φωνή του. «Δεν τα κάνω καλά;» την πείραξε. Η Σάρλοτ έκλεισε τα μάτια και τον έσφιξε ακόμα πιο δυνατά. Δεν μπορούσε να προσποιείται άλλο. Ούτε στον Τρόι, ούτε στον εαυτό της.
«Όλα καλά τα κάνεις» του απάντησε ήρεμα. Ο Τρόι γύρισε αργά προς το μέρος της και την αγκάλιασε. Τώρα είχε χώσει το πρόσωπό της στο στέρνο του και ανέπνεε το άρωμά του. Πόσο της είχε λείψει αυτό…
«Νόμιζα ότι είχα χάσει κάθε ελπίδα…» είπε εκείνος και τη φίλησε απαλά στα χείλη. Η Σάρλοτ δάκρυσε. «Θα σε παρακαλούσα, θα έπεφτα στα πόδια σου, θα έκανα ό,τι χρειαζόταν, αγάπη μου» της έλεγε ανάμεσα στα φιλιά.
«Και τι θα κάνουμε τώρα, Τρόι; Τα διαλύσαμε όλα με τον εγωισμό μας; Υπάρχει κάτι…να σώσουμε; Πώς θα γεφυρώσουμε το χάσμα που μας χωρίζει; Την φυσική απόσταση;» ρώτησε η Σάρλοτ κοιτώντας τον τρομαγμένη. Ο Τρόι έκλεισε το πρόσωπό της μέσα στις χούφτες του τρυφερά και ακούμπησε τη μύτη του στη δική της.
«Δεν υπάρχει καμία απόσταση. Εγώ κι εσύ είμαστε ένα. Ο,τι έγινε θα το ξεπεράσουμε. Όπως και θα ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο από εδώ και πέρα. Μαζί. Εγώ διατίθεμαι να προσπαθήσω. Εσύ;» την προκάλεσε. Η Σάρλοτ έγνεψε θετικά. «Όσο για την απόσταση, είναι πολύ μικρό το πρόβλημα. Μπορώ να μετακομίσω εδώ, μπορείς να μετακομίσεις στο Βερμόντ, μπορούμε να μένουμε έξι μήνες εδώ και έξι εκεί, μπορούμε να πάμε να μείνουμε στα Πυρηναία, στην Παταγονία ή στον Άρη. Αρκεί να είμαστε μαζί» της είπε.
«Πρέπει να μιλήσω με τον πατέρα μου. Αν δε με θέλει εδώ…» είπε η Σάρλοτ ντροπαλά και ο Τρόι την έσφιξε στην αγκαλιά του.
«Το ήξερα ότι αγαπάς το ράντσο!» είπε θριαμβευτικά.
«Για τον Νοέλ θα γυρίσω» του είπε και τον τσίμπησε.
«Τα παιδιά θα ενθουσιαστούν. Μου κρατάνε όλοι μούτρα!» της είπε και τη σήκωσε ψηλά. Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο πατέρας της στο σπίτι.
«Επ! Τι γίνεται εδώ; Μη μου πείτε ότι τρέχει κάτι μεταξύ σας…!» είπε χιουμοριστικά εκείνος και γέλασαν και οι τρεις.
«Λούκας, πόσο καιρό θέλεις μέχρι να πάρεις σύνταξη;» ρώτησε ο Τρόι.
«Δεν ξέρω. Κάπου δύο χρόνια» είπε σκεπτικός.
«Λοιπόν…» είπε ο Τρόι. «Εμείς λέμε να γυρίσουμε στο Βερμόντ. Θα ερχόμαστε όμως συχνά να σε βλέπουμε και να σε βοηθάμε. Αρκεί να μας υποσχεθείς ότι σε δύο χρόνια θα έρθεις κι εσύ κοντά μας» είπε σοβαρά.
Ο Λούκας γύρισε και κοίταξε την Σάρλοτ για μερικά δευτερόλεπτα, χωρίς να μιλάει.
«Εσύ τι θέλεις;» τη ρώτησε τελικά.
«Να είμαι μαζί του» απάντησε λακωνικά η Σάρλοτ και ο πατέρας της την αγκάλιασε δακρυσμένος.
«Τότε να πας μαζί του» είπε ο πατέρας της και έσφιξε το χέρι του Τρόι. «Κι εσύ, νεαρέ» του είπε αυστηρά «να αγαπάς την κόρη μου και να την φροντίζεις» του είπε.
«Μην ανησυχείς, Λούκας» τον διαβεβαίωσε ο Τρόι.
«Μικρή μου» είπε ο Τρόι στη Σάρλοτ «εγώ λέω να σας αφήσω λιγάκι να τα πείτε. Θα σε δω αύριο το πρωί» είπε αλλά εκείνη αντέδρασε.
«Τρόι, μη φύγεις ακόμα» του είπε αν και ήταν και οι δύο πολύ κουρασμένοι. «Κοιμήσου εδώ, στον ξενώνα. Πάρε το ξενοδοχείο και ακύρωσε την κράτηση».

Ο Τρόι τελικά ξάπλωσε στον ξενώνα, αλλά μετά από λίγο, όταν ο πατέρας της κοιμόταν πια βαθιά, τρύπωσε στο δωμάτιο της Σάρλοτ. Εκεί, την πήρε αγκαλιά και κοιμήθηκαν τον πιο γλυκό ύπνο που είχαν κοιμηθεί και οι δύο εδώ και πολλές, πολλές νύχτες…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου